บทที่ 2467 ไว้หน้า

คนของตระกูลพันแซ่เริ่มทำความสะอาดสถานที่ จัดการกับสิ่งชำรุดทรุดโทรม

หลินหยางนั่งขัดสมาธิฟื้นฟูอยู่ด้านข้าง

ไป๋หนานหลีกับเสิ่นเหนียนหัวสบตากันแล้วเดินเข้าไปหา

“หมอเทวดาหลิน!”

ทั้งสองคนพากันทำความเคารพ

“มีอะไรเหรอ?”หลินหยางลืมตาขึ้น

“อ้อ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่…แค่อยากถามหมอเทวดาหลินว่าทำไมไม่สั่งสอนหมู่บ้านซานไจ้ และทำไมถึงใจกว้างกับพวกเขาขนาดนี้?”ไป๋หนานหลีลังเลอยู่สักพักหนึ่งถึงได้ถามขึ้น

“ใช่หมอเทวดาหลิน ก่อนหน้านี้คนของหมู่บ้านซานไจ้ทำแบบนั้นกับพวกเรา ทำไมถึงได้ยกโทษให้ง่ายๆแบบนั้น? ตอนนี้เค้นจับจุดอ่อนของพวกเขาได้แล้ว น่าจะสั่งสอนให้เข็ดหลาบถึงจะถูก! ปล่อยพวกเขาไปแบบนี้ พวกเขาได้ใจเกินไปละ!”เสิ่นเหนียนหัวรีบพูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แต่หลินหยางกลับยิ้มอย่างราบเรียบ พูดขึ้นว่า“แต่ไว้หน้าพวกเขา อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”

“ไว้หน้า?”

“ใช่ เรื่องก่อนหน้านี้ที่หมู่บ้านซานไจ้ทำกับพวกเรา ความจริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่จำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อย ไม่ได้มีอะไรเสียหายกับพวกเรา และตอนนี้ที่ผมปล่อยคนของหมู่บ้านซานไจ้ไป พวกเขาก็รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณเป็นอย่างยิ่งแล้ว แบบนี้ก็จะเป็นผลดีกับผมแล้ว”

“ผลดีอะไร?”

ทั้งสองคนรีบถามขึ้น

หลินหยางยิ้มอย่างราบเรียบ พูดว่า“ตอนนี้หัวหน้าเผ่าของตระกูลพันแซ่ตายแล้ว! ตระกูลพันแซ่แตกเป็นเสี่ยงๆ ใครจะมานำตระกูลพันแซ่ ก็พูดยากละ! แต่ตระกูลพันแซ่ไม่ได้สำคัญอะไรกับผม สิ่งที่ผมสนใจคือสวนยานั่นต่างหาก”

“สวนยา?”เสิ่นเหนียนหัวหายใจถี่ยิบ เข้าใจอะไรขึ้นมาได้ทันที

“สวนยาของตระกูลพันแซ่เป็นคนหมู่บ้านซานไจ้ดูแลมาโดยตลอด พวกเขามีประสบการณ์กับสวนยา ตอนนี้ผู้นำเผ่าของพวกเขาตายแล้ว นอกจากคนหมู่บ้านซานไจ้ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถดำเนินการเกี่ยวกับสวนยาได้ เก็บพวกเขาไว้เฝ้าสวนยาแทนผมไม่ดีกว่าเหรอ?”หลินหยางพูดพร้อมยิ้มอย่างราบเรียบ

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง หมอเทวดาหลินทำเพื่อสวนยา”ไป๋หนานหลีพยักหน้าพูดขึ้น

“ตอนนี้ตระกูลพันแซ่ไร้ผู้นำ แตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ จะต้องพากันเลือกหัวหน้าเผ่าออกมาแน่นอน และการเลือกผู้นำ พวกเขาจะต้องมาถามผมแน่นอน ผมจะให้ผู้นำหมู่บ้านสองรับผิดชอบเป็นหัวหน้าเผ่า ให้ผู้นำหมู่บ้านสามเป็นรองหัวหน้าเผ่า เมื่อเป็นแบบนี้ ตระกูลพันแซ่ก็จะสงบ”หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

“ห๊ะ?”

“หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณไม่เลือกจากหมู่บ้านจิ่วไจ้เหรอ?”

ทั้งสองคนตื่นตะลึงอีกครั้ง

พวกเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งหัวหน้าเผ่านี้ พูดถึงความซื่อสัตย์จริงใจ ชัดเจนว่าหมู่บ้านจิ่วไจ้ดีกว่าหมู่บ้านเอ้อร์ไจ้หมู่บ้านซานไจ้แน่นอน

แต่หมอเทวดากลับยิ้มจางๆพูดว่า“ตอนนี้คนของหมู่บ้านจิ่วไจ้อยู่ที่เมืองเจียงเฉิน ดูแลไม่สะดวกหรอก อีกอย่างได้รับการนับถือได้ยาก เห็นได้ชัดเจนว่าไม่สู้หมู่บ้านเอ้อร์ไจ้หมู่บ้านซานไจ้ ส่วนเรื่องความซื่อสัตย์จริงใจไม่จำเป็นต้องคิด ถ้าผมเตรียมการแบบนี้ หมู่บ้านเอ้อร์ไจ้กับหมู่บ้านซานไจ้จะต้องซายซึ้งบุญคุณผมแน่นอน โดยเฉพาะผู้นำทั้งสอง จะต้องเชื่อฟังคำพูดผมแน่ เพราะฉะนั้นพวกคุณไม่ต้องกังวลใจหรอก”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง….”

ทั้งสองคนพยักหน้า แต่ยังคงมีความกังวลใจอยู่

เวลานี้ ผู้นำหมู่บ้านสองและผู้นำหมู่บ้านจำนวนหนึ่งเดินมาทำความเคารพให้หลินหยาง

“ผู้นำหมู่บ้านทุกท่านมีอะไรจะชี้แนะเหรอครับ?”หลินหยางยิ้มเล็กน้อยถามขึ้น

“พวกเรามาคืออยากจะให้หมอเทวดาหลินชี้แนะอนาคตวันข้างหน้าของตระกูลพันแซ่สักหน่อยครับ”ผู้นำหมู่บ้านรองโค้งคำนับเล็กน้อย พูดอีกว่า“ตอนนี้ตระกูลพันแซ่กับภูเขาศักดิ์สิทธิ์แตกหักกันแล้ว ถ้าพวกเราอยู่ที่นี่ต่อ อนาคตภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะต้องมาแก้แค้นแน่นอน พวกเรากลัวจะต้านไม่ไหว แต่ถ้าหากไปจากที่นี่ ก็รู้สึกไม่ยินยอม ถึงยังไงบรรพบุรุษกับรากเหง้าของตระกูลพันแซ่ก็อยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นพวกเราเลยอยากจะฟังความเห็นของหมอเทวดาหลินดู”

“ผมจะไม่พูดความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น แต่ถ้าพวกคุณต้องการจะไปเมืองเจียงเฉิน ผมสามารถจัดหาสถานที่ให้พวกคุณได้”หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

พอพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างมองหน้าสบตากัน แต่ละคนสีหน้าดวงตาเป็นประกาย

ชัดเจนว่าพวกเขาอยากไปเมืองเจียงเฉินตั้งนานแล้ว

ทุกอย่างเป็นอย่างที่หลินหยางคิดไว้ไม่มีผิด