บทที่ 2427 ใครให้ใบสั่งยากับคุณ

ได้ยินคำพูดนี้ ฉินหลิงก็ตกใจเล็กน้อย และรีบกล่าวทันทีว่า: "พี่หลิน ท่านวางใจเถอะ! ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถแน่นอน! ถึงแม้ว่าลำดับของฉันจะตามหลัง แต่ฉันจะใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิตของฉัน พยายามอย่างเต็มที่เพื่อไปช่วงชิงมาให้ได้!"

ใบหน้าน้อยๆ ของเธอแสดงความจริงจังตั้งใจเป็นอย่างมาก

แต่ด้วยลำดับและศักยภาพของเธอไม่อาจจูงใจได้เลยจริงๆ

เพียงแต่ เธอยังอยากจะปลอบใจหลินหยาง

หลินหยางค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทำได้เพียงกล่าวถามอีกครั้งว่า: "คุณฉิน ฉันถามคุณว่าคุณอยากจะเป็นลูกศิษย์ของผู้ใหญ่บ้านหรือเปล่า? ?"

"ทำไมจะไม่อยากล่ะ......พี่หลิน คุณพูดแบบนี้ทำไมกัน?" ฉินหลิงซักถาม

หลินหยางพยักหน้า: "ในเมื่อคุณอยากเป็น เช่นนั้นก็ดี ฉันสามารถช่วยคุณได้!"

"ช่วยฉันเหรอ? คุณจะช่วยยังไง?" ฉินหลิงมองพิจารณาหลินหยาง หลินหยางในเวลานี้อยู่ในช่วงฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ถึงแม้จะสามารถเดินได้ แต่ก็เพียงแต่เดินได้เท่านั้น ไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งสิ้น

แล้วคนเช่นนี้ จะมาช่วยเหลือตนเองได้อย่างไรกัน?

"เรื่องนี้คุณไม่จำเป็นต้องสนใจหรอก คุณฉิน ขอเพียงแค่คุณเต็มใจเชื่อฟังฉัน ฉันรับรองว่าคุณจะต้องเปล่งประกายในการแข่งขันคัดเลือกลูกศิษย์รอบสุดท้ายในอีกสองวันที่จะถึงอย่างแน่นอน!" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

ฉินหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังหูไว้หู

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่หลินหยางจะช่วยเหลือแบบไม่คิดชีวิต แต่เธอก็มีลักษณะเด่นอย่างหนึ่ง ก็คือเกลียดคนที่ชอบคุยโวโอ้อวดแต่ทำอะไรไม่จริงเป็นที่สุด

แต่ถึงอย่างไรเมื่อมีผู้มีพระคุณช่วยชีวิตอยู่ตรงหน้า ฉินหลิงก็ทำได้เพียงระงับอารมณ์และพยักหน้า: "พี่หลินพูดแบบนี้ ในขณะนี้ฉันก็รับใช้ท่านอยู่ หากท่านมีข้อเรียกร้องอะไร แน่นอนว่าฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถ! แล้วฉันจะไม่เชื่อฟังคุณได้อย่างไรล่ะ?"

"เช่นนั้นก็ดี!"

หลินหยางลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบกระดาษและปากกา จากบนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ แล้วทำการขีดเขียนเรียงลงมาสองบรรทัด

เพียงฉินหลิงเข้าไปมองใกล้ๆ ก็เห็นว่าเป็นชื่อยาทั้งหมด

"คุณนำใบสั่งยานี้ไปจัดยาเหล่านี้จากในหมู่บ้านของพวกคุณมา ฉันจำเป็นต้องใช้" หลินหยางกล่าว

ฉินหลิงรับใบสั่งยามา ด้วยความงุนงงเล็กน้อย: "พี่หลิน เมื่อครู่นี้คุณพูดเองไม่ใช่เหรอว่า คุณไม่ได้เป็นอะไรมาก และยาก็ใช้ไม่ได้ผลกับคุณด้วย? และทำไมจะต้องให้ฉันไปจัดยาตามใบสั่งยาด้วยล่ะ?"

"คุณไปทำตามนี้ก็แล้วกัน" หลินหยางยิ้มพลางกล่าวเร่งรัด

ฉินหลิงจนปัญญา ทำได้เพียงถือใบสั่งยานี้แล้วเดินจากไป

ในเมื่อเป็นความปรารถนาของหลินหยาง ฉินหลิงก็จะตอบสนองอย่างสุดความสามารถ

เธอรีบเดินไป มุ่งตรงไปยังร้านขายยาที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านปีศาจเร้นลับ

ร้านขายยานี้อยู่ภายใต้การดูแลของสือเจิ้งจวินหมอประจำหมู่บ้านแห่งนี้

ด้วยบุคลิกนิสัยอันแปลกประหลาดของสือเจิ้งจวิน ที่ไม่ชอบให้คนอื่นมารบกวน ด้วยเหตุนี้ในอดีตบริเวณโดยรอบของร้านขายยาจึงเงียบสงบเป็นอย่างมาก เพราะไม่มีใครเข้ามาใกล้

ฉินหลิงก็รู้สึกค่อนข้างหวาดกลัวเล็กน้อย เมื่อจะเดินเข้าไป ก็ยังค่อยๆ ย่องเบาๆ

"มาทำอะไร? แล้วทำไมต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ ด้วย?"

ทันทีที่ฉินหลิงเปิดประตูใหญ่ของร้านขายยา เสียงอันแหบพร่าเคร่งขรึมก็ดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง

ฉินหลิงขนลุกไปทั้งตัว แล้วจึงรีบหันไปมอง

จึงพบว่าชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ ต้มยาที่มุมห้อง

"คุณอาสือ......สวัสดีค่ะ"

ฉินหลิงรีบโค้งคำนับอย่างอ่อนน้อม ไม่กล้าบุ่มบ่าม

ชายวัยกลางคนกวาดสายตามองฉินหลิง แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "มีธุระอะไรก็ว่ามา ถ้าหากไม่มีก็ไสหัวออกไป อย่ามารบกวนฉัน"

"ค่ะ....ค่ะ...."

ฉินหลิงรีบหยิบใบสั่งยาออกมา แล้วกล่าวว่า: "ฉัน.....ฉันมาจัดยา....."

"ในหมู่บ้านอนุมัติแล้วหรือยัง?"

"อนุมัติแล้วค่ะ......"

"จัดยาอะไร? อ่านชื่อมา"

ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างนิ่งๆ นำมือข้างหนึ่งวางบนตู้ยาที่อยู่ข้างๆ แต่ไม่ได้มองมันแม้แต่น้อย

"หญ้ากรงหมู สองตำลึง"

ครืน!

ชายวัยกลางคนดึงลิ้นชักเปิดอย่างช่ำชอง แล้วหยิบหญ้าแห้งสีเหลืองเข้มกำเล็กๆ กำหนึ่งออกมาจากด้านใน แล้ววางลงบนโต๊ะ

ไม่มากไม่น้อย ประมาณสองตำลึง

"ใบทุเรียนเทศ สามสลึง!"

ครืน!

ดำเนินการอย่างช่ำชองอีกครั้ง จากนั้นก็นำใบทุเรียนเทศสามสลึงมาวางบนโต๊ะ

"รากโกฐจุฬาลัมพา สี่ตำลึง"

"จ้านหนานเฝิ่น หกสลึง"

....

ฉินหลิงรายงานใบสั่งยาไปพลาง ชายวัยกลางคนก็จัดยาอย่างช่ำชองไปพลาง

เขาจับจ้องที่ที่เตาต้มยาที่อยู่ตรงหน้าโดยตลอด ส่วนการจัดยา ล้วนเป็นการจัดอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่กลับไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย ศักยภาพเป็นที่ประจักษ์จริงๆ

แต่เมื่อจัดไปจัดมา มือของชายวัยกลางคนก็อดไม่ได้ที่จะช้าลง

ฉินหลิงไม่ได้สังเกตเห็น จึงรายงานใบสั่งยาต่อไป

แต่ทว่าเมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงสังเกตเห็นว่าชายวัยกลางคนหยุดการจัดยา

"คุณอาสือ.....เป็นอะไรไปเหรอคะ?" ฉินหลิงกล่าวถามด้วยความงุนงง