บทที่ 2441 หมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่ง

ในใจกลาง มีฉากที่น่าสลดใจ

หลินหยางยืนอยู่ตรงกลางของค่ายกลโดยไม่ขยับเขยื้อน

เขาหายใจหอบ เขายังไม่ตาย

แต่ว่า ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล เต็มไปด้วยเลือด รอยแผลเป็นที่น่ากลัวทั่วร่างกาย

ปรากฎว่าตอนกระบี่ปีศาจขนาดใหญ่ตกลงมา หลินหยางบังคับมันโดยการใช้กำปั้นทุบมัน

ดังนั้น เขาสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง

แต่กระบี่ปีศาจที่แตกสลายไม่ได้สูญเสียความคมของมัน แต่ยังคงแทงหลินหยางต่อไปหลังจากที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

หลินหยางเต็มไปด้วยรูแผลและรอยฟกช้ำทั่วร่างกายโดยชิ้นส่วนดาบเหล่านี้

ทุกส่วนที่สำคัญของร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บจากเศษของกระบี่ปีศาจ เหลือเพียงเส้นชีวิตเส้นเดียวที่ไม่ถูกตัดออก

หากเส้นชีพจรชีวิตก็ถูกตัดขาด หลินหยางก็จะตายทันที

เขาหายใจอย่างยากลำบาก และมือเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ก็สัมผัสเข็มสีเงินบนร่างกายของเขาอย่างสั่นเทา

เข็มเงินส่วนใหญ่บนร่างกายของเขาหักหมดแล้ว

เขาดึงเข็มที่หักออก แล้วสอดปลายอีกด้านของเข็มที่หักเข้าไปในจุดฝังเข็มบนร่างกายของเขา

หลังจากดึงและปักเข็มหลายครั้ง เขาก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

แต่... พลังของค่ายกลยังไม่หยุด!

เศษเสี้ยวของกระบี่ปีศาจสั่นอีกครั้ง

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าแน่น ปลุกพละกำลังทั้งหมดของเขาทันทีเพื่อพุ่งไปยังเส้นชีพจรชีวิตของเขา ปกป้องเส้นชีพจรชีวิตเส้นสุดท้ายไว้

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินความสามารถของสิ่งประหลาดนี้ต่ำไป

วู!!

เห็นเพียงลมแรงพัดมาจากรอบทิศ พลังวิญญาณชั่วร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุดจากทุกทิศทุกทางพุ่งเข้าหาหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

พูดให้ถูกคือ มันคือเศษของกระบี่ปีศาจที่พุ่งเข้าหาร่างของหลินหยาง

มันต้องการดูดซับพลังงานชั่วร้าย ขยายตัวเอง และทำลายหลินหยางให้สิ้นซาก!

แย่แล้ว!

สีหน้าของหลินหยางตกตะลึง คราวนี้เขาไม่กล้าลังเลอีกต่อไป เขาหยิบยายาเหาะต้าหวู่ออกมาโดยตรงและรีบยัดเข้าไปในปากของเขา

และในขณะที่ยาเหาะต้าหวู่เข้าสู่ท้องของเขา

ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…

กระบี่ปีศาจที่ดึงพลังวิญญาณชั่วร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด กลืนหลินหยางโดยตรง ห่อหุ้มเขาไว้แน่นเหมือนรังไหม

ทั้งหกคนมองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึง

เห็นเพียงพลังวิญญาณชั่วร้ายทั้งหมดในพื้นที่ต้องห้ามพุ่งเข้าหาหลินหยาง

เขาเป็นเหมือนหลุมดำที่ดูดซับพลังวิญญาณชั่วร้ายทั้งหมดในพื้นที่ต้องห้าม

หลังจากที่พลังวิญญาณชั่วร้ายถูกดูดออกไป พลังวิญญาณชั่วร้ายจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากสุสานของปีศาจผู้ยิ่งใหญ่หลายร้อยตัวในพื้นที่ต้องห้าม พุ่งตรงไปยังใจกลางสถานที่นั้น

พลังวิญญาณชั่วร้ายนับพันรวมตัวกันในที่เดียว

แต่ในใจกลางของค่ายกล พลังวิญญาณชั่วร้ายมีความหนาเกือบถึงจุดของสสาร ราวกับว่ามันกำลังจะควบแน่นเป็นหิน

"นี่คงจะเป็นหมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่งในตำนานสินะ!"

ผู้ใหญ่บ้านจ้องไปที่ใจกลางอย่างว่างเปล่า พูดอย่างติดขัด

“หมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่ง?” หญิงชราและคนอื่นๆ ตกใจมาก

"นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ปรากฏเฉพาะในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น! ทำไม... ทำไมเด็กคนนี้สามารถจุดประกายหมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่งได้ล่ะ?”

"ไม่รู้เหมือนกัน ปรากฏการณ์แบบนี้ เป็นเรื่องผิดปกติ เมื่อหมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่ง มันต้องมีบางสิ่งที่น่าตกใจจะเกิดขึ้น แต่กลับไม่รู้ว่าสิ่งที่น่าตกใจนี้เป็นเรื่องดีหรือไม่ดี! ทุกท่าน เราต้องเพิ่มความระมัดระวังเป็นพิเศษ " ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างจริงจัง

“ครับ”

ทุกคนพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่ในขณะนี้

บูม! !

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากนอกพื้นที่ต้องห้าม

ทันทีหลังจากนั้น พื้นก็สั่นสะเทือน คนทั้งหกก็ไม่ทันตั้งตัว จึงล้มลงกับพื้นทีละคน

“เกิดอะไรขึ้น”

ผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นถามอย่างกระวนกระวายทันที

"ไม่รู้"

"เสียงนี้... ดูเหมือนจะมาจากนอกพื้นที่ต้องห้าม"

หญิงชรามองไปที่ผู้ใหญ่บ้านอย่างกระวนกระวาย: "ผู้ใหญ่บ้าน ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี?"

"เร็วเข้า ออกไปดูก่อน!” ผู้ใหญ่บ้านกัดฟัน ตะโกนเสียงดัง

"แล้วที่นี่...จะทำอะไร???"

"เด็กคนนี้ไม่มีทางรอด เขาต้องตายแน่! ออกไปจัดการสถานการณ์ข้างนอกก่อน แล้วค่อยกลับมาปิดค่ายกลใหญ่!"

"ได้!"

หลังจากหารือกัน ทุกคนก็รีบออกจากประตู

นอกเขตพื้นที่ต้องห้าม

หมู่บ้านปีศาจเร้นลับอยู่ในความโกลาหลแล้ว

กลับเห็นร่างมืดจำนวนมากปรากฏขึ้นรอบๆ หมู่บ้าน

โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ พวกมันโจมตีไปที่คนของเผ่าปีศาจเร้นลับโดยตรง

"เป็นลัทธิปีศาจสวรรค์!!"