บทที่ 2434 ยาเสินเวย

บรรยากาศเงียบสงัดอย่างน่าตกใจ

มุมมองความคิดของทุกคนได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แม้ว่าหมัวเจิ้นจะประกาศผลเป็นที่เรียบร้อย แต่ทุกคนยังคงแสดงสีหน้าตื่นตะลึง

จนถึงตอนที่ฉินหลิงเดินลงจากเวที ทุกคนต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

บรรยากาศโกลาหลขึ้นมา

"ฉินหลิงชนะแล้ว! ฉินหลิงชนะแล้ว!"

"แถมยังเอาชนะได้อย่างง่ายดาย! พระเจ้า เธอยังเป็นฉินหลิงที่ฉันรู้จักอีกหรือเปล่าเนี่ย?"

"เธอเปลี่ยนไปแข็งแกร่งมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

"พระเจ้าช่วย...."

ทุกคนต่างรู้สึกเหลือเชื่อ

"เฉินตั้วเฟย เฉินโส่ว พวกคุณอย่าได้คิดทำอะไรไม่ดีอีกล่ะ! ฉันพยายามไม่คิดแค้นพวกคุณ แต่พวกคุณกลับคิดพยายามทำร้ายฉันตลอด! หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมเผ่า ฉันลงมือเด็ดขาดไปนานแล้ว ฟังนะ หากพวกคุณยังคิดหาเรื่องฉันอีก ต่อไปฉันไม่มีทางไว้หน้าพวกคุณแน่!"

ฉินหลิงจ้องเฉินตั้วเฟยและเฉินโส่วตาเขม็งพร้อมกับกล่าวอย่างเย็นชาก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป

ทั้งสองกัดฟันกรอดและโกรธจนกระทืบเท้าอย่างต่อเนื่อง

ฉินหลิงเดินกลับมาอย่างภาคภูมิใจเสมือนกับนกยูงที่แพนหางอย่างสวยงาม

หมัวผิงและคนอื่นๆ ต่างโห่ร้องเพื่อต้อนรับ

"พี่หลิน!"

ฉินหลิงเดินเข้ามาและร้องเรียกเสียงดัง

"รู้สึกยังไงบ้าง?" หลินหยางถามด้วยรอยยิ้ม

"รู้สึกดีมากเลย! พระเจ้า ฉันเองยังคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะเก่งกาจมากขนาดนี้!" ฉินหลิงกล่าวอย่างตื่นเต้น

"สหายหลิน หรือเป็นเพราะฝีมือของคุณ!"

หมัวผิงขยับเข้ามาใกล้และกล่าว "ผมรู้ความสามารถของฉินหลิงดีว่าเธอไม่มีทางเอาชนะใครคนใดคนหนึ่งในสี่คนนี้ได้ แต่วันนี้เธอกลับทำได้ ต้องเป็นเพราะฝีมือของคุณแน่นอนใช่ไหม?"

"ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ช่วยปรับสภาพร่างกายของฉินหลิงเท่านั้นเอง" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ปรับสภาพร่างกาย?" หมัวผิงตกใจและรีบกล่าว "สหายหลิน คุณช่วยปรับสภาพร่างกายให้ผมด้วยสิ!"

"เอ่อ...วางใจได้ มีโอกาส มีโอกาสหน่า!"

หลินหยางฝืนยิ้มออกมา

และการแข่งขันหลังจากนี้ของฉินหลิงก็จะเป็นไปอย่างราบรื่นอย่างมาก

เพราะแม้แต่ตวนมู่จื้อหมิงที่อยู่ลำดับเจ็ดก็ถูกเธอจัดการได้อย่างง่ายดาย ส่วนคนอื่นนั้นคงไม่ต้องพูดอะไรมาก

ส่วนหมัวผิงและคนอื่นๆ กลับไม่ได้ราบรื่นอะไรและในที่สุดก็ได้พ่ายแพ้ให้กับยอดฝีมือหนึ่งในสิบ

หลังจากที่ฉินหลิงขึ้นเวทีอย่างต่อเนื่องและความสามารถความแข็งแกร่งของเธอก็เป็นที่น่าตกตะลึงต่อผู้คนมากขึ้น

ฉินจัวหัวเราะชอบใจ

ผู้อาวุโสโหยวกลับแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราดและกัดฟันกรอด

ไม่นาน ฉินหลิงก็เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ

รอบชิงชนะเลิศมีด้วยกันทั้งหมดคู่ โดยทำการแข่งกันสี่คน แบ่งเป็นการแข่งขันสองคู่ สองคนที่ชนะจะได้เป็นลูกศิษย์ของผู้ใหญ่บ้าน

การแข่งขันนัดแรกระหว่างเวิงเยี่ยนหนานอันดับที่สี่ของหมู่บ้าน และตี๋สือหย่วนอันดับที่สองแข่งขันกัน ทั้งคู่เป็นผู้เล่นระดับเริ่มต้นและได้รับความสนใจอย่างมาก

หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดตี๋สือหย่วนก็ชนะได้อย่างหวุดหวิด

สมาชิกของตระกูลตี๋โห่ร้องทันที บรรดาญาติและเพื่อนทุกคนโห่ร้องอย่างตื่นเต้น

ตี๋สือหย่วนเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างมาก

ไม่นานก็เป็นการแข่งขันรอบที่สอง

ฉินหลิงต่อสู้กับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน นั่นก็คือเยว่ไท่ชิง!

นี่เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย แต่ก็เป็นการต่อสู้ที่มีคนเฝ้าดูมากที่สุดเช่นกัน

"แม้ว่าฉินหลิงจะน่าทึ่ง แต่ฉันคิดว่าพื้นฐานของเธอยังผิวเผิน แต่ทักษะการต่อสู้ของเธอค่อนข้างแปลก เหมือนเธอยังไม่เชี่ยวชาญ และเธอต้องแพ้ให้กับเยว่ไท่ชิงอย่างแน่นอน"

"แน่นอนอยู่แล้ว เยว่ไท่ชิงเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดของกลุ่มปีศาจเร้นลับของเราในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา ผู้ใหญ่บ้านกล่าวว่าแม้แต่พรสวรรค์และความสำเร็จของเขาเมื่อเขายังเด็กก็เทียบไม่ได้กับเยว่ไท่ชิง อันที่จริงผู้ใหญ่บ้านมีอำนาจที่สามารถแต่งตั้งเขาเป็นศิษย์ได้โดยปริยาย!"

"จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นการต่อสู้ครั้งนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรเลยนะสิ?"

"แน่นอน"

มีการถกเถียงกันอย่างมาก

ใบหน้าของฉินหลิงตึงเครียด

"อาหลิง อย่ากังวลเกินไป ใช้ความสามารถของเธอให้ดีที่สุด แค่พยายามอย่างเต็มที่และไม่สนใจว่าจะแพ้หรือชนะ" หมัวผิงปลอบโยน

"อืม"

ฉินหลิงพยักหน้า แต่ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความกังวล

"คุณฉิน" หลินหยางร้องเรียก

"เรียกฉันว่าอาหลิงก็ได้ พี่หลิน คุณมีอะไรจะพูดเหรอคะ" ฉินหลิงรีบเดินเข้ามาถาม

"กินนี่เข้าไปก่อนขึ้นเวที" หลินหยางหยิบยาออกมาแล้วยื่นให้เธอ

"พี่หลิน นี่คือยาอะไรเหรอ?" ฉินหลิงถามอย่างสงสัย

"ยาอายุวัฒนะที่ผมสกัดได้เรียกว่ายาเสินเวย" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

ชนะหรือแพ้อยู่ที่สิ่งนี้!

ฉินหลิงเดินตรงไปที่เวทีพร้อมกับยาเสินเวยที่หลินหยางมอบให้

บนเวทีมีชายในชุดขาวผมยาวหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง

ชายคนนั้นเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าไม่แยแส และด้วยความคิดที่คาดเดาไม่ได้

หลินหยางมองไปที่เขาด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจเปราะบางมาก

ความแข็งแกร่งของชายคนนั้นน่าจะเป็นสิบเท่าของเฉินโส่ว

ด้วยสถานะปัจจุบันของฉินหลิง แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะผู้ชายคนนี้

โชคดีที่ฉินหลิงได้รับยาเสินเวยไปแล้ว มิฉะนั้นการต่อสู้ครั้งนี้จะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

ฉินหลิงขึ้นเวทีด้วยความรู้สึกกดดันเป็นสองเท่า

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะต่อสู้กับเยว่ไท่ชิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

ทั้งสองไม่พูดอะไรมากและต่อสู้กันทันที

ต้องบอกว่าความแข็งแกร่งของเยว่ไท่ชิงนั้นน่าชื่นชมจริงๆ

ความเร็วของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าของฉินหลิงเลย และความแข็งแกร่งของเขาก็โดดเด่นมากกว่า และทักษะการต่อสู้และความคิดของเขานั้นล้ำหน้าฉินหลิงไปมาก

ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉินหลิงนั้นเกิดจากยาของหลินหยางโดยสิ้นเชิง พื้นฐานของเธอไม่ได้ดีและทักษะการต่อสู้ของเธอนั้นด้อยกว่าเยว่ไท่ชิงมาก เมื่อทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันฉินหลิงก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและหลังจากต่อสู้กับได้ไม่นาน เธอก็รับมือไม่ได้และได้แต่ถอยหลังอย่างน่าอนาถ

ด้วยความสิ้นหวัง ฉินหลิงทำได้เพียงกัดยาเสินเวยที่อยู่ในปากของเธอ

เมื่อยาแตกตัว

ทันใดนั้นเอง กระแสน้ำอุ่นไหลลงลำคอสู่ช่องท้องและกระจายไปทั่วร่างกายทันทีเหมือนกระแสไฟฟ้า

วินาทีนั้น ฉินหลิงรู้สึกว่าเธอมีพลังไม่รู้จักหมดสิ้นและทุกสิ่งรอบตัวเธอดูช้าลง

พลังหมัดที่หาที่เปรียบมิได้ของเยว่ไท่ชิงนั้นกลับไม่มีนัยสำคัญในสายตาของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว