บทที่ 2432 การต่อสู้กันหลายคน

กฎของการคัดเลือกทั่วไปเป็นที่ทราบกันมานานแล้วสำหรับทุกคน

"กติกาของเกม: สัมผัสโดนตัวเท่านั้นและห้ามทำร้ายใคร หากอยากชนะต้องปราบคู่ต่อสู้ให้ได้โดยไม่ใช้กำลัง ไม่ใช้กระบวนท่าไม้ตาย หากทั้งสองฝ่ายจนมุม ก็จะแข่งขันว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน แน่นอนว่าหลักของการคัดเลือกรอบสุดท้ายครั้งนี้ไม่ได้แข่งขันกันว่าใครมีศิลปะการต่อสู้ที่สูงส่งมากแค่ไหน แต่เป็นการทดสอบวิสัยทัศน์และทักษะของคุณ ในการแข่งขันควรใช้สมองให้มากขึ้นและมีเพียงผู้ที่ใช้สมองเท่านั้นสามารถไปได้สุด มิฉะนั้นคุณจะหมดเรี่ยวแรงในยกแรกและไม่สามารถแข่งขันต่อไปได้สุด!"

ผู้ใหญ่บ้านกล่าวแล้วโบกมือ

ชาวบ้านจากหมู่บ้านปีศาจเร้นลับที่อยู่ถัดจากเขารีบนำกล่องฉลากขนาดใหญ่สองอันขึ้นมาทันที

"การแข่งขันนั้นดำเนินการในรูปแบบของการจับฉลาก มีการจับฉลากทั้งหมดสองครั้ง! การจับฉลากครั้งแรกคือการจับจำนวนผู้ท้าดวล และการจับฉลากครั้งที่สองคือการจับฉลากผู้ท้าชิงในการดวล!"

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าและพูดว่า "เริ่มได้!"

"ครับ ผู้ใหญ่บ้าน!"

คนจากหมู่บ้านปีศาจเร้นลับต่างพยักหน้าแล้วพูดเสียงดัง "ผมหมัวเจิ้นจะทำการจับฉลากให้ทุกคน มีใครมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?"

"ไม่มี!"

ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน

หมัวเจิ้นเอื้อมมือไปที่กล่องแรกทันที พร้อมกับคว้าฉลากหนึ่งและเปิดออกต่อหน้าทุกคน

เลข "สาม" ปรากฏขึ้นบนกระดาษฉลาก

"การแข่งขันนัดแรกจะสู้กันสามคนพร้อมกัน!" ผู้ใหญ่บ้านบ้านกล่าว

"นัดแรกก็แข่งกันแบบนี้แล้วเหรอเนี่ย"

"น่าสนใจมาก"

"ไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนซวยสามคนแรก"

"หวังว่าไม่ใช่ฉันแล้วกัน"

มีการถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์กันมากมายในจุดนั้น

"แข่งกันสามคน?" หลินหยางถามอย่างสับสน "สามคนจะแข่งกันอย่างไร?"

"นี่คือความแตกต่างในการแข่งขันคัดเลือกเลือกศิษย์รอบสุดท้าย" ฉินหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม "การคัดเลือกศิษย์รอบสุดท้ายไม่ใช่การแข่งขันแบบดั้งเดิม และจะไม่ใช่แค่การแข่งขันแบบตัวต่อตัว ผู้ใหญ่บ้านหวังว่าลูกศิษย์ที่เขาคัดเลือกไปทั้งจะทั้งเก่งและฉลาดควบคู่กันไปทั้งด้านวิชาการและการต่อสู้ การใช้แค่กำลังนั้นไม่เพียงพอแน่นอน และยังรวมถึงความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงและวิสัยทัศน์ในการตัดสินสถานการณ์ และการแข่งขันต่อสู้ระยะประชิดแบบนี้สามารถทดสอบสติปัญญาของบุคคลได้ดีที่สุด ดังนั้นจึงมีรูปแบบของการจับฉลากจำนวนคนขึ้นมา"

"แบบนี้นี่เอง" หลินหยางพยักหน้าทันที

"การแข่งขันกันตั้งแต่สามคนขึ้นไปเป็นเรื่องที่วุ่นวายที่สุด สถานการณ์แบบนี้ทำให้พลังของทุกคนหมดลงได้ง่าย แม้ว่าเขาจะชนะได้ ก็จะอ่อนล้าและไม่สามารถรับมือการต่อสู้ครั้งต่อไปได้ ดังนั้นจึงไม่มีใครต้องการเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันที่วุ่นวายชุลมุนครั้งนี้ ไม่รู้ว่าใครจะได้ขึ้นไปอยู่บนเวที" หมัวผิงหัวเราะ

"หวังว่าไม่ใช่เรา ไม่อย่างนั้นถึงเราจะชนะ เราก็ไม่แข่งขันต่อไปได้แน่"

"ใช่ ภาวนาล่ะ"

หลายคนกระซิบและอธิษฐานอย่างเงียบๆ

ไม่นานผลการจับสลากรอบสองก็ปรากฏขึ้น

"หมายเลขสิบแปด! หมายเลขยี่สิบเอ็ด! หมายเลขสามสิบเจ็ด!"

หมัวเจิ้นตะโกนเสียงดัง

"หมายเลขสิบแปดคือหวางเฮ่า หมายเลขยี่สิบเอ็ดคือจางเจีย หมายเลขสามสิบเจ็ดคือเฉาหมิง!"

"ไม่มีฉัน ดีเหลือเกิน!"

ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

และคนที่ถูกตะโกนชื่อทั้งสามกลับหน้าถอดสีและต่างเดินขึ้นเวทีไปอย่างหม่นหมอง

การต่อสู้ระหว่างสามคนนั้นเป็นไปตามอำเภอใจน้อยกว่าสองคนมาก ทั้งสามไม่เพียงต่อสู้ด้วยกำลังเท่านั้น แต่ยังต้องใช้อุบายแผนการต่างๆ ด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว ใครๆ ก็อยากเป็นนักตกปลา ที่คอยดูนกปากซ่อมและหอยต่อสู้กัน

ดังนั้นพวกเขาทั้งสามจึงต่างพากันฝืนให้เวลาผ่านไปอยู่บนเวที

หลังจากเป็นเช่นนี้ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม เฉาเยว่ก็เอ่ยปากขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม เธอหอบและเหงื่อออกมากอยู่แล้ว และเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำการแข่งขันต่อไปได้

"ฉันขอยอมแพ้"

ขาของเฉาเยว่อ่อนแรงและเธอถูกประคองลงมาและตะโกนอย่างอ่อนแรง

หมัวเจิ้นมองไปที่ผู้ใหญ่บ้าน

"พวกเขาทั้งสามมีความถนัดความสามารถที่ดี แต่วิทยายุทธของพวกเขาค่อนข้างอ่อนแอ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เหมาะที่จะเป็นลูกศิษย์ของผม" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

หมัวเจิ้นพยักหน้าและเริ่มจับฉลากรอบที่สองทันที

การแข่งขันต่อสู้หลังจากนี้หลายยกกลับเป็นการดวลตัวต่อตัวโดยไม่ใช่การดวลกันหลายคน

ทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาได้อีกครั้ง

เสียงเชียร์ดังอยู่อย่างต่อเนื่อง

คนดูเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน

เป็นแบบนี้จนถึงรอบที่แปด หมัวเจิ้นจึงหมุนกล่องฉลากอีกครั้ง จากนั้นจึงหยิบกระดาษออกมาจากข้างในหนึ่งใบและกางออก

"ว้าว!"

บรรยากาศเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

"แข่งขันกันห้าคน?"

หลินหยางจ้องมองที่กระดาษด้วยความตกตะลึงทันที

การดวลกันห้าคน? มันต้องวุ่นวายมากแค่ไหน?

ดวลกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

หลินหยางมีความคาดหวังอยู่ในใจและอยากเห็นว่าการต่อสู้ที่วุ่นวายนี้จะเป็นอย่างไร

มีการพูดคุยกันมากมายและทุกคนก็ตื่นเต้น

"ห้าคนแข่งขันกัน? พบเจอได้น้อยครั้งมาก!"

"ว้าว วิเศษมาก สนุกแน่คราวนี้!"

"ถ้าห้าคนนี้ขึ้นเวทีไปจะต้องแย่แน่! การแข่งขันห้าคนทำให้ร่างกายอ่อนล้าและสูญเสียพลังอย่างมาก คราวนี้คาดว่าคงไม่มีผู้ชนะแน่นอน"

"จริงด้วย! ไม่รู้ว่าจะเป็นใครบ้างที่ดวงซวยขนาดนี้"

ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานาและเฝ้าจดจ่ออย่างมีความสุข