บทที่ 2413 สามารถสู้กันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ทุกคนจ้องมองจ้องมองด้วยความตกตะลึงจนแทบจะลืมหายใจ

จากนั้นก็เห็นหลินหยางที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพังถูกปกคลุมไปด้วยเศษซากต่างๆ เหมือนไส้เดือนทั่วร่างกายของเขา และเลือดยังคงเอ่อล้นออกมา

ที่แท้แสงสีแดงคือแสงจากเลือดบนร่างกายของเขา

เขาจับเทพอัคคีที่เปลี่ยนเป็นปีศาจคลุ้มคลั่งไว้แน่นด้วยมือข้างเดียวและออกแรงอย่างหนัก แม้ว่าร่างกายของเทพอัคคีหลังจากถูกพลังปีศาจเข้าควบคุมจะแข็งแกร่งกว่าเพชรร้อยเท่า แต่ภายใต้พลังที่รุนแรงของหลินหยาง ในขณะนี้ ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย !

"โห่! !"

เทพอัคคียังไม่ยอมแพ้ เขาไม่ได้พยายามดิ้นรน แต่ยกสองฝ่ามือที่น่าสะพรึงกลัวและแทงอย่างรุนแรงที่ร่างของ หลินหยาง

ฟรึ่บ!

มือที่แหลมคมแทงเข้าไปในร่างกายของหลินหยาง

แต่หลินหยางดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไร ตรงกันข้ามความแข็งแกร่งในมือของเขายังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้คอของเขาผิดรูป

เทพอัคคีคำราม และต้องการโจมตีอีกครั้ง

ในขณะนี้ จู่ๆ หลินหยางก็คว้าร่างของเทพอัคคีและโยนลงบนพื้น

ตู้ม! !

แรงระเบิดทำให้พื้นดินแตกเป็นเสี่ยงๆ

ฝุ่นผงปลิวว่อนและพื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เทพอัคคีลุกขึ้นพร้อมคำรามเสียงต่ำและพยายามผลักหลินหยางออกไป และเปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของเขา

แต่ทันทีที่เขาลุกขึ้น หลินหยางก็เปล่งเสียงคำรามดังกึกก้องและต่อยแขนที่ยกขึ้นของเทพอัคคีอย่างคลุ้มคลั่ง

วูบ วูบ วูบ...

หมัดที่เขาต่อยออกไปก็ปล่อยเปลวไฟสีขาวซีดโดยไม่คาดคิด

ต่อหน้าเปลวเพลิงสีขาวที่แผดเผาและทรงพลังนี้ เปลวไฟที่ปะทุออกมาจากเทพอัคคีนั้นอ่อนด้อยจนไม่สามารถสู้ได้

ทันทีที่เปลวไฟทั้งสองสัมผัสกัน เปลวไฟของเทพอัคคีก็ถูกเปลวไฟสีขาวกลืนกิน!

ตู้ม! ! !

หมัดเดียวก็ล้มลงกับพื้น

บูม!

ไหล่ข้างหนึ่งของเทพอัคคีแตกเป็นเสี่ยงๆ และเปลวไฟทั่วร่างกายของเขาก็กระจัดกระจาย

เทพอัคคีดูเหมือนจะไม่รู้ถึงความเจ็บปวดเท่าไรนัก แม้ว่าแขนข้างหนึ่งจะหัก แต่เขาก็ยกแขนอีกข้างทันทีและแทงอย่างรุนแรงที่คอของหลินหยาง

อย่างไรก็ตาม หลินหยางที่กำลังคลุ้มคลั่งก็ไม่ได้หลบเลย และกัดข้อมือของเทพอัคคีโดยตรง และจากนั้นก็ออกแรงทันที

กึก! !

การปะทะกันระหว่างกรามบนและกรามล่างนั้นรุนแรงยิ่งกว่าฟ้าร้อง

แรงจากฟันทำให้ข้อมือของเทพอัคคีแตก

"อะไรกัน?"