บทที่ 2435 ตายแล้ว?

ใช่ นี่ยังไม่นับว่ายอมแพ้!

เป็นเพราะฉินหลิงลืมตัวไปเอง ฉะนั้นจะโทษใครได้? ?

"อาหลิง!"

ฉินจัวรีบหันไปมองผู้ใหญ่บ้านด้วยความร้อนใจ "ผู้ใหญ่บ้าน นี่...แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

"ผมบอกไปแล้วว่าการคัดเลือกครั้งนี้ไม่ได้แข่งขันกันเพียงศิลปะการต่อสู้ แต่ยังแข่งกันที่ใครจะมีกลอุบายและความกล้าหาญที่มากกว่า ในเมื่อฉินหลิงใช้ยาเพื่อเอาชนะ ฉะนั้นเยว่ไท่ชิงก็สามารถใช้วิธีอื่นที่คาดไม่ถึง! และนี่ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

ฉินจัวอ้าปากค้างและไม่รู้จะปฏิเสธยังไง

"แค่กๆ...แค่กๆ..."

ฉินหลิงลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากและกระอักเลือดออกมา

การจู่โจมครั้งนี้ เกือบทำให้เธอจบชีวิตลงทีเดียวเชียว

แต่โชคดีที่ฤทธิ์ยาเสินเวยนั้นแข็งแกร่งมาก ทำให้เธอทนได้อย่างเหลือเชื่อ

"หืม?"

เมื่อเห็นฉินหลิงขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง เยว่ไท่ชิงก็ตกใจเล็กน้อย

การโจมตีเมื่อครู่นั่น เขาได้ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีของตัวเอง

ตามหลักแล้ว ฉินหลิงควรจะสูญเสียพละกำลังทั้งหมดในการต่อสู้ลงถึงจะถูก ทำไมเธอยังขึ้นมาบนเวทีได้?

"ครั้งนี้ฉันไม่มีทางอ่อนข้อแน่นอน!" ฉินหลิงกัดฟันกรอดและเดินเข้าไปพร้อมกับรวบรวมพลังที่มี

เยว่ไท่ชิงหน้าซีดเล็กน้อยและรีบตั้งท่ารับ

ทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง

ครั้งนี้ ทั้งสองต่างใช้พละกำลังทั้งหมดโดยไม่มีการละเว้นแม้แต่น้อย และทุกท่วงท่าของพวกเขาล้วนเป็นท่วงท่าแห่งนักฆ่า

แม้ว่าฉินหลิงจะได้รับบาดเจ็บ แต่ฤทธิ์ของยาเสินเวยยังคงอยู่และเยว่ไท่ชิงเองก็ยังคงสู้ไม่ได้

ยิ่งเขาต่อสู้ก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งโกรธ

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาไม่แข็งแกร่งเท่าเขา แต่กินยาเข้าไปก็คิดเอาชนะเขาอย่างนั้นเหรอ?

สารเลว! บัดซบ!

เยว่ไท่ชิงคำรามในใจของเขา และหลังจากเห็นว่าการเคลื่อนไหวของเขาไร้ประโยชน์ เขาก็ดึงดาบออกมาจากเอวของเขาและแทงไปที่ฉินหลิงอย่างโหดเหี้ยม

ฉินหลิงใช้ฝ่ามือฟาดและเมื่อเห็นคู่ต่อสู้ชักดาบออกมา ใบหน้าของเธอก็ซีดลงด้วยความตกใจและรีบหลบอย่างรวดเร็ว

แต่เยว่ไท่ชิงได้เสียสติไปแล้ว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดและพลังชี่อสูรได้ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างพลุ่งพล่าน

"อ๊า? ?"

ผู้ชมต่างอยู่ในความโกลาหล

กฎของการแข่งขันคือห้ามการใช้อาวุธโดยชัดแจ้ง

เยว่ไท่ชิงได้ละเมิดกฎอย่างชัดเจน

เขาถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน

แต่เยว่ไท่ชิงที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ในปัจจุบันนั้น

เขารู้ว่าจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะชักดาบออกมา

เขาไม่ยอมและด้วยความโกรธที่ไม่สิ้นสุดในอกของเขา เขาจำเป็นต้องระบายออกมา เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าเขาจะต้องพ่ายแพ้ให้กับหญิงคนนี้! เขาคิดจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ให้ตายด้วยมือของเขาเอง! !

"แย่แล้ว! ยิ่งพลังชี่อสูรของเยว่ไท่ชิงปะทุมากขึ้นเขาจะยิ่งสูญเสียการควบคุม!"

"หยุดเขาเร็วเข้า เร็วเข้า!"

"เยว่ไท่ชิง หยุดเดี๋ยวนี้! !"

ผู้คนในกลุ่มผู้ชมต่างโห่ร้องสุดพลัง ฉินจัวและคนอื่นๆ ต่างรีบวิ่งไปที่ขอบเวทีด้วยความร้อนใจ

เยว่ไท่ชิงซึ่งเปิดการโจมตีอย่างกะทันหันได้ทำการโจมตีที่รุนแรงต่อฉินหลิงโดยตรง

ฉินหลิงถอยจนหมดหนทางและเธอไม่สามารถหลบได้อีกต่อไป เธอกัดฟันทันทีและปลดปล่อยพลังชี่อสูรในร่างกายของเธอเพื่อต่อสู้กับเขา

"รังแกมากเกินไป!"

เธอคำรามและกระแทกฝ่ามือไปที่ดาบนั้นที่โจมตีเข้ามาโดยตรง

ฟรึ่บ!

ดาบอสูรนั้นแทงทะลุฝ่ามือของเธอทันที

แต่เธอไม่หยุด เพียงแค่ปล่อยให้คมดาบเจาะฝ่ามือของเธอและตบไปข้างหน้า ทุบด้ามดาบและแขนของเยว่ไท่ชิงและกระแทกร่างเยว่ไท่ชิงอย่างแรง

ปัง! !

คลื่นอากาศแห่งการทำลายล้างระเบิดขึ้น

ฟรึ่บ!

ร่างของเยว่ไท่ชิงลอยออกไปกลางอากาศในทันใดและกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก จากนั้นก็ตกลงสู่ฝูงชนอย่างแรงโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

จากนั้นฉินหลิงก็ยกแขนและกัดฟันด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

"อาหลิง! ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉินจัวรีบไปที่ขอบสังเวียนและถามอย่างกระตือรือร้น

"พ่อ หนูสบายดี!"

ฉินหลิงพูดด้วยใบหน้าซีด

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ฉินจัวถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นรีบเรียกคนมารักษาอาการบาดเจ็บของฉินหลิงทันที

หมอประจำหมู่บ้านรีบวิ่งเข้ามาและกำลังจะขึ้นเวทีเพื่อรักษาบาดแผลของฉินหลิง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องไห้ฟูมฟายจากฝูงชนที่นั่น

"เยว่ไท่ชิงตายแล้ว! !"

ทันใดนั้นเอง สองพ่อลูกตระกูลฉินตกตะลึง

ฉินจัวและฉินหลิงรีบวิ่งลงจากเวทีและเบียดเข้ากับฝูงชน

ผู้ใหญ่บ้านและคนอื่นๆ ก็ล้อมรอบเขาเช่นกัน