บทที่ 2414 พ่ายแพ้จนหลบหนีไป

การต่อสู้ของหลินหยางไม่มีการวางแผนเลยแม้แต่นิดเดียว!

ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับศิลปะการต่อสู้เลยสักนิด!

ทุกครั้งที่เขาโจมตีเปรียบเสมือนเด็กทะเลาะกันที่หยิบจับอะไรได้ก็เอามาเขวี้ยงใส่กัน! และไม่มีการหลบเลี่ยงป้องกันตัวเองแต่อย่างใด! โดยหวังเพียงแค่ให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้ลงเท่านั้น!

เทพอัคคียิ่งคลุ้มคลั่งหลังจากพลังปีศาจแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ทว่าหลินหยางกลับคลุ้มคลั่งมากกว่าเขา

เทพอัคคีไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด ไม่กลัวความตาย ทว่าหลินหยางกลับเห็นตัวเองเป็นเสมือนคนที่ตายแล้วคนหนึ่ง

ต่อให้หัวแตกจนเลือดไหล ต่อให้แขนขาขาด เขาก็ไม่มีทางถดถอย

เขารู้เพียงแค่ให้ตัวเองโจมตีและปะทะอย่างเดือดพล่านเท่านั้น

การฆ่าฟันกันเช่นนี้ ไม่ว่าเทพอัคคีจะใช้วิธีการใดในการลงมือก็ไร้ผล

แม้ว่าเทพอัคคีจะสูญเสียสติการรับรู้ของเขาในขณะนี้ แต่ความกลัวตามสัญชาตญาณยังคงรุกรานความคิดที่เหลืออยู่ของเขา

เขาเริ่มสูญเสียความหุนหันพลันแล่นและความบ้าคลั่ง และเริ่มลังเลที่จะโจมตี

แต่หลินหยางไม่มีทางหยุด

ดวงตาสีแดงเลือดของเขาจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่เทพอัคคี ใบหน้าที่ดุร้ายของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ และจากนั้นเขาก็เดินไปหาเทพอัคคี

"โห่!"

เทพอัคคีดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้พร้อมกับคำรามอีกครั้ง ราวกับเป็นการให้กำลังใจตัวเองและรีบพุ่งออกไป

แขนทั้งสองข้างของเขาหักไปนานแล้ว แต่เรี่ยวแรงของเขายังคงอยู่ และเปลวเพลิงปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาอีกครั้ง และเขาก็พุ่งเข้ามาเหมือนวัวกระทิง

พื้นดินบริเวณกว้างถูกเผาไหม้และสั่นสะเทือน ท้องฟ้าดูเหมือนจะถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงปีศาจจนเกิดความว่างเปล่า

หลินหยางไม่ถอยกลับ เขาก้าวไปข้างหน้าและพุ่งไปหาเทพอัคคี

เขายื่นมือออกและกดแขนที่หักของเทพอัคคีโดยตรง และร่างอันทรงพลังก็ทุบเปลวไฟปีศาจของเขาออกเป็นเสี่ยงๆ อย่างไร้ความปรานี

ร่างกายของเทพอัคคีสั่นอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง เขาก็ถูกหลินหยางจับและทุบลงกับพื้นอย่างดุเดือด

ตู้ม!

ตู้ม!

ตู้ม!

หลินหยางเหมือนคนคลุ้มคลั่งอย่างไม่หยุดหย่อนและทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เปลวเพลิงของเทพอัคคีที่เพิ่งถูกกระตุ้นขึ้นมา แต่มันถูกหลินหยางทุบทำลายอย่างไม่สามารถต้านทานได้

หลังจากนั้นไม่นาน หลินหยางก็ยกเขาขึ้นและต่อยเขาที่หน้าอก

ตู้ม!

ลำแสงกลางอากาศพุ่งทะลุหน้าอกของเทพอัคคีและเขาก็ลอยออกไปพุ่งชนอาคารที่อยู่สุดถนนราวกับดาวตก

ตึกสูงมากกว่าสามสิบชั้นถล่มทันที

ฝุ่นละอองเต็มท้องฟ้าเหนือเมืองเจียงเฉิน จนปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ทำให้ท้องฟ้ามืดและมืด

โจวเซวียนหลงและคนอื่นๆ ตกตะลึงอย่างมาก

เทพบู๊ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากและมองไปที่เทพอัคคีที่พยายามดิ้นรนออกจากซากอาคาร ความสยองขวัญในดวงตาของเขานั้นชัดเจนอย่างมาก

คราวนี้ เทพอัคคีเกิดรู้สึกกลัวในที่สุด

กระดูกทั้งหมดในร่างกายของเขาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ขาข้างหนึ่งถูกผ่าครึ่ง และมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

เขาไม่ได้เปิดการโจมตีอีกครั้ง แต่มองไปที่หลินหยางด้วยดวงตาสีเข้มของเขา ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขาชัดเจนเป็นพิเศษ

หลินหยางจ้องมองที่เทพอัคคีอย่างเย็นชาและเดินทีละก้าว

โห่! !

เทพอัคคีคำรามอีกครั้ง

แต่คราวนี้ แทนที่จะโจมตี เขากลับหันหลังอย่างกะทันหันและพยายามหนี!

"อะไรกัน?"

ลูกตาของเทพบู๊แทบจะกระเด็นหลุดออกจากเบ้า

คนที่ถูกพลังปีศาจครอบงำควบคุม กลับถูกจัดการจนวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว?

เป็นไปได้อย่างไร?

คนที่ถูกพลังปีศาจครอบงำและไม่เกรงกลัวความตาย ไม่เคยกลัวทุกสิ่ง!

ไม่ต้องพูดถึงระดับผู้อาวุโสอย่างเทพอัคคี!

แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายกลับถูกหลินหยางจัดการเอาชนะจนคิดหลบหนี!

ถ้าไม่ได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เทพบู๊จะเชื่อ

นี่ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก!

ไม่ใช่แค่เธอ แต่บนอาคารที่อยู่ห่างออกไป สื่อหลงเทียนก็จ้องมองด้วยใบหน้าที่เหลือเชื่อด้วยเช่นกัน

"ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

เทพอัคคีวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ

แม้ว่าเขาจะเสียสติไป แต่เขาก็ยังไม่ตาย เขาไม่ใช่ศพที่เดินได้ และเขายังคงมีสติสัมปชัญญะสุดท้ายเหลืออยู่

แม้ว่าสติสัมปชัญญะนี้จะอ่อนแอมากจนแทบไม่มีอยู่จริง แต่ในช่วงเวลาวิกฤต สัญชาตญาณนี้ก็ยังถูกส่งออกมา!

หนี!

ด้วยวิธีนี้ เทพอัคคีได้หนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ในเวลานี้เขาจะหนีไปได้อย่างไร?

ฉับ ฉับ ฉับ....

ทหารจำนวนมากจากกองทัพหลงเซวียนได้เข้ามาปิดกั้นทางแยกที่เทพอัคคีหลบอยู่ และหยุดเขาอย่างหนาแน่น

"หยุดเขาให้ได้!"

“อย่าปล่อยผู้ชายคนนี้หนีไป!”