บทที่ 2428 คุณต้องการให้ฉันตายเหรอ?

หลินหยางบอกว่าให้แช่สองชั่วโมง แต่ทว่าฉินหลิงแช่ไปสามชั่วโมงเต็ม แล้วจึงลุกออกจากอ่างไม้อย่างอาลัยอาวรณ์

หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ฉินหลิงก็เดินอายหน้าแดงออกมา

เมื่อหลินหยางหันกลับไปมอง ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ฉินหลิงเป็นคนของเผ่าปีศาจเร้นลับ ฉะนั้นผิวจึงซีดขาวโดยธรรมชาติ แต่เมื่อผ่านการแช่ยาจนชุ่มชื่นแล้ว เวลานี้กลับมีเลือดฝาด ผิวที่บอบบางราวกับไข่ไก่ บวกกับสีแดงระเรื่อเล็กน้อย ทำให้คนใจเต้นแรง

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลินหยางค่อนข้างพึงพอใจก็คือหลังจากที่แช่ยาแล้ว ลมปราณของฉินหลิงเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

"รู้สึกอย่างไรบ้าง?" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

"ผ่อน.....ผ่อนคลายมากเลยค่ะ" ฉินหลิงก้มหน้าพูดอ้ำๆ อึ้งๆ

"แล้วนอกจากนี้ล่ะ?"

"หืม?"

ฉินหลิงงุนงงเล็กน้อย

"ขอดูชีพจรของคุณ เพื่อตรวจสอบร่างกายของคุณสักหน่อยเถอะ" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

ฉินหลิงค่อนข้างงุนงง แต่ก็ยังหลับตาเสี่ยงโชค ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เบิกตาโตขึ้นมาทันที แล้วกล่าวด้วยความตกใจเป็นอย่างมากว่า: "พี่หลิน ฉัน...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ทำไมจู่ๆ ศักยภาพของฉันถึงได้บุกทะลวงขึ้นไปอีกขั้นล่ะ? อีกทั้งระดับความแข็งแกร่งด้านพลังของฉันก็เพิ่มขึ้นอีกสามระดับโดยตรง? นี่....นี่....นี่....นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เสียงของฉินหลิงเริ่มสั่นระริก

เพียงแค่แช่ยา คาดมาถึงว่าจะเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้!

ช่างอัศจรรย์จริงๆ!

"ฉันบอกแล้ว ว่าฉันสามารถช่วยให้คุณกลายเป็นลูกศิษย์ของผู้ใหญ่บ้านได้ การแช่นี้เป็นเพียงแค่ขั้นแรกเท่านั้น เพียงแค่คุณยอมเชื่อฟังฉัน ฉันรับรองว่าคุณจะสามารถกลายเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนวัยหนุ่มสาวของเผ่าปีศาจเร้นลับอย่างแน่นอน" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

"จริงเหรอ?" ฉินหลิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา จึงพยักหน้าติดต่อกัน: "พี่หลินคุณวางใจได้เลยนะ ฉันจะเชื่อฟังคำคุณอย่างแน่นอน"

"ดี! ลำดับต่อไป ฉันจะสอนวิธีการหมุนเวียนลมปราณและเลือดการเคลื่อนไหวชี่และการบำรุงหัวใจ! ส่วนคุณก็ทำตามที่ฉันบอก!"

"อืม!"

ฉินหลิงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ใบหน้าน้อยๆ ก็ดูตั้งใจขึ้นมา

แต่ในเวลานี้

โครม!

จู่ๆ ประตูใหญ่ของบ้านก็ถูกคนถีบอย่างแรงให้เปิดออก

ทุกคนต่างกรูกันเข้ามา

"ห๊ะ?"

หลินหยางที่กำลังชี้แนะอยู่ขมวดคิ้ว แล้วเอียงหน้าไปมอง

"เฉินโส่ว?"

สีหน้าของฉินหลิงเปลี่ยนไป เดินไปข้างหน้าทันที และตวาดด้วยเสียงอันเคร่งขรึมว่า: "คุณพาคนมามากมายขนาดนี้ คิดจะทำอะไรห๊ะ?"

"ทำอะไรเหรอ? นังสารเลว! แกตัดมือของน้องชายฉันใช่ไหม? ?" ชายหนุ่มที่ชื่อเฉินโส่วคนนั้นชี้หน้าฉินหลิง แล้วตะโกนถามอย่างโกรธเดือดดาล

สีหน้าของฉินหลิงเปลี่ยนไป แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ได้ตั้งใจ หัวหน้าใหญ่ก็บอกแล้วว่าเรื่องนี้ให้เลิกแล้วต่อกันไป คุณยังต้องการอะไรอีกล่ะ?"

"นั่นคือหัวหน้าใหญ่ล้มเลิก ไม่ใช่ฉัน! นังสารเลว! แกตัดมือน้องชายฉัน วันนี้ฉันก็จะตัดมือของแกเพื่อระบายความแค้น!"

พูดจบ เฉินโส่วก็ชักกริชเล้มหนึ่งออกมาจากเอวโดยตรง และรีบเดินเข้าไปหาฉินหลิง

ฉินหลิงตกใจอย่างมาก จึงกล่าวอย่างตึงเครียดว่า: "เฉินโส่ว ฉันเตือนคุณแล้วนะ ว่าอย่าเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้า พ่อของฉันและคนอื่นๆ ก็อยู่แถวนี้ ระวังว่าพ่อของฉันจะเข้ามาจัดการคุณก็แล้วกัน!"

"จัดการฉันเหรอ? หึ! ในเมื่อคนอย่างฉันกล้ามา แล้วจะยังเกรงกลัวพ่อของคุณด้วยเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงเขาอยู่แถวนี้หรอก เพราะต่อให้ตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้ ก็อย่าได้คิดที่จะขวางฉันเลย!"

เฉินโส่วคล้ายกับบ้าไปแล้ว ส่งเสียงคำรามแล้วรีบพุ่งเข้ามา

ฉินหลิงรีบหลบ

เธอรู้วิชาพ่นหมอกอสูรโลหิต วิชาตัวเบา หลายครั้งที่เฉินโส่วไม่อาจทำสำเร็จได้ ล้วนถูกเธอหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

เฉินโส่วกระหืดกระหอบ จึงหันกลับไปตะคอกว่า: "พวกแกยังยืนซื่อบื้อทำบ้าอะไรอยู่? ยังไม่รีบเข้าไปขวางนังสารเลวนี่อีก?"