บทที่ 2383 ยังมาบอกว่าไม่ใช่คนทรยศ?

"คุณผู้ชายเฟิง ได้โปรดฟังเราอธิบายหน่อยเถอะ!"

จี้เผิงโขกศีรษะกับพื้นต่อหน้าเฟิงเซี่ยวสุ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้าและร้องออกมาอย่างขมขื่น "เราได้กัดถุงยาพิษไว้นานแล้วเพื่อเตรียมฆ่าตัวตาย แต่เราถูกหมอเทวดาหลินพูดเกลี้ยกล่อมและยังมอบยาถอนพิษให้พวกเรา เราเห็นว่าเก็บไว้อาจมีประโยชน์และค่อยรายงานแดนมรณะ ทำให้เรายังมีชีวิตรอดกลับมา เราไม่ได้ยอมจำนนต่อฝ่ายตรงข้ามจริงๆ นะครับ..."

จี้เผิงรีบเล่าเรื่องทั้งหมดออกมาอย่างร้อนใจ

"เราไม่เคยคิดที่จะทรยศหักหลังแดนมรณะเลยแม้แต่ครั้งเดียว!"

"คุณผู้ชายเฟิงได้โปรดให้ความยุติธรรมต่อเราด้วย!"

ทุกคนต่างคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย

เฟิงเซี่ยวสุ่ยจ้องมองพวกเขาอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

โดยไม่รู้สึกอะไรแม้แต่นิดเดียว

"ที่แท้เรื่องราวก็เป็นแบบนี้นี่เอง แต่...มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?" เฟิงเซี่ยวสุ่ยกล่าว

จี้เผิงสะดุ้ง "คุณผู้ชายเฟิง คุณ...."

"คนในเผ่าได้ตัดสินใจแล้วว่าจะกำจัดพวกนาย และจุดประสงค์การเดินทางมาของฉันครั้งนี้ก็เพื่อนำศีรษะของพวกนายกลับไป พวกนายคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?" เฟิงเซี่ยวสุ่ยกล่าว

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างเบิกตากว้างและตกตะลึงอย่างมาก

"คุณผู้ชายเฟิง พวกเราต่างจงรักภักดีต่อแดนมรณะ! !" จี้เผิงร้องเสียงสั่น

"จงรักภักดี? ฉันดูไม่ออกเลยว่านายจงรักภักดียังไง! หากจงรักภักดีจริง ทำไมพวกนายยังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้? ทำไมไม่ตายๆ ไปซะ? ทำไมพวกนายต้องแต่งเรื่องขึ้นมาทำให้ฉันเชื่อด้วย?" เฟิงเซี่ยวสุ่ยกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณผู้ชายเฟิง...."

จี้เผิงอ้าปากค้างและไม่รู้ว่าควรอธิบายยังไงอีก

ตอนนี้แดนมรณะได้ตัดสินแล้วว่าพวกเขาเป็นคนทรยศ เกรงว่าต่อให้หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาพูดก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ขณะนี้เอง เฟิงเซี่ยวสุ่ยก็โยนมีดเล่มหนึ่งลงพื้นพร้อมกับกล่าวอย่างเย็นชา "ถ้านายจงรักภักดีจริง งั้นฉันจะให้โอกาสพวกนายตัดศีรษะของตัวเองแล้วให้ฉันพากลับไป!"

เมื่อฉากนี้ปรากฏขึ้น ทุกคนต่างพากันขนลุก

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจุดจบที่รอพวกเขาอยู่จะเป็นแบบนี้

จี้เผิงมองไปที่มีดสั้นที่ตกลงตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

เพื่อนๆ ที่อยู่ข้างๆ เองก็ต่างพากันร้องไห้ฟูมฟาย

"คุณผู้ชายเฟิง หากเราไม่ได้คอยคุ้มกันคุณให้หนีไป เราจะถูกหมอเทวดาหลินจับไปได้เหรอ? ทำไมคุณถึงทำกับเราแบบนี้?"

"คุณไม่คิดจะให้โอกาสเราสักครั้งเลยเหรอ? ให้เราได้เข้าไปอธิบายเรื่องนี้กับผู้อาวุโสทั้งหลายได้ไหม?"

"หรือเราต้องตายเท่านั้นถึงจะสาสม?"

ทุกคนต่างพากันร้องไห้ฟูมฟาย

เฟิงเซี่ยวสุ่ยกล่าวอย่างเย็นชา "อธิบาย? ไม่จำเป็น ฉันและฟู่เซิงไกวโส่วเป็นตัวแทนรับผิดไปแล้ว หากพวกนายกลับไปอธิบาย นั่นก็เท่ากับว่าเราทั้งหมดละเลยในหน้าที่? ฉันคิดว่าพาศีรษะของพวกนายกลับไปจะดีกว่า แบบนี้ก็เท่ากับว่าเราได้ทำอย่างสุดความสามารถแล้ว ส่วนพวกนายก็แค่ตาย ใครจะไปสนใจ? แดนมรณะขาดพวกนายไปก็ยังสามารถอยู่ต่อไปได้ไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อพูดจบก็ทำให้จี้เผิงโมโหอย่างมาก

เขาเงยหน้าขึ้นทันทีและกัดฟันกรอดจ้องมองเฟิงเซี่ยวสุ่ย "คุณผู้ชายเฟิง! คุณกลับคิดแบบนี้เหรอ?"

"แล้วไง? พวกนายก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ของแดนมรณะเท่านั้น พวกนายคิดว่าตัวเองเป็นใครอย่างนั้นเหรอ?" เฟิงเซี่ยวสุ่ยกล่าวอย่างไม่แยแส

"สารเลว!"

จี้เผิงโมโหจนหยิบมีดที่พื้นขึ้นมาและแทงไปที่เฟิงเซี่ยวสุ่ยอย่างโหเหี้ยม

ทว่าพวกเขายังคงมือเท้าอ่อนแรงด้วยฤทธิ์ยาของฟู่เซิงไกวโส่ว ทำให้พวกเขาไม่มีเรี่ยวแรงอะไร

"ฮึ ยังมาบอกว่าพวกนายไม่ใช่คนทรยศ! แต่กลับกล้าลงมือทำร้ายฉัน คราวนี้หลักฐานก็เห็นอยู่คาตาแล้ว"

เฟิงเซี่ยวสุ่ยหัวเราะอย่างเย็นชาและแย่งมีดกลับมาพร้อมกับแทงไปที่หัวใจของจี้เผิงอย่างเหี้ยมโหด

ฉึก!

เสียงดังชัดเจน

จากนั้นก็เห็นเลือดไหลออกมาจากบริเวณหน้าอกของจี้เผิง

เขาชักกระตุกและดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับจ้องมองเฟิงเซี่ยวสุ่ยโดยที่ร่างกายค่อยๆ ทรุดลง...

การรับรู้ของจี้เผิงค่อยๆ เลือนรางเรื่อยๆ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะมีจุดจบแบบนี้ที่กลายเป็นแค่เพียงแพะรับบาปของเฟิงเซี่ยวสุ่ย และกลายเป็นคนที่ต้องเสียสละเพราะความจงรักภักดีเท่านั้น

ช่างเป็นอะไรที่น่าเศร้าอย่างมาก

เขาแทบไม่รู้สึกเจ็บปวดเพราะหัวใจของเขาได้ตายไปแล้ว และไม่มีความหวังอะไรอีกต่อไปแล้ว

เขาพยายามเบิกตากว้างและภายใต้ภาพที่เลือนราง เฟิงเซี่ยวสุ่ยก็แทงมีดไปที่เพื่อนๆ ของเขา...