บทที่ 2344 การมาถึง

สุ่ยเซิ่งอู่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้จะปรากฏตัว

คุณต้องรู้ว่า คนที่อยู่ใน ณ ที่นี่ไม่มีใครเทียบองค์นี้ได้เลย และความแข็งแกร่งของเขาก็เพียงพอที่จะบดขยี้ทุกคนในรายชื่อเทียนเจียวยกเว้นเทียนเจียวสูงสุดคนเดียว

แม้แต่สุ่ยเซิ่งอู่ก็ไม่มีโอกาสที่จะชนะเขาได้!

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า อีกฝ่ายจะสนใจการต่อสู้ครั้งนี้ด้วย

ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกตกตะลึง

เทพบู๊ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน แต่เมื่อเขาปรากฏตัว มันจะนำไปสู่เหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่างแน่นอน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงมีชื่อเสียงที่โด่งดัง

"ดูเหมือนว่าการศึกในวันนี้ คงจะไม่กำปั้นทุบดินซะแล้ว!" หญิงชุดขาวหายใจออก ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

บูม!

แสงทองตกลงที่นี่

แผ่นดินสั่นสะเทือนไปทุกทิศทุกทาง แม่น้ำก็คว่ำ คลื่นก็รุนแรง

รัศมีลึกลับที่ครอบงำโบกสะบัดไปรอบๆ

ในชั่วพริบตา ทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้สึกราวกับว่าไหล่ของพวกเขาถูกกดทับด้วยภูเขา รู้สึกกดดันอย่างมาก ราวกับว่าแม้แต่การหายใจก็ยากขึ้น

เมื่อแสงทองสลายไป ผู้หญิงวัยสามสิบในชุดฝึกยุทธสีดำและผมสั้นทัดหูก็ปรากฏตัวขึ้นในแสงทอง

ผู้หญิงคนนั้นดูสุขุม เอามือไพล่หลัง จ้องมองเหมือนนกอินทรี มองไปรอบๆ อย่างภาคภูมิใจ

แม้แต่หมัดแท้ของจื่อเวยที่เป็นผู้ยิ่งยโสไม่มีใครเทียบ ในเวลานี้ก็ยังไม่กล้าสบตา

"นี่คือเทพบู๊"

"ทำไมถึงเป็นผู้หญิง"

"โอ้ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็นเทพบู๊สินะ เทพบู๊เป็นผู้หญิงมาโดยตลอด แต่ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นร่างสตรี แต่พรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเธอก็กล่าวกันว่าดีที่สุดในประเทศจีนและไม่มีใครในโลกเทียบได้ นอกจากนี้ คุณอย่าได้ไปพูดถึงเพศของเธอ ถ้าคุณทำให้เทพบู๊ขุ่นเคือง ไม่ว่าจะสวรรค์หรือบนโลก จะไม่มีใครช่วยคุณได้ ถ้าเธอลงมือ เธอจะทำลายทั้งครอบครัว ระวังพูด! ระวังการกระทำ!"

"ครับ...ครับ...แต่เทพบู๊ยังดูเด็กมาก เขาอายุเท่าลูกสาวของฉันเองมั้ง อายุราวๆ สามสิบ?"

"ถ้าคุณคิดแบบนั้น คุณคิดผิดแล้ว! เทพบู๊ครองโลกมาห้าสิบปี ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้เธออายุอย่างน้อยแปดสิบปีแล้ว!"

"แปด ... แปดสิบปี?"

“ถูกต้อง"

“แต่ทำไมเธอยังเด็กจัง"

"อาจเป็นเพราะการบ่มเพาะฝึกฝนของเธอ! สถานะปัจจุบันของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับเซียนเทวดา เซียนเทวดาจะแก่ลงได้อย่างไร?"

"สมเหตุสมผลแล้ว... ช่างเยี่ยมยอดจริงๆ !”

คนบางส่วนกระซิบกัน วิจารณ์กันเสียงเบา

“พวกแกกำลังซุบซิบอะไรกันอยู่?”

ในขณะนี้ เทพบู๊มองไปยังที่มาของเสียงอย่างไร้ความรู้สึก

ทุกคนหุบปากทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“แกว่งเท้าหาเสี้ยน!”

เทพบู๊ทำเสียงอย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็ยกแขนอันเรียวยาวขึ้นแล้วโบกมือเล็กน้อย

ในทันที

บูม! บูม! บูม! บูม...

คนที่พูดถึงเทพบู๊ล้วนถูกปราบปรามโดยพลังที่ไม่รู้จัก พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงบนพื้น เข่าแตกร้าว และพวกเขาไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย

“ห๊ะ?”

คนที่เหลือหน้าซีดด้วยความตกใจและตื่นตระหนก

"ฉันคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกแกจะพูดถึงได้ ดังนั้นต่อไปจงเก็บลิ้นของคุณไว้ให้ดี"

เทพอัคคีกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก

“ท่านเทพบู๊ เราผิดไปแล้ว”

“ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว…”

ผู้ที่ถูกกดคุกเข่าลงกับพื้นร้องโหยหวนทันที สีหน้าของพวกเขาซีดด้วยความเจ็บปวด

“จงคุกเข่าให้ดีๆ ฉันไม่จากไป ก็อย่าลุกขึ้น ห้ามไปไหน”

เทพอัคคีพูดอย่างเย็นชา

“ครับ...ครับ...ครับ...”

ทุกคนเหมือนไก่จิกข้าวสาร ผงกหัวไม่หยุด

ณ ขณะนี้