บทที่ 2404 ของขวัญจากแดนมรณะ

วันที่ห้าของการปรุงกลั่นยา

เสิ่นเหนียนหัวและไป๋หนานหลีต่างหน้าซีดเผือดและบริเวณก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมา

ทั้งสองเบิกตากว้างจ้องมองหม้อปรุงกลั่นยาโดยไม่กล้าละสายตาแม้แต่นิดเดียว

แม้จะมียาและเข็มเงินของหลินหยางคอยสนับสนุนอยู่ แต่พวกเขาก็รู้สึกยากที่จะทนฝืนไปได้

"หมอเทวดาหลิน ผม...ผมรู้สึกใกล้จะไม่ไหวแล้ว..."

น้ำเสียงของไป๋หนานหลีสั่นคลอนอย่างมาก

"อย่าเพิ่งยอมแพ้ อดทนต่อไปอีกหน่อย!"

หลินหยางกล่าวพร้อมกับยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาและทำการกดจุดชีพจรให้ไป๋หนานหลี หลังจากนั้นก็ทำการกดจุดชีพจรให้เสิ่นเหนียนหัวด้วยเช่นกัน

จากนั้นทั้งสองก็รู้สึกสบายขึ้นมา

แต่พวกเขารู้ดีว่าสิ่งนี้ไม่อาจทนได้เป็นเวลานาน

ยังเหลือเวลาอีกห้าวันที่ไม่รู้ว่าจะผ่านไปอย่างไร?

เมื่อถึงวันที่หก

ทั้งสองก็เริ่มมีอาการอ่อนล้าอีกครั้ง และเส้นชีพจรต่างๆ ในร่างกายก็รู้สึกชาไปหมด รวมถึงร่างกายของพวกเขาก็เริ่มทรงตัวไม่ได้

"อย่าประมาท หากอุณหภูมิไฟของเตาปรุงกลั่นไม่เสถียร มันจะมีผลร้ายต่อฤทธิ์ยาที่อยู่ในหม้อเตาเผาอย่างมาก!"

หลินหยางที่กำลังกระตุ้นพลังปราณอยู่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม และจากนั้นก็ยกมือขึ้นมาทำการกดจุดชีพจรให้ทั้งสองอีกครั้ง

แต่ผลของครั้งนี้กลับไม่เหมือนก่อน ทั้งสองถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย ทว่าใบหน้าที่ตึงเครียดของทั้งสองกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามไปด้วย

วันที่เจ็ด!

"หมอ...หมอเทวดาหลิน ฉัน...ฉันรู้สึก...ฉันรู้สึกเหมือนจะหมดสติลงแล้ว"

เสิ่นเหนียนหัวร้องเรียกอย่างอ่อนล้า

หลินหยางหยิบเข็มเงินที่เตรียมไว้ข้างๆ ขึ้นมาฝังเข็มให้พวกเขาด้วยความจำเป็น

วันที่แปด

การกดจุดชีพจรใช้ไม่ได้ผลกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

สีหน้าของทั้งสองแทบจะไม่ไหวแล้ว

พวกเขาไม่รับรู้ความรู้สึกของอวัยวะภายในเลยแม้แต่นิดเดียว

หลินหยางทำได้เพียงฝังเข็มให้พวกเขาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อมาถึงวันที่เก้า

ร่างกายของทั้งสองคนเต็มไปด้วยเข็มเงินที่ปกคลุม แต่ละคนทำการฝังเข็มไปกว่าร้อยเล่ม เสมือนกับว่าพวกเขาสวมชุดเกราะสีเงินอยู่

วันที่สิบ!

ไม่ว่าหลินหยางใช้วิธีอะไรก็ไม่เป็นผล!

พวกเขาอดทนอยู่ได้ด้วยจิตตานุภาพของตัวเอง

ตอนนี้ แม้แต่หลินหยางเองก็ยากที่จะอดทนต่อไปได้

เขาทำได้เพียงให้กำลังใจทั้งสองต่อไป

"อดทนอีกหน่อย! อดทนต่อไปอีกหน่อย!"

"ใกล้สำเร็จแล้ว! ใกล้จะสำเร็จ...."

ทั้งสองต่างลืมตาไม่ขึ้นและมือที่คอยกระตุ้นพลังปราณไปยังเตาเผาก็ยากจะยกขึ้นมาได้

แต่พวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ให้กับช่วงโค้งสุดท้ายนี้ และต่างพยายามฝืนอดทนต่อไป

เตาเผายังคงรักษาระดับความร้อนตามที่หลินหยางต้องการ

เปลวไฟที่แผดเผาอยู่ตรงหน้าได้กลายเป็นหมอกควันขึ้นเรื่อยๆ...

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน...

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในเตาหลอมกลั่นยา

หลินหยางที่กำลังกระตุ้นพลังปราณอยู่ก็สะดุ้งและดีใจ

"สำเร็จแล้ว!"

หลินหยางขึ้นไปบนเตาเผาและเปิดฝาออกโดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

ทันใดนั้นเอง กลิ่นที่หอมอบอวลชวนหลงใหลก็แผ่ซ่านออกมาและปกคลุมไปทั่วห้อง

ไป๋หนานหลีและเสิ่นเหนียนหัวก็อดไม่ได้ที่จะสูดดมเข้าไป

จากนั้นทั้งสองก็ทรุดตัวลงกับพื้นโดยแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะหายใจต่อไป และไม่สนใจว่ากลิ่นหอมนี้จะน่าดึงดูดใจมากแค่ไหน

จากนั้นก็เห็นหลินหยางหยิบกล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งออกมาพร้อมกับหยิบยาเม็ดที่ใสและแววตาเสียยิ่งกว่าเม็ดไข่มุกใส่ในกล่องไม้และจากนั้นก็ปิดและเก็บไว้อย่างระมัดระวัง

แต่ยังไม่จบเพียงแค่นั้น