บทที่ 2400 กรรมสิทธิ์สวนยา

หลังจากโบยตีห้าสิบครั้ง ผิวหนังของผู้นำหมู่บ้านจิ่วไจ้ก็ฟกช้ำ จนสลบไป

“สหายน้อยหลิน การจัดการวิธีนี้ คุณพอใจหรือไม่” ชายชรามองไปที่หลินหยางแล้วถาม

ต่อหน้าทุกคน ยกเลิกหัวหน้าเผ่า โบยหัวหน้าหมู่บ้าน แม้แต่อัจฉริยะในเผ่าก็ถูกลงโทษอย่างรุนแรง

หากเป็นคนอื่นเขา คงยุติเรื่องลงแค่นี้แน่

อย่างไรก็ตาม หลินหยางส่ายซ้ำๆ "แค่นี้เองเหรอ? มันไม่เด็กน้อยเกินไปหน่อยเหรอ"

“คุณพูดว่าอะไรนะ?"

"นี่ยังไม่พออีกเหรอ? อย่ามาได้คืบจะเอาศอกนะ!"

"คุณจะเอายังไงกันแน่?”

สมาชิกของตระกูลพันแซ่โกรธจัด ขบฟันไปมา

ชายชราก็รู้สึกประหลาดใจ สับสนเช่นกัน: "สหายน้อยหลิน เช่นนี้ก็ใช้ไม่ได้เหรอ? เป็นไปได้ไหมว่าคุณต้องการให้ฉันฆ่าคนในเผ่าของฉันคุณถึงจะยอมยุติ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ สมาชิกตระกูลพันแซ่ของคุณอยากจะฆ่าฉัน แต่พอตอนที่ฉันกำลังจะฆ่าทุกคน คุณกลับออกมาห้ามฉัน! ทำไม? มีเพียงพวกคุณฆ่าฉันได้เท่านั้น และฉันห้ามฆ่าพวกคุณอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางตะคอก

"คือ..."

“อีกอย่าง ท่านผู้เฒ่า ในเมื่อท่านรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับสถานที่นี้ เหตุใดท่านจึงไม่ออกมาหยุดก่อนที่มันจะเกิดขึ้น แต่ทำไมท่านถึงยืนหยัดในเมื่อมันแก้ไขไม่ได้? ท้ายที่สุด ท่านคือมีความลำเอียงที่จะปกป้องเท่านั้นเอง ถ้าฉันไม่ใช่ศัตรูของตระกูลพันแซ่แม้ว่าฉันจะถูกฆ่าทิ้ง ท่านก็จะไม่ปรากฏตัวเลยใช่ไหม?” หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

ใบหน้าของชายชราแข็งทื่อ และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถอนหายใจยาว: "สหายน้อยหลินเป็นคนมีไหวพริบและช่างสังเกตจริงๆ ฉันชื่นชม... พูดแล้วละอายใจยิ่งนัก สิ่งที่สหายน้อยหลินพูดเป็นความจริงทุกอย่าง ข้อนี้ เป็นเพราะฉันไม่ดีเท่าคนอื่น ละอายใจ ละอายใจยิ่งนัก...”

หลินหยางมองอย่างเงียบๆ แต่ไม่ตอบ

ชายชราพูดตรงๆ: "สหายน้อยหลินเรื่องถึงขั้นนี้แล้ว และฉันไม่มีอะไรจะพูดอีก ฉันแค่อยากจะพูดสักสองประโยค หวังว่าหมอเทวดาหลินจะพิจารณา"

“พูดมา”

"ประโยคแรกถ้าหมอเทวดาหลินโกรธจนยากจะคลายความโกรธ ยืนกรานที่จะฆ่าคน เช่นนั้น คนก็อยู่นี่ คุณลงมือได้ตามใจ ฉันจะไม่ถือโทษคุณ และฉันจะไม่ยอมให้คนของตระกูลพันแซ่สู้กลับ!”

“ท่านบรรพบุรุษ…”

ผู้คนกระวนกระวาย