บทที่ 2415 พวกเขาคือวีรบุรุษเสมอมา

ประชาชนเมืองเจียงเฉินต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองและพวกเขาต่างก็มึนเมากับฉากที่สวยงามเช่นนี้

"นั่นคืออะไร?"

"พลุเหรอ? พลุลูกใหญ่มากเลย..."

"มันสวยงามมากเลยจริงๆ!"

ประชาชนทั่วไปต่างพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลินและหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป เด็กบางคนกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขมาก

แต่บรรดานักรบเหล่านั้นที่ซ่อนตัวอยู่ในส่วนต่างๆ ของเจียงเฉินต่างหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้!

"ช่างเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน! พระเจ้า นี่การต่อสู้อย่างบ้าคลั่งของสุดยอดปรมาจารย์คนไหนกันนะ?"

"แข็งแกร่งมากเกินไป! พลังแบบนั้น เราทุกคนตายแน่ถ้าสัมผัสมัน!"

"สุดยอด สุดยอดมาก! !"

ผู้คนนับไม่ถ้วนสั่นสะท้าน

สื่อหลงเทียนที่ยืนอยู่เหนืออาคารโยนกล้องส่องทางไกลในมือของเขาลงกับพื้น

"สารเลว!" เขาชกไปที่รั้วอย่างแรง และรั้วก็แตกทันที

"แพ้อีกแล้วเหรอ?"

มีเสียงหัวเราะดูถูกดังขึ้นข้างหลังเขา

สื่อหลงเทียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาของเขาเย็นชา "พูดเหมือนกับว่าคุณไม่เคยพ่ายแพ้!"

"แม้ว่าผมจะแพ้ แต่ผมก็ไม่ได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบเหมือนคุณ ที่เหมือนสุนัขที่ถูกปลิดชีพ ที่ทำได้เพียงถอนหายใจที่นี่! ยิ่งไปกว่านั้น อาวุธลับของเทพอัคคีนั้นทรงพลังมาก แต่กลับถูกคุณใช้มันจนไม่เหลือชิ้นดี! ความสามารถของคุณช่างน่าสงสัยเหลือเกิน!" คนข้างหลังหัวเราะเบาๆ

สื่อหลงเทียนหันศีรษะของเขาไปพร้อมกับจับคอเสื้อของชายคนนั้น และยกกำปั้นขึ้นชกเขา

แต่ชายคนนั้นไม่ได้ต่อต้าน เขากลับมองไปที่สื่อหลงเทียนอย่างเย้ยหยัน

"ลงมือสิ! ทำไมคุณไม่ทำล่ะ คนขี้แพ้อย่างคุณทำได้แค่ระบายอารมณ์โกรธอยู่ที่นี่เท่านั้น! ฮ่าๆๆๆ..."

สื่อหลงเทียนโกรธมาก แต่เขายังมีสติ เขาจ้องมองชายคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วผลักเขาอย่างรุนแรง

ชายคนนั้นโซเซไปสองก้าวและยืนอยู่ตรงที่เดิมพร้อมกับตบปกเสื้อของเขาและยิ้มอย่างเหยียดหยาม "ผมคิดว่าคุณคงจะลงมือบ้างเล็กน้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคุณไม่เพียงไร้ความสามารถเท่านั้น แต่ยังเป็นคนขี้ขลาดอีกด้วย! น่าสมเพชจริงๆ"

"คุณคิดว่าผมไม่รู้จุดประสงค์ของคุณเหรอ? คุณยั่วยุผมแบบนี้ คุณแค่ต้องการให้ผมสูญเสียสมาธิ ทำให้เจ้าลัทธิเกลียดผมและไม่ใช้งานผมอีก! เลิกใช้เล่ห์เหลี่ยมของคุณเถอะ! ผมไม่เคยคอยให้คนมาชี้นิ้วออกคำสั่งเวลาจะลงมือทำอะไร จำเอาไว้!" สื่อหลงเทียนตะคอกอย่างเย็นชา

"ไม่เป็นไร มาดูกันว่าคุณจะอธิบายกับเจ้าลัทธิยังไง!"

ชายผู้นั้นยิ้มอย่างเหยียดหยาม แล้วหายไปในเงามืด

สื่อหลงเทียนมองเข้าไปในระยะไกล

จากนั้นก็เห็นร่างที่ลุกเป็นไฟสองดวงตกลงมาจากท้องฟ้าที่ซึ่งกล้วยไม้กำลังเบ่งบาน

นั่นคือหลินหยางและเทพอัคคีนั่นเอง

ทั้งสองคนตกลงมาเสมือนดาวตก

โจวเซวียนหลงดึงสติและร้องตะโกนเสียงดัง "ช่วยพวกเขา! !"

"รับทราบ!"

บรรดาทหารต่างรีบวิ่งเข้ามารับตัวทั้งสองคนอย่างลนลาน

แต่เปลวไฟบนตัวพวกเขาทั้งสองยังคงลุกโชน ซึ่งน่ากลัวอย่างยิ่ง และมันสามารถเผาฝ่ามือของพวกเขาได้ด้วยการสัมผัสเขาไปเพียงนิดเดียว

"ดับไฟ! ดับไฟเร็วเข้า! !"

โจวเซวียนหลงตะโกนอย่างกระวนกระวาย