บทที่ 2433 แรงกดดัน

หมัวผิงเบิกตากว้างและอ้าปากค้างพร้อมคิดว่าหลินหยางคงบ้าไปแล้ว

แม้ว่าก่อนหน้านี้ฉินหลิงจะเอาชนะเฉินโส่วมาก่อนและถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง แต่ก็คิดว่าฉินหลิงคงต้องใช้วิธีการอะไรเฉพาะหรือลอบโจมตีด้วยวิธีบางอย่าง ไม่งั้นคงไม่สามารถเอาชนะเฉินโส่วได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

และความสามารถของเฉินตั้วเฟยและคนอื่นอีกสองคนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเฉินโส่วเลยสักนิด

โดยเฉพาะชายผมสั้นคนนั้นในหมู่พวกเขา เขาก็คือตวนมู่จื้อหมิงที่อยู่ในอันดับเจ็ด!

ความสามารถของเขาเหนือกว่าเฉินโส่วไม่รู้ตั้งเท่าไร

ด้วยจำนวนผู้แข่งขันที่มากเช่นนี้ ฉินหลิงสู้กับคนเดียวก็ว่ายากแล้ว แต่กลับต้องสู้กับคนถึงสี่คน?

เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

หมัวผิงคิดจะห้าม แต่ก็สายไปเสียแล้ว

ฉินหลิงได้เดินขึ้นเวทีไปแล้ว

เฉินตั้วเฟย เฉินโส่วและอีกสองคนต่างกระโดดขึ้นเวทีไปพร้อมกัน

บรรยากาศเป็นไปอย่างโกลาหล

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ ดังระงมไม่ขาดสาย

หลายคนต่างดูออกว่าเป็นแผนการของเฉินตั้วเฟย ไม่อย่างนั้นคงไม่บังเอิญขนาดนี้ที่สองพี่น้องขึ้นเวทีไปพร้อมไปศัตรูตลอดกาลอย่างฉินหลิงแน่นอน!

เกรงว่าคงเพราะสองพี่น้องต้องการล้างแค้นฉินหลิงแน่ๆ

ทว่าหมู่บ้านปีศาจเร้นลับกลับเป็นสถานที่ที่เคารพกฎและกติกามารยาท

หากไม่มีหลักฐาน ใครก็ไม่สามารถเอาผิดเฉินตั้วเฟยได้

"คราวนี้ฉินหลิงแย่แน่"

"โหยวยี่เป็นญาติกับสองพี่น้องคู่นี้ และเฉินตั้วเฟยก็ชอบโหยวยี่มาตลอด ฉินหลิงไม่เพียงแค่สับมือของโหยวยี่ไป แต่ยังทำให้เขาต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบและเสียหน้ามาก ฉะนั้นวันนี้สองพี่น้องคู่นี้คงคิดล้างแค้นอย่างสาหัสแน่นอน"

"ทำไมฉินหลิงยังกล้าขึ้นไปบนเวทีอีก? ฉันไม่เข้าใจเอาซะเลย"

ผู้คนโดยรอบต่างแสดงความคิดเห็น

"อาหลิง! !"

ขณะนี้เอง ฉินจัวก็ลุกขึ้นและตะโกนเสียงดัง

"คุณพ่อ?

ฉินหลิงหันไปด้วยความตกใจ

"ฟังนะ เรายอมแพ้การแข่งขันครั้งนี้ได้ หากหนูรู้สึกไม่สบายตรงไหน...ก็รีบยอมแพ้ เข้าใจไหม?" ฉินจัวเม้มริมฝีปากและกล่าว

ความหมายในคำพูดนี้ชัดเจนอย่างมาก

ฉินจัวต้องการให้ฉินหลิงยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้

สถานการณ์แบบนี้ ฉินหลิงไม่มีทางเอาชนะได้แน่นอน

มีหรือที่ฉินหลิงจะไม่รู้?

เธอรู้สึกไม่มั่นใจอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของหลินหยาง ไม่รู้ทำไมเธอกลับรู้สึกมีความกล้าขึ้นมา

ความรู้สึกสับสนแบบนี้ทำให้เธอไม่ถอย

ฉินหลิงกัดฟันกรอดและจ้องมองไปที่ทั้งสี่คนบนเวทีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"มีความกล้าหาญน่ายกย่องมาก ฉินหลิง หวังว่าเธอจะไม่เสียใจภายหลังนะ" เฉินตั้วเฟยกล่าวอย่างเย้ยหยัน

"ไม่ต้องพูดมาก เริ่มเลย"

ฉินหลิงกล่าว

"ไม่รู้อะไรเอาซะเลย งั้นเราก็ไม่เกรงใจล่ะ"

เฉินโส่วกล่าวและจากนั้นหมัวเจิ้นก็ตะโกนเริ่มการแข่งขัน โดยมีเฉินโส่วเป็นคนเริ่มโจมตี

เขาต้องการจัดการกับฉินหลิงด้วยมือตัวเอง เพื่อลบล้างความอัปยศที่เคยมี

ฉินหลิงสูดหายใจเข้าและรีบถอยหลังไปหลบ

"คิดจะหนีไปไหน?"

เฉินตั้วเฟยก้าวเท้าออกไปปิดทองหลบหนีของฉินหลิงอย่างรวดเร็ว

ฟรึ่บ!

หมัดของเฉินโส่วที่ต่อยออกไปเสมือนกับขีปนาวุธที่จู่โจม

เมื่อเห็นแบบนี้หลายคนต่างร้องอุทาน

เฉินโส่วลงมือโดยไม่ออมแรงและไม่อ่อนข้อเลยแม้แต่นิดเดียว!

"ระวัง!"

หมัวผิงร้องตะโกนเสียงดัง

และขณะที่ทุกคนคิดว่าฉินหลิงคงรับมือกับการโจมตีนี้ไม่ได้ เธอกลับเอียงตัวเพื่อหลบหมัดนี้ได้อย่างพลิกแพลงและขณะเดียวกันก็เตะไปที่ส่วนล่างลำตัวของเฉินโส่ว

ปัง!

เกิดเสียงดังก้อง

จากนั้นก็เห็นเฉินโส่วทรุดตัวลงอย่างไร้แรงต้านและเสียการทรงตัวล้มลงอย่างน่าอนาถ

"พี่!"

เฉินตั้วเฟยสูดหายใจเข้าและสับฝ่ามือเข้าใส่ฉินหลิงอย่างเกรี้ยวกราด

พลังที่รุนแรงมาพร้อมกับฝ่ามือของเธอ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ฝ่ามือของเธอคมมากพอที่จะตัดโลหะและหยกได้

แต่ความเร็วของฉินหลิงนั้นเหนือจินตนาการ เธอหลบฝ่ามือนั้นได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับขยับเข้าใกล้เฉินตั้วเฟยและใช้ฝ่ามือโจมตีหน้าอกเธออย่างแรง

ผัวะ!

เฉินตั้วเฟยกระเด็นออกไปและล้มลงที่ขอบเวทีอย่างแรง

เมื่อฉากนี้ปรากฏขึ้น ผู้ชมก็เงียบทันที!

ทุกคนตกตะลึง

ทุกคนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

หลายคนขยี้ตาและคิดว่าตัวเองตาฝาดไปแน่ๆ

แต่ข้อเท็จจริงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!

แค่เพียงสองกระบวนท่าเท่านั้น แต่ฉินหลิงก็โค่นเฉินตั้วเฟยและเฉินโส่วลงได้...

"ไม่จริง...ใครก็ได้บอกฉันทีว่านี่คือความฝัน!"

"ฉันกำลังฝันแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ!"

"ฉินหลิงจัดอยู่ในลำดับที่ร้อยกว่าๆ เลยไม่ใช่เหรอ? เธอ...เธอเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?"

"เหลือเชื่อมาก"

ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างมาก

ฉินจัวเองก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

"ฉินจัว ดูเหมือนว่าคุณแอบเก่งมากเลยนะ! คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะฝึกฝนลูกสาวได้ถึงระดับนี้!" ผู้อาวุโสโหยวกล่าวด้วยความขุ่นเคือง

"อ๋า? ผม...ผมไม่รู้" ฉินจัวแสดงสีหน้างุนงง

"แต่คุณอย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย ฉินหลิงสู้คนหนึ่งได้ แต่เธอสู้กับสามคนสี่คนได้เหรอ? อย่าลืมล่ะว่าตวนมู่จื้อหมิงยังอยู่บนเวทีนะ!" ผู้อาวุโสโหยวกล่าว

ฉินจัวรู้สึกตกใจและมองไปที่ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่บนเวทีโดยไม่พูดอะไร