บทที่ 2423 ความขัดแย้ง

หลินหยางมาที่นี่ เพื่อกำจัดพิษปีศาจ

ไม่คิดว่าแผนจะราบรื่นเช่นนี้ ถึงกับมีคนของหมู่บ้านปีศาจเร้นลับช่วยหาวิธีถอนพิษให้เขาด้วยตนเอง

"ดูเหมือนว่าการทำนายของฉันถูกต้อง สมาชิกของเผ่าปีศาจเร้นลับแตกต่างจากลัทธิปีศาจสวรรค์อย่างแท้จริง"

หากเรื่องนี้ถูกวางไว้ที่ลัทธิปีศาจสวรรค์ หลินหยางจะได้รับการปฏิบัติที่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร?

แนวคิดของลัทธิปีศาจสวรรค์นั้นแตกต่างกับเผ่าปีศาจเร้นลับอย่างสิ้นเชิง ลัทธิปีศาจสวรรค์เห็นแก่ตัว หวังผลประโยชน์ ในยามวิกฤต พวกเขาคิดแต่เพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไร แล้วจะนึกถึงการตอบแทนบุญคุณได้อย่างไร?

เผ่าปีศาจเร้นลับนั้นแตกต่างออกไป พวกเขาเพียงแค่มีรูปร่างหน้าตาที่แปลกประหลาด นอกเหนืออย่างอื่นก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป

แม้กระทั่งเผ่าปีศาจเร้นลับก็ให้ความสำคัญกับน้ำใจไมตรีและความชอบธรรมมากกว่าคนทั่วไปอีกด้วยซ้ำ!

ด้วยเหตุนี้ หลินหยางจึงไปที่บึงมรณะเพื่อลองเสี่ยงดวงดู ลองดูว่าเขาจะได้พบกับคนของหมู่บ้านเผ่าปีศาจเร้นลับหรือไม่

ในความเป็นจริง แม้ว่าอาหลิงจะไม่ได้รู้สึกโลภ ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ใดๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่กลุ่มของพวกเขาจะกลับมาที่หมู่บ้านปีศาจเร้นลับได้อย่างปลอดภัยในวันนี้

ท้ายที่สุด ถ้าไม่มีโอกาสหลินหยางจะสร้างมันขึ้นมาเองอย่างแน่นอน

แต่ไม่คาดคิดว่าสิ่งต่างๆ จะเป็นไปอย่างราบรื่นเช่นนี้ คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้ของหมู่บ้านปีศาจเร้นลับให้ความโลภกับดอกไม้เจ็ดสี เหตุนี้หลินหยางจึงสามารถดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

ตอนนี้มาดูกันว่าชายวัยกลางคนคนนี้จะสามารถพูดกล่อมผู้ใหญ่บ้านปีศาจเร้นลับไดดหรือไม่ เพื่อช่วยรักษาหลินหยาง

หากเรื่องนี้สำเร็จ เชื่อว่าหลินหยางจะฟื้นตัวในไม่ช้า

เมื่อคิดเช่นนี้ อารมณ์ของหลินหยางก็ดีขึ้นมาก จึงหลับตานอนหลับบนเตียง

หมัวผิงและคนอื่นๆ เข้ามาขอบคุณทีละคน และหญิงสาวที่ชื่ออาหลิงก็ฟื้นตัวขึ้นบ้างแล้วเช่นกัน และเดินเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรงใจ

“พี่ชายผู้นี้ ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้!” อาหลิงคำนับหลินหยางเล็กน้อย

“ทำไมต้องเกรงใจด้วย ฉันก็แค่ผ่านมา บังเอิญเจอเข้า ดังนั้นมันไม่สามารถยืนดูเฉยๆ ได้” หลินหยางหัวเราะ

“พี่ชายเกรงเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่พี่ ฉันคงถูกฝังไว้ใต้ดอกไม้เจ็ดสี กลายเป็นปุ๋ยของมันแล้ว!” อาหลิงพูดด้วยความกลัว

"ต่อไปก็อย่าได้ประมาทเช่นนี้"

"ค่ะ"

อาหลิงพยักหน้าแล้วรีบพูดว่า: "จริงสิพี่ชาย ฉันชื่อฉินหลิง คนเมื่อกี้คือพ่อของฉัน อย่างไรก็ตามก็อยู่ที่นี่พักผ่อนให้ดีๆ ต้องการอะไรก็บอกฉันได้เลยนะ!"

"ได้! ขอบคุณมาก" หลินหยางพยักหน้า

แต่ในขณะนี้ นอกห้องก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างกะทันหัน และได้ยินเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดเล็กน้อย

ทุกคนขมวดคิ้ว

หมัวผิงกำลังจะออกไปดู แต่ก็พบว่าประตูบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

"สุนัขของลัทธิปีศาจสวรรค์ตัวนั้นอยู่ไหน"

คนที่เข้ามาตะโกนอย่างก้าวร้าว

“โหยวยี่?”

สีหน้าของหมัวผิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"โหยวยี่ คุณมาทำอะไรที่นี่" ฉินหลิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน ยืนขวางข้างเตียงของหลินหยางทันที จ้องมองไปที่ผู้มาเยือนอย่างระแวดระวัง

"ฉินหลิง หมัวผิง ฉันได้ยินมาว่าพวกนายได้ซ่อนสุนัขจากลัทธิปีศาจสวรรค์ไว้ที่นี่! พวกนายควรรู้กฎของหมู่บ้านปีศาจเร้นลับของเรา ดังนั้นมอบคนออกมา!" ชายหนุ่มชื่อโหยวยี่ตะโกนอย่างหยิ่งยโส