บทที่ 2478 ความโกลาหล

เหล่าจอมทัพต่างกลอกตาและมองดูเปลวเพลิงโดยรอบด้วยความตกตะลึง

"เกิดอะไรขึ้น หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินคนนี้รู้ทักษะแห่งไฟได้อย่างไร?" สุ่ยปันหลานร้องเสียงหลงออกมา

"และทักษะเปลวไฟของเขา...ดูเหมือนจะน่ากลัวกว่าเหยียนเจินเสียอีก! เป็นไปไม่ได้..." ชายผมหงอกรู้สึกมึนงง

"ดูเหมือนพวกเราจะคาดคะเนผิด! หมอเทวดาหลินคนนี้รับมือไม่ง่ายนัก! เขากล้าที่จะต่อต้านภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเรา " ชายผมขาวกุยอีกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"หมอเทวดาหลิน น่าสนใจมาก!"

ในขณะนี้ เสียงเรียกอันแผ่วเบาก็ดังขึ้น

ทุกคนตกตะลึงและมองไปที่ที่มาของเสียง

แต่ก็เห็นกลุ่มคนชุดดำจำนวนมากที่ตกลงมาจากกลางอากาศ

คนเหล่านี้ล้วนมาจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์

จากนั้นคนที่สวมชุดคลุมสีแดงเพลิงก็ตกลงมาที่นี่โดยไม่เกรงกลัวเปลวไฟที่อยู่ในกำแพงไฟ และยืนอยู่ข้างหลินหยาง

เมื่อเทพบู๊เห็นคนที่กำลังมา ดวงตาของเธอก็แข็งทื่อ

"คุณเป็นใคร" จอมทัพสุ่ยปันหลานทันที

"ตาบอดหรือไงกัน แม้แต่เทพอัคคีที่เคารพก็จำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?" หยวนซิงที่อยู่ข้างนอกตะคอกเสียงดัง

"อะไรนะ? เขาคือเทพอัคคี?"

ใบหน้าของเหล่าจอมทัพต่างเปลี่ยนไปทันที

กุยอีจ้องเขม็ง "ไม่แปลกเลยที่หมอเทวดาหลินมีทักษะแห่งไฟอันน่าสะพรึงกลัวมากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเทพอัคคีเองก็มีทักษะนี้ด้วยเช่นกัน!"

"พวกคุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป ผมไม่ได้เป็นคนฝึกฝนทักษะแห่งไฟให้กับหมอเทวดาหลิน แต่เป็นเพราะเขาฝึกฝนขึ้นมาด้วยตัวเองและได้รับการพัฒนาอย่างเหนือขั้น ระดับขั้นของทักษะแห่งไฟของเขานั้นผมเองยังไม่อาจเทียบได้" เทพอัคคีมองไปที่กำแพงไฟและกล่าวโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังชื่นชมหรือรู้สึกเสียดาย

เมื่อพูดจบ บรรดาจอมทัพก็ต่างทำสีหน้าเคร่งเครียด

ทุกคนต่างจ้องมองไปที่กุยอีและในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงความอันตรายของสถานการณ์ที่เป็นอยู่

เทพบู๊คนเดียวก็ยากแล้ว ตอนนี้ยังมีเทพอัคคีปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน!

เมืองเล็กๆ อย่างเจียงเฉิน ทำไมถึงแอบซ่อนสิ่งที่น่าตกตะลึงมากมายเช่นนี้?

"หมอเทวดาหลิน แม้ว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ถูกถล่มโจมตี ผมจะช่วยคุณจัดการกับจอมทัพเหล่านี้ให้ถูกฝังอยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน" เทพอัคคีกล่าว

วูบ!

เปลวไฟสีแดงที่น่าสะพรึงกลัวจำนวนมากออกมาจากร่างกายของเขา

เหล่าจอมทัพต่างตื่นตัวทันทีและพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะลงมืออีก

"คุณไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไร อย่างที่ผมบอกไปแล้ว วันนี้ผมจะจัดการเรื่องวันนี้เอง!"

หลินหยางกล่าว

"แต่หมอเทวดาหลิน จอมทัพเหล่านี้ไม่ธรรมดาและคุณต่อสู้กับพวกเขาโดยลำพัง...ผมเกรงว่าจะเป็นการยากที่จะได้เปรียบ" เทพอัคคีขมวดคิ้ว

"ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก"

หลินหยางส่ายหัวพร้อมกับยกมือขึ้น และเปลวไฟสีน้ำเงินก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา

เมื่อเห็นเปลวไฟ รูม่านตาของเทพอัคคีก็หดตัวลงอย่างกะทันหัน "นี่คือ..."

"ถ้าแบบนี้ เป็นไปได้ไหมที่จะสู้ได้?" หลินหยางดับเปลวไฟสีน้ำเงินและกล่าวออกมา

"คุณ...คุณช่างเหนือการคาดเดาจริงๆ!"

เทพอัคคีหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับถอยไปสองสามก้าวแล้วพูดโดยเอามือไพล่หลัง "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น วันนี้ผมจะคอยรับชมการแสดงของคุณ"

หลินหยางพยักหน้าและพูดอย่างใจเย็นกับคนที่อยู่ข้างหน้าเขา "พวกคุณพร้อมหรือยัง?"

"ศิษย์พี่ใหญ่!"