บทที่ 2459 สายฟ้า

ดวงตาทั้งคู่ของเจิ้นเฉินหู่เบิกกว้าง สายตาสั่นไหว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ชี้ไปที่คนที่เดินออกมาและอ้ำๆ อึ้งๆ พูดไม่ออก

"เป็นไปไม่ได้......เป็นไปไม่ได้......" เจิ้นเฉินหู่น้ำเสียงสั่นเครือ

"นี่คือใคร?" กุ่นเทียนเหลยมีสีหน้าเคร่งขรึม ขมวดคิ้วและตะโกนกล่าว

"ท่านกุ่นเทียนเหลย! คนนี้คือหมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินครับ!" เจิ้นเฉินหู่ตะโกนกล่าว

"อะไรนะ? เขาคือหมอเทวดาหลินคนนั้นเหรอ?" กุ่นเทียนเหลยตกตะลึง มองพินิจพิเคราะห์หลินหยาง คิ้วขมวดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ : "ฉันจำได้ว่านายท่านส่งคนไปที่เมืองเจียงเฉินแล้ว เพื่อขอให้ชาวหยางหัวทุกๆ คนยอมจำนน และตามฉันไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อสร้างสนามฝึก และกิจการที่ยิ่งใหญ่ให้สำเร็จ ทำไมคนคนนี้ถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ล่ะ? หรือว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคนที่ไปเมืองเจียงเฉิน?"

"ท่านกุ่นเทียนเหลย! คนคนนี้ไม่ได้จัดการง่ายๆ แม้แต่หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่ของฉัน เมื่อเผชิญหน้ากับคนคนนี้ยังต้องเสียเปรียบเลย จะต้องระวังเป็นอย่างยิ่ง!" เจิ้นเฉินหู่กล่าวเสียงเบา

"หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่ของพวกคุณเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ? เขาเสียเปรียบ หมายความว่าฉันจะต้องเสียเปรียบงั้นเหรอ? หึ! เอาฉันไปเปรียบเทียบกับไอ้แก่ไร้ประโยชน์นั่นเหรอ คุณดูถูกฉันหรือไง?" กุ่นเทียนเหลยมีสีหน้าเคร่งขรึม และตวาดด้วยเสียงต่ำ

เจิ้นเฉินหู่หายใจถี่ และรีบคารวะ : "ท่านอย่าโกรธเลย ข้าน้อยไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้นอย่างแน่นอน"

"ไปยืนข้างๆ และหุบปากซะ!"

กุ่นเทียนเหลยกล่าวอย่างเย็นชา และเดินไปข้างหน้า และมองหลินหยางด้วยสายตาทะนงองอาจ

"หมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินเหรอ? บอกฉันมาสิว่าคุณมาที่นี่ได้ยังไง? คนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ฉันล่ะ? หรือว่าไม่ได้กันกับคุณ?" กุ่นเทียนเหลยเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"เจอกันแล้ว"

หลินหยางกล่าวอย่างเฉยชา : "ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ พวกเขาไปถึงเมืองเจียงเฉิงแล้ว แล้วก็ได้พบเจอกับฉันด้วย"

"เช่นนั้นทำไมคุณถึงได้มาอยู่ที่นี่? ทำไมถึงไม่ตามคนของฉันไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อสร้างสนามฝึกล่ะ? หรือว่าคุณจะอกตัญญู? และเป็นศัตรูกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฉันใช่ไหม?" กุ่นเทียนเหลยกล่าวอย่างไม่พอใจ : "คุณคิดดูให้ดีๆ นะ การเป็นศัตรูกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฉันจะมีจุดจบอย่างไร! ลองดูตระกูลพันแซ่นี่สิ วันนี้ของพวกเขา ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้อาจจะเป็นหยางหัวของพวกคุณก็ได้!"

"เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ของคุณล่ะ?" หลินหยางเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

กุ่นเทียนเหลยขมวดคิ้ว : "คุณหมายความว่ายังไง?"

"คนเหล่านั้นที่ไปเมืองเจียงเฉิน ถูกฉันจัดการไปจนเกือบหมดแล้ว ฉันรู้ว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพวกคุณเป็นพวกใจคอคับแคบมาตลอด ไม่มีความปรานี ในเมื่อฉันลงมือไปแล้ว ก็ถือว่าได้ว่าได้บาดหมางกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของคุณแล้ว คำพูดเช่นนี้ ฉันไม่จำเป็นจะต้องเกรงใจใช่ไหม?" หลินหยางกล่าวอย่างสงบ

"หื๊ม? พูดอย่างนี้ คุณคิดที่จะฆ่าพวกเราทุกคนในที่นี้เลยใช่ไหม? กุ่นเทียนเหลยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ในเมื่อเป็นศัตรูคู่แค้นกัน ก็อย่าพูดถึงความปรานี และมีจิตใจเมตตากรุณาต่อพวกคุณเลย มันเป็นการโหดเหี้ยมต่อตนเอง! และฉันคิดว่าพวกคุณจะไม่ปฏิบัติอย่างปรานีต่อลูกน้องของฉันด้วย" หลินหยางกล่าวพร้อมส่ายหัว

"คุณพูดถูกแล้ว!"

กุ่นเทียนเหลยหรี่ตาลง และเดินตรงไปหาหลินหยาง ฟ้าแลบฟ้าร้องอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่างกายของเขา

"น้อยคนนักที่จะกล้าเป็นศัตรูกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฉัน หมอเทวดาหลิน คุณเป็นคนแรกเลย ในเมื่อใจกล้าเช่นนี้ เช่นนั้นวันนี้ฉันจะต้องเชือดไก่ให้ลิงดูซะแล้ว เพื่อให้คนของตระกูลพันแซ่ที่ดื้อรั้นเหล่านี้ที่เหลืออยู่ได้เห็นว่า การเป็นศัตรูกับพวกเรามันช่างโง่เขลาซะเหลือเกิน!"

พูดจบ หุ่นเทียนเหลยก็สะบัดสองมือออกไปทันที สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวสองลูกระเบิดออกมาโดยตรง และผ่าเข้าไปที่หลินหยาง

"หมอเทวดาหลิน! ระวัง!"

ผู้นำหมู่บ้านสองพยายามลุกขึ้นอย่างสุดกำลัง และร้องตะโกนด้วยแรงทั้งหมด

แต่ไม่ทันซะแล้ว

ความเร็วของสายฟ้านั้นรวดเร็วอย่างมาก

ไม่มีใครสามารถตอบสนองได้ทัน

มันเคลื่อนไปยังหลินหยางในชั่วพริบตา

ปัง!

สายฟ้าผ่าเข้าไปที่เขา และเกิดระเบิดขึ้นทันที

สายฟ้าถูกปล่อยไปทั่วทุกสารทิศ

ทุกๆ คนหายใจติดขัด

วิธีการของกุ่นเทียนเหลยนั้นทรงพลังเหลือเกิน

นักรบบนโลกใบนี้ จะมีใครอีก ที่สามารถควบคุมสายฟ้าได้เหมือนเขา?

นี่ไม่ได้อยู่ในขอบเขตของความสามารถในการต่อสู้แล้ว แต่มันเป็นวิชาอาคม!

เขาเป็นเทพเหรอ?

แต่คนที่น่ากลัวเช่นนี้คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเพียงลูกสมุนคนหนึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของเทียนเจียวสูงสุดเท่านั้น!

เช่นนั้น เทียนเจียวสูงสุดจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?

ไม่มีใครกล้าจินตนาการเลย

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินหยาง

แต่ทว่า สายตาของทุกๆ คนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแข็งทื่อขึ้นมา และรูม่านตาก็หดลง

เมื่อสายฟ้าลูกนั้นค่อยๆ สลายไป กลุ่มหมอกควันค่อยๆ ลดลง

หลินหยาง ยังคงสงบนิ่ง ยืนอย่างสง่างามอยู่ที่เดิม

คาดไม่ถึงว่าสายฟ้าจะไม่สามารถทำลายเขาได้!

"หื๊ม?"

แววตาของกุ่นเทียนเหลยแข็งทื่อ

โดยรอบมีเสียงดังอึกทึกครึกโครม

"ไม่ได้รับบาดเจ็บ? ป้องกันได้อย่างสมบูรณ์?"

"นี่......นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"