บทที่ 2411 เทพีแห่งสงครามมาเยือน

ไม่นานผงกว่าครึ่งกล่องก็ตกไปอยู่ในท้องของหลินหยางอย่างรวดเร็ว

เขาเพิ่งจะเก็บกล่อง

"โอ๊ย..."

จู่ๆ ร่างกายก็สั่นสะท้านและจากนั้นก็ทรุดตัวนอนลงกับพื้นพร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ไม่นานผิวหนังของหลินหยางก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวกับถูกแผดเผายังไงยังงั้น

"คุณกินอะไรเข้าไป? ทำไมผิวหนังของคุณถึงเป็นแบบนี้?"

เทพบู๊ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

"หนีไป พวกคุณ...ออกไปให้หมด...เร็วเข้า รีบออกไปให้หมด! เร็วเข้า..."

หลินหยางเอามือกุมหน้าอกพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างยากลำบาก

ทุกคนต่างตกตะลึงและไม่เข้าใจ

"เชื่อฟังหมอเทวดาหลิน ออกไปเร็วเข้า!" เทพบู๊เหมือนนึกอะไรขึ้นมา จากนั้นก็รีบตะโกนเสียงดัง

เฉาซงหยางและคนอื่นคิดหนัก แต่ภายใต้การพยายามตะโกนเรียกหลายครั้งของเทพบู๊ ทำให้พวกเขาต้องออกไปพร้อมกับฉยงตาวและม่านซาหงที่ถูกควบคุมตัวอยู่

เทพบู๊กลับไม่ได้ออกไปและพยายามขยับเข้าใกล้เทพอัคคีและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "หมอเทวดาหลิน ฉันจะร่วมมือกับคุณฆ่าเขา! คุณรีบปรับพละกำลังในร่างกายของคุณให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาดไป ไม่งั้นหากเป็นอย่างนี้ต่อไป ร่างกายของคุณจะต้องระเบิดจนผิวหนังฉีกขาดและตายได้! รีบหยุดเดี๋ยวนี้"

ทว่าคำพูดของเทพบู๊กลับไม่มีประโยชน์อะไรมากเท่าไรนัก

หลินหยางยังคงสั่นสะท้านอย่างแรงและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ผิวหนังของเขายิ่งแดงมากขึ้นเรื่อยๆ เสมือนกับคนที่ถูกโยนลงไปในกระทะที่มีน้ำมันเดือดยังไงยังงั้น

"อ๊า! !"

เขาเปล่งเสียงคำรามอันกึกก้องและทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ระเบิดออกไปสู่บรรยากาศอันกว้างใหญ่ จากนั้น...

ปุ! ปุ! ปุ! ปุ...

เสียงเนื้อปริแตกออกมา

เมื่อสังเกตดูดีๆ

ผิวหนังของหลินหยางแตกเป็นเสี่ยงๆ และรอยเลือดที่น่ากลัวก็กระจายไปทั่วร่างกายของเขา ทั้งตัวของเขาเหมือนเศษแก้วที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ซึ่งน่าขนลุกอย่างมาก

"พละกำลังแข็งแกร่งเกินไป มากเกินกว่าที่ร่างกายจะรับได้ หมอเทวดาหลิน หากเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจต้องหาอะไรมาเก็บศพของคุณแน่" เทพบู๊กล่าว

หลินหยางยังคงไม่พูดอะไรและยังคงสั่นสะท้าน เขาพยายามยื่นมือออกไปจับเข็มเงินและปักไปบนจุดฝังเข็มในร่างกายของตัวเอง

"คุณยังดื้อดึง?"

เทพบู๊กัดฟันกรอดและรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ตู้ม!

ขณะนี้เองก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น

เทพบู๊ตกใจ

และเมื่อมองออกไปก็พบว่าเทพอัคคีได้จัดการทำลายและฉีกพลังของเธอเป็นเสี่ยงๆ

"แย่แล้ว!"

เทพบู๊ทำสีหน้าเคร่งเครียดและรีบกระตุ้นพลังอีกครั้ง

ทว่าเทพอัคคีกลับจู่โจมโผลเข้ามา

เปลวเพลิงที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวรอบๆ ตัวเขาพุ่งไปทางเทพบู๊เหมือนหนวดปลาหมึก

"ฝ่ามือดาวเจ็ดแฉก!"