บทที่ 2477 ถึงคราวของผมแล้ว

ทุกคนต่างแสบตาด้วยแสงสีขาวที่สาดส่องเข้ามาจนทำให้ลืมตาไม่ขึ้น

มีเสียงดังก้องขึ้นในหู

เป็นแบบนี้อยู่กว่าห้าวินาทีจึงจะกลับเป็นปกติ

แสงสีขาวก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน

ผู้คนรีบมองไปที่หลินหยาง

ในความพร่ามัว กลับเห็นว่าหมัดของหลินหยางยังคงอยู่บนฝ่ามือของการโจมตีของชายผมขาว ดูเหมือนว่าจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่พักหนึ่ง และจากนั้น...

ตู้ม!

วงกลมของพลังสีขาวระเบิดออกมาจากระหว่างหมัดและฝ่ามือ หลินหยางเองก็กระเด็นออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่และกระแทกเข้ากับตึกที่อยู่ข้างหลังเขา และจากนั้นก็ตกลงไปในซากปรักหักพัง โดยไม่สามารถลุกขึ้นได้

"อ๋า? ?"

คนของหยางหัวทุกคนต่างพากันตกตะลึง

สีหน้าของเทพบู๊เปลี่ยนไปอย่างมาก และเธอก็จ้องอย่างไม่ละสายตา

ตอนนี้ผิวหนังของหลินหยางได้แตกเป็นเสี่ยงๆ ลมหายใจของเขาอ่อนแรงและยากจะฝืนพยายาม และเลือดก็ไหลออกมา ซึ่งดูเหมือนว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก

เขาพยายามลุกขึ้น แต่ก็ทรงตัวไม่ได้ ราวกับว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายของเขาหักลง...

"ดีมาก!" ชายผมขาวปรบมือทันที

"ยอดไปเลยศิษย์พี่กุยอี พลังของกระบวนท่านี้เทียบได้กับพลังของเทพพระเจ้าเลย!" หญิงผมสีฟ้าพูดอย่างตื่นเต้น

"ผมจะเทียบกับเทพพระเจ้าได้อย่างไร แม้ว่าการเคลื่อนไหวของผมจะน่าทึ่ง แต่เกรงว่ามันคงไม่สามารถเทียบได้กับความสำเร็จของเทพพระเจ้าอย่างแน่นอน อย่าพูดชมเกินไปหน่อยเลย" ชายผมขาวพูดอย่างใจเย็น

"ยังไงก็ตาม เขาคนนี้คงยอมจำนนแล้วแน่ๆ ตอนนี้เขาคงไม่มีกำลังในการต่อสู้แล้ว! รีบตัดหัวเขาเร็วเข้า จะได้กลับไปรายงานภารกิจ จะได้ไม่มีเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น" ชายที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระแสลมกระโชกแรงพูดอย่างเคร่งขรึม

"ตกลง! ผมจะเป็นคนฆ่าเขาเอง!"

ชายผมขาวตะโกน ดวงตาของเขาแข็งทื่อพร้อมกับพุ่งไปหาหลินหยางและคว้าคอของเขาด้วยมือข้างเดียว พร้อมกับพยายามตัดศีรษะของหลินหยาง

แต่ขณะนี้เอง หลินหยางกลับยกแขนขึ้นมาขวาง

ตู้ม! !

เสียงปะทะกันอย่างรุนแรงดังขึ้นอีกครั้ง

ร่างของหลินหยางกระเด็นลอยออกไปอีกครั้งและตกลงกับพื้นอย่างแรง

"คุณยังมีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้กลับอีกเหรอ?" ชายผมขาวประหลาดใจ

"กระบวนท่าของคุณทำอะไรผมไม่ได้"

หลินหยางลุกขึ้นจากพื้นด้วยความลำบากใจ แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือความกลัวบนใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับสงบมากด้วยความแน่วแน่ในดวงตาของเขา

ดูเหมือนว่าไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่กลับเป็นคนเหล่านั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"จริงเหรอ?"

สีหน้าของชายผมขาวดูผิดธรรมชาติ ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "ทุกคนลงมือและตามผมไปฆ่าเขาซะ"

"รับทราบ!"

อีกสามคนก็พุ่งไปข้างหน้าโดยไม่กล้าที่จะลังเล

แต่ในขณะนี้เอง

ควับ ควับ ควับ...

จู่ๆ เข็มเงินจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากร่างของหลินหยางราวกับตั๊กแตนที่โผลเข้าใส่คนทั้งสี่อย่างรวดเร็ว

"ระวัง! !"

"ไสหัวไปซะ!"

ชายผมหงอกคำรามด้วยความโกรธและยกกำแพงดินขึ้นมา เพื่อตั้งใจจะกั้นเข็มเงิน

แต่พลังทะลุทะลวงของเข็มเงินนั้นน่าประหลาดใจมาก มันสามารถทะลุผ่านกำแพงดินและปักไปที่ร่างของชายสีเทาเหลือง

ชายคนนั้นก้าวถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง เมื่อเห็นเข็มเงินหลายร้อยเล่มบนหน้าอกก็คำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และดึงเข็มเงินออกทั้งหมด และจากนั้นก็พุ่งไปหาหลินหยางอีกครั้ง

"ลมพายุหมุนสังหาร!"

ชายอีกคนคำรามและแขนทั้งสองข้างก็แกว่งอย่างดุเดือด

วูบ วูบ วูบ...

พายุทอร์นาโดสองลูกที่เชื่อมต่อกับท้องฟ้าปรากฏขึ้นทางด้านซ้ายและขวาของหลินหยางโดยตรง

พายุทอร์นาโดน่ากลัวยิ่งกว่าเครื่องบดเนื้อ มันฉีกทุกอย่างออกจากกัน ทับร่างของหลินหยางและเฉือนร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางสะบัดไปมาท่ามกลางลมแรง แต่เขาไม่ได้ขาดออกจากกันและกลับไม่ได้พลิกคว่ำแต่อย่างใด