บทที่ 2345 คุณใกล้ตายแล้ว

"ไอ้คนงี่เง่านี้มาจากไหนกัน?"

"ฉันไม่รู้"

"ไม่รู้ว่ามีมันสมองหรือเปล่า ถึงกลับกล้าพูดเช่นนี้กับเทพบู๊ได้!"

“ฉันคิดว่าเขาคงเบื่อชีวิตแล้วมั้ง”

มีกลุ่มคนที่ซุบซิบวิจารณ์กัน

หญิงชุดขาวเหล่ตาของเธอและมองไปที่หลินหยาง: "คนๆ นี้ดูคุ้นๆ... เหมือนว่าเคยเห็นเขาที่ไหนสักแห่ง"

"เคยเห็นที่ไหนแล้วยังไง หลังจากวันนี้ คุณอาจไม่ได้เจอเขาอีก!" ชายหนุ่มโบกพัดพับแล้วยิ้ม

ไม่ช้า เทพบู๊ก็มาถึงตรงหน้าหลินหยาง

"เทพบู๊โปรดใจเย็น!" สุ่ยเซิ่งอู่รีบตะโกน แต่เขาไม่รู้ว่าจะปกป้องหลินหยางอย่างไร

"เพื่อนคุณคนนี้ เข้าใจทักษะทางการแพทย์หรือไม่" ในขณะนี้ จู่ๆ เทพบู๊ก็พูดขึ้น

สุ่ยเซิ่งอู่ตกตะลึง

“ฉันรู้เรื่องการรักษานิดหน่อยจริงๆ” หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะทดสอบนาย ถ้านายสามารถตอบฉันได้อย่างน่าพอใจ ฉันจะไม่ถือสาสิ่งที่นายทำให้ฉันขุ่นเคืองใจในก่อนหน้านี้ ตกลงไหม?” เทพบู๊พูดอย่างไร้ความรู้สึก

“ทดสอบอะไร?” หลินหยางถามอย่างสงสัย

"จับชีพจรให้ฉัน ดูว่ามีร่างกายของฉันมีอะไรผิดปกติ ถ้าคำตอบของนายผิด ฉันจะฆ่านายที่นี่ซะ! เข้าใจไหม"

เทพบู๊พูดอย่างเรียบเฉย จากนั้นถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นเรียวแจนของเธอ

แต่มีเจตนาฆ่าที่รุนแรง

สุ่ยเซิ่งอู่หน้าซีดด้วยความตกใจ

ถ้าหลินหยางตายที่นี่ จะไม่มีใครช่วยเขาได้อีก

“ท่านเทพบู๊!” สุ่ยเซิ่งอู่กำลังจะพูด แต่เทพบู๊ตะคอกอย่างเย็นชา: “หุบปาก! สุ่ยเซิ่งอู่ นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย! ถ้านายยังกล้าส่งเสียงดังอีก เชื่อหรือไม่ ฉันจะจัดการนายก่อน!”

สีหน้าของสุ่ยเซิ่งอู่ซีดลง เขาเปิดปากของเขา แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เขาทำได้เพียงจ้องมองหลินหยาง ตรึงความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวเขา

แต่ทว่า หลินหยางส่ายหัว: "ไม่จำเป็นต้องตรวจ"

"เอ่อ..." สุ่ยเซิ่งอู่ลิ้นสั่นไปหมด

“เจ้ายอมแพ้แล้วหรือ?” เทพบู๊ถามด้วยดวงตาที่หรี่ลง ประกายแสงแห่งการสังหารฉายไปทั่วรูม่านตาของเขา

“ไม่ใช่ ฉันแค่คิดว่าไม่จำเป็นต้องจับชีพจร แค่แวบตาเดียวฉันสามารถดูอาการของคุณได้แล้ว!” หลินหยางหัวเราะ

“อะไรนะ”

สุ่ยเซิ่งอู่ผงะ

"แค่ดูแวบเดียวก็รู้ได้? เช่นนั้นบอกฉันสิว่า ร่างกายของฉันเป็นอย่างไรบ้าง ฉันขอเตือนนายก่อนนะว่า ถ้านายตอบผิดแม้แต่นิดเดียว หัวนายจะหลุดจากบ่า!" เทพบู๊ตะคอกอย่างเย็นชา แต่ก็มีความประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตาของเธอ

“ปอดของคุณโรคซ่อนอยู่ น่าจะเกิดจากการต่อสู้กับคนในเมื่อก่อน ตอนนี้ยังไม่หายดี อีกทั้ง หัวใจและช่องชี่ของคุณยังแตกร้าวเล็กน้อย ถ้าฉันเดาไม่ผิดนะ น่าจะ เกิดจากการฝึกฝนมากเกินไป นอกจากนี้ ม้าม กระเพาะอาหาร และตับของคุณก็เสียหายทั้งหมด นี่ไม่น่าจะเกิดจากการฝึกยุทธ ฉันเดาว่า... มีความเป็นไปได้มากว่าเกิดจากการดื่ม คุณน่าจะชอบดื่ม และดื่มเหล้าที่แรงๆ ฉันพูดถูกใช่มั้ย?” หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง!” เทพบู๊พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดอย่างเรียบเฉย “แต่ก็มีบางอย่างที่ผิด นั่นคือฉันไม่ชอบดื่ม ที่ดื่ม ก็เพื่อการฝึกฝน”

“จริงเหรอ การดื่มก็สามารถช่วยฝึกฝนได้เช่นกันเหรอ”

หมัดเมางั้นเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหยางได้ยินเรื่องนี้

“นับว่ามีความสามารถพอควร พอที่จะถือว่าผ่าน เรื่องที่นายดูถูกฉัน ฉันจะไม่ถือสา!” เทพบู๊พูดเบาๆ แล้วหันกลับไปนั่งสมาธิใต้ก้อนหิน

แต่หลินหยางพูดขึ้นอีกครั้ง: "เดี๋ยวก่อน ฉันยังพูดไม่จบเลย"

"นายยังอยากพูดไร้สาระอะไรอีก" เทพบู๊ใจร้อนเล็กน้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา

แต่หลินหยางส่ายหัว: "ที่ฉันเพิ่งพูดไปเป็นเพียงความเจ็บป่วยเล็กน้อยในร่างกายของคุณ ซึ่งไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไรกับคุณ แต่ตอนนี้คือปัญหาใหญ่จริงๆ นั่นคือหัวใจ!"

"หัวใจ?" การหายใจของเทพบู๊ตึงแน่น "นี่นายหมายความว่าอย่างไร"

"ความหมายง่ายมาก! คุณกำลังจะตาย!" หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น