บทที่ 2375 กลับมาได้แล้ว

เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนก็ต่างเข้าใจได้ทันที

แดนมรณะแพ้แล้ว

พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

พวกเขาเชื่อมั่นในตัวเองอย่างมาก แต่คิดไม่ถึงว่าขณะกำลังจัดการกับหมอเทวดาหลินอยู่นั้นก็กลับพ่ายแพ้ลงตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงมือ

เฟิวเซี่ยวสุ่ยไม่พูดอะไรและนั่งนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าซีดเผือด

โจวอ้ายรู้สึกดีใจอย่างมากพร้อมกับรีบหยิบไมโครโฟนขึ้นมาประกาศเสียงดัง "ฉันขอประกาศว่าการแข่งขันครั้งนี้ หมอเทวดาหลินเป็นผู้ชนะ! !"

"เยี่ยม!"

"หมอเทวดาหลิน! !"

"หมอเทวดาหลิน! !"

"หมอเทวดาหลิน! !"

....

สถานการณ์กลับกลายเป็นเดือดพล่านขึ้นมา

ทุกคนต่างร้องตะโกนเพื่อให้กำลังใจหลินหยาง

และยังมีคนที่ดีใจจนวิ่งลงมาจากที่นั่งเพื่อคิดจะวิ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อโอบกอดหลินหยาง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ผู้ชมจะวิ่งขึ้นไป หัวหน้าสายตรวจจางและตำรวจคนอื่นๆ ก็ต่างวิ่งเข้าไปหน้าเวทีพร้อมกับยกเขาขึ้นและโยนเขาขึ้นกลางอากาศ

"เอ๊ะ? พวกคุณ..."

หลินหยางตกใจ แต่เมื่อเห็นฝูงชนที่ต่างดีอกดีใจก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มและปล่อยให้พวกเขาแสดงความยินดีออกมา

อ้ายหร่านค่อยๆ แอบถอยออกไปจากเวทีและกลับไปนั่งที่เดิม

"คุณอ้ายหร่าน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" ชายผมสั้นรีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นอะไร" อ้ายหร่านส่ายหน้าและหันหน้าไปมองหลินหยางที่อยู่บนเวทีด้วยแววตาที่เปล่งประกายเสมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"คุณอ้ายหร่าน ตอนนี้คุณมีความคิดเห็นยังไงต่อทักษะการฝังเข็มของหมอเทวดาหลินบ้างคะ?" หญิงที่ถักเปียถามด้วยรอยยิ้ม

"ฉันต้องขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ที่ฉันพูดออกไป ทักษะการฝังเข็มของเขาไม่ธรรมดาและไม่เหมือนใครเลย ในสถานการณ์ที่ถูกพันธนาการแบบนั้น เขายังสามารถใช้ความรู้สึกสัมผัสของเขาเพื่อล็อกจุดฝังเข็มได้ และแรงที่ฝังเข็มลงมานั้นก็วิเศษมาก ทักษะนี้เป็นอะไรที่น่าทึ่งมากจริงๆ!" อ้ายหร่านกล่าว

"อาศัยความรู้สึกสัมผัส? ส่งต่อพลังด้วยพลัง? คุณอ้ายหร่าน ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด ก่อนหน้านี้บนเวที หมอเทวดาหลินไม่ได้สัมผัสตัวคุณเลยแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกสัมผัสนี้มาได้ยังไงเหรอครับ?" ชายผมสั้นถามด้วยความสงสัย

"เขาไม่ได้สัมผัสแตะต้องฉันก็จริง แต่ฉันและเขา...ยืนอยู่บนเวทีเดียวกัน" อ้ายหร่านกล่าว

"ยืนอยู่บนเวทีเดียวกัน?" ชายคนนั้นตกใจและสูดหายใจเข้าและร้องเสียงหลง "คุณอ้ายหร่าน คุณคงไม่ได้หมายความว่าหมอเทวดาหลินอาศัยและรับรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณผ่านเวทีนี้? นี่...นี่มันเป็นไปไม่ได้!"

"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้! การจับการเคลื่อนไหวรอบตัวของปรมาจารย์ระดับสูงเป็นอะไรที่เราทุกคนไม่อาจจินตนาการได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉันอยู่ห่างจากหมอเทวดาหลินไม่ถึงหนึ่งเมตร ในระยะใกล้เช่นนี้ ทุกลมหายใจและแม้แต่การเต้นของหัวใจของฉัน ก็สามารถส่งผ่านเท้าของฉันไปถึงพื้นได้ สำหรับคนทั่วไปความถี่นี้เล็กน้อยมาก แต่สำหรับปรมาจารย์ระดับนี้ มันเป็นแหล่งที่มาของข้อมูลทั้งหมด และข้อมูลนี้แม่นยำที่สุดด้วย" อ้ายหร่านกล่าว

เมื่อทั้งสองได้ยินก็ต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจและเหลือเชื่อ

หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน...ร้ายกาจมากขนาดนี้เลยเหรอ?

"การมาเยือนเจียงเฉินครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก" อ้ายหร่านกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นเดินจากไปเพียงลำพัง โดยทิ้งทั้งสองให้นั่งงุนงงอยู่แบบนั้น

เฟิงเซี่ยวสุ่ยยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่และมองหลินหยางที่อยู่บนเวทีด้วยแววตาที่หดเกร็ง

เขาไม่ได้สนใจฟู่เซิงไกวโส่วที่ยืนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ทว่ากลับเดินออกไปจากที่นี่เพื่อไปยังบันไดแห่งหนึ่งที่ไร้ผู้คน

เฟิงเซี่ยวสุ่ยเพิ่งจะกดโทรออก แต่กลับเห็นว่าโทรศัพท์ของตัวเองสั่นและเป็นเบอร์ของคนที่เขาไม่ต้องการให้โทรมาที่สุด

เฟิงเซี่ยวสุ่ยสูดหายใจเข้าและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

และคนที่อยู่ปลายสายก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะพูดออกมา

ทว่ากลับเงียบอยู่กว่าเจ็ดแปดวินาที จากนั้นก็พูดออกมาสั้นๆ

"กลับมาได้แล้ว"

จากนั้นก็วางสายไป

เฟิงเซี่ยวสุ่ยรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและนั่งลงกับพื้นอย่างหมดอาลัย...