บทที่ 2412 ฉีกสะบั้นกลางอากาศ

เทพบู๊พยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมภาพลวงตาขนาดใหญ่ของเทพีแห่งสงคราม และทุบเทพอัคคีอย่างแรง

เทพอัคคีคำรามอย่างบ้าคลั่งและพุ่งเข้าใส่

แต่ภายใต้หมัดขนาดใหญ่นี้ ร่างของเขาถูกกระแทกลงกับพื้นเรื่อยๆ และการเคลื่อนไหวไปข้างหน้าของเขาก็ช้าลงเช่นกัน

"ได้ผล"

เทพบู๊รู้สึกดีใจมาก

แม้ว่าเทพอัคคีจะไม่สามารถถูกทุบให้แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ได้ แต่ตราบใดที่สามารถควบคุมไว้ได้ ก็ยังมีความหวัง

เธอเชื่อว่าพลังปีศาจที่กระตุ้นศักยภาพพลังและอารมณ์ปีศาจชั่วร้ายของเขานั้นมีเวลาจำกัด และพลังของ เทพอัคคีเองก็มีจำกัดเช่นกัน หลังจากเวลาผ่านไปเทพอัคคีจะหมดแรง และอาจมีความหวังที่จะเอาชนะเขาได้!

เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของเทพบู๊เพื่อเร่งให้เขาแพ้ เทพีแห่งสงครามก็ทุบไปที่เทพอัคคีครั้งแล้วครั้งเล่า

การโจมตีแต่ละครั้งใช้ความแข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเทพบู๊และพลังทำลายล้างที่สามารถจินตนาการได้

อาคารโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พื้นดินของถนนทั้งหมดจมลง

ผู้คนในเจียงเฉินรู้สึกเพียงว่าพื้นดินสั่นสะเทือนราวกับว่าวัตถุขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนไหว

ก้อนหินกระเด็นและวงแหวนพลังแตกกระจาย

สถานที่ที่เทพีแห่งสงครามทิ้งระเบิดนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น

ร่างกายของเทพอัคคีจมลงไปในโคลน

แต่เทพีแห่งสงครามไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เธอยื่นมือของเธอออกไปเพื่อคว้าตัวเขาออกมา ใส่ไว้ในฝ่ามือของเธอ และต่อยลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า

เทพอัคคีกระอักเลือดออกมาจากแรงอันทรงพลัง

ร่างกายที่แม้แต่หลินหยางก็ไม่สามารถทำลายได้ ถูกทุบจนเป็นชิ้นโดยเทพบู๊!

แต่เทพบู๊กลับไม่ได้ลดละ

ตรงกันข้ามกลับตึงเครียดและจริงจังมาก

เนื่องจากเทพอัคคีแสดงอาการคลุ้มคลั่งมากขึ้นหลังจากถูกทำร้ายร่างกาย

เขาโกรธมาก!

โกรธจัด!

เทพบู๊มีความเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับปีศาจคนของลัทธิปีศาจสวรรค์

เธอรู้ว่าปีศาจจะระเบิดออกมาอย่างเหลือเชื่อภายใต้ความโกรธสุดขีด!

อย่างที่คาดไว้

หลังจากการระดมจู่โจมอีกไม่กี่ครั้ง เปลวไฟบนร่างกายของเทพอัคคีก็เริ่มกลับมา และเสียงคำรามในปากของเขาก็ดังขึ้นเรื่อยๆ รูม่านตาสีขาวของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มและมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

"แย่แล้ว!"

เทพบู๊หน้าซีดด้วยความตกใจ และส่งเสียงคำรามทันทีพร้อมกับเปลี่ยนพละกำลังทั้งหมดในร่างกายของเขาให้เป็นปืนลม และยิงกระหน่ำด้วยปืนลมนี้

"ปืนลมทะลุฟ้า!"

เทพบู๊ยกปืนลมขึ้นทันทีด้วยความสง่าผ่าเผยและกล้าหาญพร้อมกับเล็งไปที่เทพอัคคีแล้วโฉบลงมา

ควับ!

พละกำลังที่รุนแรงลากเป็นทางยาวเหมือนดาวตกในอากาศ

พลังที่รุนแรงบดขยี้พื้นดินอีกครั้ง

อาคารโดยรอบทั้งหมดถูกสั่นสะเทือนและถล่มลงเป็นเสี่ยงๆ

ปัง! !

ปืนลมตกลงมาและพลังอันบ้าคลั่งก็กลายเป็นเมฆรูปเห็ดที่บานสะพรั่งไปทุกทิศทุกทาง

อาคารในถนนโดยรอบพังทลายลงทั้งหมด

แผ่นดินทรุดลงอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

แต่เมฆรูปเห็ดนี้เพิ่งเปิดออก...

โห่! !

เสียงคำรามที่เกือบจะฉีกท้องฟ้าดังก้อง จากนั้นไฟปีศาจสีดำสนิทรูปกางเขนพุ่งออกไปบนท้องฟ้า

"ช่วยด้วย!"

"รีบหนีเร็วเข้า!"

"วันสุดท้ายของโลก! มันคือจุดจบของโลก!"

ผู้คนในเจียงเฉินต่างตื่นตระหนกและทุกคนพากันหนีออกจากเมืองอย่างสิ้นหวัง ทำให้ถนนหลายสายที่ออกจาก เจียงเฉินรถติดจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

แน่นอนว่ายังมีบางคนที่อยากดังจนไม่นึกถึงความปลอดภัยของตัวเองต่างพากันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อไลฟ์สด

เมืองอยู่ในความวุ่นวายโกลาหล

กองกำลังหลงเซวียนรีบเข้ามา พวกเขาไม่กล้าหยุดพักและพวกเขาทำการอพยพผู้คนทันที

เมื่อผู้บัญชาการโจวเซวียนหลงมาถึงที่เกิดเหตุพร้อมกับหัวหน้ากองบัญชาการคนอื่น เขาก็ตกใจทันทีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" โจวเซวียนหลงพึมพำพร้อมกับเบิกตากว้าง

ฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า

ทรายและหินเริงระบำในสายลม

ถนนที่เคยพลุกพล่านก็พังทลาย

อาคารสูงทั้งหมดถูกลดระดับลงเป็นซากปรักหักพัง

รถทุกคันที่จอดข้างทางล้วนแต่เป็นเศษเหล็ก เปลวไฟลุกไหม้และควันหนาทึบพวยพุ่ง

พื้นดินถูกแยกออกจากกัน และเกิดหุบเหวไร้ก้นบึ้งแผ่กระจายไปทั่ว...