บทที่ 2382 อย่าได้ออมมือ

การแสดงออกของเทพบู๊ค่อนข้างซับซ้อน และสายตาที่มองหลินหยางก็แปลกไป

ช่างเป็นประโยคที่ล่องลอย

แต่การตอบสนองของผู้ฟังมีผลกระทบอย่างมาก

“คนตาย...คุณก็ช่วยให้ฟื้นชีวิต” เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามอย่างใจเย็น

"ตราบใดที่ไม่ได้ตายนานเกินไป ก็จะช่วยให้ฟื้นได้"

"แต่ไช่ผิงอัน..."

"เป็นความจริงที่เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่เซียนเจิ้นเยว่ได้ผนึกร่างลูกชายของเขาด้วยน้ำแข็ง เพื่อไม่ให้ร่างกายเน่าและคงอยู่ได้ ดังนั้นจึงช่วยให้ฟื้นขึ้นมาได้ แต่ท้ายที่สุด มันจะมีผลกระทบตามมา มันคือเส้นประสาทนี้ และมันยากสำหรับฉันที่จะฟื้นฟูมันให้สมบูรณ์” หลินหยางส่ายหน้าและถอนหายใจ

เทพบู๊รู้สึกประหลาดใจราวกับมนุษย์สวรรค์

ในขณะนี้ ในที่สุดเธอก็ตระหนักถึงทักษะทางการแพทย์ที่ไม่ธรรมดาของหลินหยาง

มันไม่ใช่ชื่อที่ไร้ประโยชน์สำหรับหมอเทวดาในเมืองเจียงเฉินที่จะได้รับการชื่นชมจากทั่วโลก

ชั่วขณะหนึ่ง มีความชื่นชมเล็กน้อยในดวงตาของเทพบู๊

“ท่านเทพบู๊สนิทกับเซียนเจิ้นเยว่?” หลินหยางถาม

“เราเป็นเพื่อนสนิทกัน รู้จักกันมากว่าสามสิบปี เคยเจอลูกชายเธอหลายครั้ง แต่ครั้งสุดท้ายที่เจอเมื่อสิบปีที่แล้ว เลยจำเขาไม่ได้ทันที”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง"

"จริงสิ เซียนเจิ้นเยว่อยู่ไหนล่ะ ทำไมลูกชายของเธอถึงอยู่ที่นี่กับคุณ" เทพบู๊ถาม

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง ส่ายหัวและถอนหายใจ: "เรื่องมันยาว..."

หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมด ใบหน้าของเทพบู๊ก็จริงจัง และลูกตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธ

"เทียนเจียวสูงสุดรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว! ไอ้พวกสารเลว! ไอ้สารเลว!!"

"เซียนเจิ้นเยว่น่าจะถูกเทียนเจียวสูงสุดคุมขังไว้ แต่ด้วยความแข็งแกร่ง ณ ตอนนี้ของฉัน ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทียนเจียวสูงสุด ฉันทำได้เพียงปกป้องลูกชายของเธอ ปกป้องเขาให้ปลอดภัย" หลินหยางส่ายหัวและกล่าว

“ตกไปอยู่ในมือคนๆ นั้น เกรงว่าจะต้องตายในไม่ช้า เพื่อนผู้น่าสงสารของฉันอาจตายไปแล้ว ต้องขอบคุณที่เธอได้พบคนใจดีอย่างคุณ ไม่เช่นนั้นไช่ผิงอันจะอยู่รอดได้อย่างไร” เทพบู๊กลั้นความโกรธ พูดอย่างถอนหายใจ

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูเล็กน้อย

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดเสียงต่ำทันที "ใคร?"

"หมอเทวดาหลิน ผมเองครับ"

เสียงของไช่ผิงอันดังขึ้นนอกประตู

หลินหยางและเทพบู๊มองหน้ากัน

"ทำไมหรือ?"

"โอ้ เมื่อครู่นี้ผมได้พบกับผู้อำนวยการฉิน บังเอิญว่าเขาต้องการส่งเอกสารให้คุณ ดังนั้นผมจึงช่วยเขาเอามาให้ครับ"

“งั้นคุณก็เอาเข้ามาเถอะ"

หลังจากพูดจบ ประตูถูกผลักเปิดไช่ผิงอันเดินถือเอกสารเข้ามา

หลินหยางหยิบเอกสารและมองไปที่ไช่ผิงอัน

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาเป็นปกติและไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ผู้ชายคนนี้คงไม่ได้ยินอะไร

หลินหยางได้รับผลประโยชน์จากเซียนเจิ้นเยว่ สัญญากับเธอว่าจะปกป้องลูกชายของเธออย่างดี ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะเก็บความลับนี้ไว้ หากเทพบู๊ไม่นึกขึ้นได้ เขาก็จะไม่บอกเรื่องนี้ หวังแค่ว่าไช่ผิงอันจะยังคงไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ มิฉะนั้น มันจะยุ่งยากเกินไปที่จะอธิบาย

ไช่ผิงอันกลับไปที่ห้องยา

หลินหยางกล่าวลาเทพบู๊ จากนั้นก็ไปที่สำนักงานเพื่อดำเนินการเอกสาร

หลังจากผ่านไปสองวัน หลินหยางก็คำนวณเวลา มันถึงเวลาแล้ว เขาจึงเรียกเฉาซงหยางและหยวนซิงมาพบ แต่งหน้าให้พวกเขาในห้องอบยาของสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี

หลังจากนั้นไม่นาน การปรากฏตัวของทั้งสองก็กลายเป็นของเฟิงเสี่ยวสุ่ยและฟู้เซิงไกวโสว่

“รู้ว่าต้องทำอย่างไรใช่ไหม” หลินหยางถามด้วยเสียงทุ้มหลังจากแต่งหน้าและยื่นยาให้ทั้งสองคน

"ทราบครับ!"

"ดีแล้ว ไปกันเถอะ จำไว้อย่าออมมือ!"

"ไม่ต้องห่วงครับ หมอเทวดาหลิน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา!"

ทั้งสองพูดอย่างเคร่งขรึม แล้วออกไป ขับรถไปที่ใต้ดินคฤหาสน์อย่างรีบร้อน

จี้เผิงและพวกกินยาแล้วนั่งสมาธิในห้อง

พวกเขาไม่ต้องการแยกห้องกัน เลือกที่จะอยู่ในห้องเดียวกัน เพื่อไม่ให้หลินหยางฉวยโอกาสโจมตี

แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความคิดที่ฟุ่มเฟือย ถ้าหลินหยางต้องการจะทำอะไรกับพวกเขาจริงๆ พวกเขาคงตายไปนานแล้ว

"หัวหน้า ผลของยานี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ฉันรู้สึกว่าสภาพร่างกายของฉันไม่เคยดีเท่านี้มาก่อน" คนคนหนึ่งเปิดตาของเขาและพูดด้วยความทอดถอนใจ

"ฉันก็รู้สึกได้ ช่องทางพลังปราณของฉันแข็งแกร่งขึ้น ดูเหมือนจะทะลุทะลวงขอบแดนได้"

“แม้ว่ายากลอนอายุยืนนี้จะวางไว้ในแดนมรณะ แต่ก็เป็นยาชั้นดี ดังนั้นมีแต่ผู้สูงศักดิ์เท่านั้นที่สามารถกินยาดังกล่าวนี้ได้ พวกเรามีหรือจะแตะมัน"

"ใช่....หมอเทวดาหลินเป็นคนใจดีจริงๆ"

หลายคนพูดด้วยอารมณ์ทอดถอนใจ

แต่จี้เผิงกลับตะคอกอย่างเย็นชา: "พวกนายเป็นอะไรไป ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เยี่ยงนี้พวกนายก็ถึงกับรู้สึกขอบคุณมากมายเลยหรือ ไม่สนใจเรื่องที่หมอเทวดาสังหารหมู่คนของเผ่าเราเลยหรอ พวกนายเป็นคนของแดนมรณะ! เป็นหัวกะทิของแดนมรณะ! ต้องมีศักดิ์ศรีบ้าง! เข้าใจไหม?”

ฝูงชนเงียบลงหลังจากถูกตะโกนใส่แบบนี้