บทที่ 2460 โจมตีตอบโต้

ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก และตื่นตกใจจนเนื้อเต้น

พวกเขาเคยเห็นความสามารถอันมหัศจรรย์เช่นนี้ซะที่ไหนกัน?

วิธีการโหดเหี้ยมเช่นนี้ มันอยู่เหนือขีปนาวุธแล้ว! ยอดเขาทั้งผืนยังถูกพังทลาย จะนับประสาอะไรกับคน

เป็นดังที่คาดเอาไว้

หลินหยางที่อยู่ในนั้นยากที่จะยืนได้อย่างมั่นคง ทั่วทั้งร่างกายปล่อยควันออกมา ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วง ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย ยากที่จะรวบรวมพลังได้

ส่วนร่างเทพยุทธของเขา มันได้แตกสลายไปแล้ว

"อะไรกัน?"

ไป๋หนานหลีตกตะลึง

"หมอเทวดาหลิน!" เสิ่นเหนียนหัวตกใจอย่างมาก ต้องการจะพุ่งเข้าไปทันที

"อย่าเข้ามา!"

หลินหยางหันมาตะโกนกล่าว

"หมอเทวดาหลิน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ยังไหวหรือเปล่า? ข้าจะเข้าไปช่วยท่านเอง!" เสิ่นเหนียนหัวกล่าวอย่างรีบร้อน

"วางใจเถอะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงมาก คุณอย่าเข้ามาเลย ทักษะสายฟ้าของคนคนนี้น่าทึ่งมาก คุณรับไม่ไหวหรอก!" หลินหยางกล่าวเสียงเบา จากนั้นก็ค่อยๆ ยืนตัวตรงขึ้นมา

แต่ในเวลานี้ กุ่นเทียนเหลยได้โจมตีอย่างต่อเนื่อง

"ร่างเทพยุทธแตกสลายแล้ว ครั้งนี้ จะต้องเป็นชีวิตของคุณแล้ว! ทักษะฟ้าคำราม! พลังห้าสายฟ้า!! ผ่า!!"

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

สายฟ้าอันบ้าคลั่งที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินฟาดลงมาโดยตรง สายฟ้าห้าสาย เล็งเป้ามาที่กระหม่อมของหลินหยาง และฟาดลงไปอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

ทุกๆ คนเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกตื่นตากับสิ่งตรงหน้าไปในทันที ท้องฟ้ามืดลง และสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวทั้งห้านั้นดูเหมือนจะแยกท้องฟ้าออกจากกัน

แต่ครั้งนี้หลินหยางไม่ได้เป็นฝ่ายถูกโจมตีอีกแล้ว

เขาทำเสียงเย้ยหยัน รวบรวมพลังทั้งร่างกาย พลังวิญญาณร้ายปะทุออกมา ขาทั้งสองงอขึ้นและดีดออกไป กระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า

"หมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่ง!"

ฟรึ่บๆๆๆ .....

ลมปราณสีขาวราวกับวิญญาณพุ่งออกมาจากในร่างกายของเขา รวมตัวกันอยู่เหนือหัวของเขา

หมัดของหลินหยางพุ่งตรงเข้าไป พลังวิญญาณชั่วร้ายแกร่งอย่างมาก ราวกับโล่ และโจมตีเข้าไปอย่างโหดเหี้ยม

สายฟ้าห้าลูกพุ่งเข้าใส่โล่อย่างรุนแรง แต่คาดไม่ถึงว่าจะไม่สามารถทำลายมันได้

"อะไรกัน?"

กุ่นเทียนเหลยตกตะลึงทันที รีบหลบเลี่ยง หลินหยางที่กำลังพุ่งเข้ามา

แต่เมื่อเขาหลบไปทางด้านข้าง หลินหยางก็เหวี่ยงแขนของเขาออกไปอีกครั้ง พลังวิญญาณรอบๆ ตัวสูงขึ้นราวกับเสาใหญ่ค้ำฟ้า กวาดล้างไปทางกุ่นเทียนเหลย

กุ่นเทียนเหลยตกใจจนหน้าถอดสี เขารวบรวมพลังสายฟ้าร้อยเทพมาต้านทานทันที

แต่ทว่าไม่ว่าสายฟ้าของเขาจะยิ่งใหญ่แข็งแกร่งและหนาแน่นเพียงใด ก็ไม่สามารถฉีกโล่อันน่าสะพรึงกลัวนี้ออกไปได้

ตูม!!

พลังวิญญาณกระแทกเข้าไปที่ร่างของกุ่นเทียนเหลยอย่างแรง เขาราวกับว่าวที่สายขาด หล่นลงมาด้านล่างโดยตรง ท้ายที่สุดก็ตกลงไปในบ้านหลังคากระเบื้องหลังหนึ่งของหมู่บ้านอย่างแรง

บ้านที่มุงหลังคากระเบื้องพังถล่มลงมา

กุ่นเทียนเหลยหน้าตามอมแมมไปด้วยฝุ่น ดูจนตรอกเหลือเกิน

คนรอบๆ ข้างเห็นสิ่งนี้ ต่างตกตะลึงกันหมด

"เป็นไปได้ยังไง? ท่านกุ่นเทียนเหลย......เสียเปรียบอย่างนั้นเหรอ?" ดวงตาของเจิ้นเฉินหู่แทบจะไม่กะพริบเลย

"เยี่ยมเลย!"

คนของตระกูลนับพันดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ต่างร้องตะโกนไปตามๆ กัน

"หมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉิน! ชื่อเสียงสมคำร่ำลือจริงๆ บางที เขาเอาชนะกุ่นเทียนเหลยได้จริงๆ! ตระกูลพันแซ่ของฉัน ยังมีความหวังในการมีชีวิตอยู่ ยังคงมีความหวัง!" ผู้นำหมู่บ้านสองมีอารมณ์ฮึกเหิม สายตาสว่างไสวมองร่างที่สูงตระหง่านอยู่ในอากาศ

โครม!

ทันใดนั้นกุ่นเทียนเหลนก็ยืนขึ้นจากซากปรักหักพังของหลังคาบ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

"ไอ้เลว! ไอ้เด็กบ้า! ฉันจะบดร่างแกให้เป็นชิ้นๆ เลย!"

เขาคำราม และมีสายฟ้าปะทุทั่วร่างอีกครั้ง จากนั้นก็สะบัดใส่หลินหยางทันที

ฟรึ่บๆๆๆ .....

สายฟ้าที่น่ากลัวรวมตัวอย่างหนาแน่นและโจมตีเข้าไป ราวกับคลื่นยักษ์ลูกใหญ่ พุ่งเข้าไปสังหารหลินหยางที่อยู่ใยอากาศ

หลินหยางทำเสียงเย็นชา รีบเคลื่อนไหวพลังวิญญาณชั่วร้ายมาปกป้องร่างกายโดยตรง และกระแทกไปที่สายฟ้าเหล่านั้นทันที

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง......

เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของสายฟ้าเหล่านี้สู้สายฟ้าม่วงระห่ำไม่ได้ และถูกหลินหยางทำให้แตกสลายไปจนหมด

"หื๊ม?"

การหายใจของกุ่นเทียนเหลยกระชับแน่นทันที ยกมือขึ้นโจมตี ลูกบอลสายฟ้าก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเขา

วินาทีต่อมา ฝ่ามือเหล็กของหลินหยางก็ตบเข้าไปที่มัน ลูกบอลสายฟ้าลูกนั้นถูกทุบจนแตกละเอียดโดยตรง พลังอันป่าเถื่อนพุ่งตรงเข้าไปยังร่างของกุ่นเทียนเหลย