บทที่ 2479 กุยอี

ทันใดนั้นกำแพงไฟสีขาวก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

เสาหินที่ยกตัวขึ้นสูงก็หักลง

ลมกระโชกแรงก็หยุดลง

พายุฝนที่โหมกระหน่ำก็เปลี่ยนเป็นท้องฟ้าที่แจ่มใส

ทุกสิ่งกลับเป็นเหมือนฉากของดินแดนรกร้างหลังภัยพิบัติ

พื้นดินแตกเป็นเสี่ยงๆ ทุกตารางนิ้ว

สวนสาธารณะกว่าครึ่งกลายเป็นซากปรักหักพัง

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างถอยหนีไม่กล้าเข้าใกล้ มีเพียงเทพอัคคีและเทพบู๊เท่านั้นที่ยืนอยู่ในที่เกิดเหตุ

สายตานับไม่ถ้วนมองไปที่หลินหยาง

ขณะนี้เขายังคงยืนอยู่ในระยะไกลโดยไม่ขยับกล้ามเนื้อและรักษาท่าทีของเขาอยู่แบบนั้น

แต่ชายผมขาวกุยอีถูกโจมตีและผลักถอยห่างออกไปกว่าหนึ่งร้อยเมตร

ขาของเขาลากเป็นร่องลึกสองร่องบนพื้น และเขายังคงรักษาท่าทางการโจมตีของเขาอยู่ แต่ท่าทางที่ว่านี้อยู่ได้เพียงไม่ถึงสามสิบวินาทีเท่านั้น

"อัวะ!"

กุยอีอ้าปากกะทันหันและกระอักเลือดออกมา มือที่ยกขึ้นก็ตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านจนเกือบล้มลงกับพื้น

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

ไม่ไกลมากนัก เหยียนเจินที่เพิ่งจะฟื้นกลับมาร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

"ศิษย์พี่!"

สุ่ยปันหลานและคนอื่นๆ ก็เบิกตากว้างและร้องเรียกอย่างยากลำบาก

พ่ายแพ้แล้ว!

ทุกคนรอบข้างต่างนิ่งเงียบ

เทพอบู๊ถอนหายใจและสายตาของเธอยังคงจับจ้องที่หลินหยางอย่าไม่ละสายตา

เธอไม่เคยคิดเลยว่าจุดจบจะเป็นแบบนี้

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจอมทัพทั้งเจ็ดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะพ่ายแพ้อย่างราบคาบแบบนี้!

"พลังเมื่อสักครู่นี้ ไม่ใช่แค่พลังแห่งความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังของฟ้าร้อง วิญญาณชั่วร้ายแห่งสวรรค์และโลก และพลังแห่งไฟประหลาดหลากสี...ทั้งหมดนี้ถูกควบคุมโดยหมอเทวดาหลิน เขาควบคุมพลังมากมายเพียงลำพังได้อย่างไรกัน? เป็นไปไม่ได้! เขาทำได้อย่างไร?"

เทพบู๊รู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ความน่าสะพรึงกลัวที่หลินหยางนำมา ทำให้เธอนั้นคาดเดาไม่ถูกเลยจริงๆ

ภายใต้การระดมโจมตีผสมของพลังศักดิ์สิทธิ์มากมาย มันเป็นไปไม่ได้ที่กุยอีจะรับมือได้เลย

ความพ่ายแพ้ได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว!

"หมอเทวดาหลิน นี่คือความสามารถและความมั่นใจของคุณใช่ไหม?"

เทพบู๊ตัวสั่นเล็กน้อย

จอมทัพทั้งห้าพ่ายแพ้แล้ว

แน่นอนว่าแผนของพวกเขาไม่สามารถประสบความสำเร็จได้

ความแข็งแกร่งของหยางหัวเกินความคาดหมายของพวกเขามาก เกรงว่าจอมทัพทั้งเจ็ดจะไม่สามารถโค่นล้ม เจียงเฉินที่ซึ่งมีเทพอัคคีและเทพบู๊คอยนั่งเป็นผู้ให้การสนับสนุนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหมอเทวดาหลินที่ยากจะหยั่งถึงอีกด้วย!

จัดการไม่ได้แล้ว!

กุยอียกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากด้วยความยากลำบาก

หลินหยางที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้เดินเข้าไป

ไม่มีทางออกอื่นแล้ว

เมื่อจอมทัพทั้งห้าก้าวมาที่นี่ หมายความว่าถ้าไม่ใช่หลินหยางตาย ก็ต้องเป็นพวกเขาที่ต้องตาย

คนแพ้ไม่สมควรอยู่ในโลกนี้

"ทุกคน เกรงว่าวันนี้เราคงออกจากเจียงเฉิงไม่ได้แน่"

กุยอีอ้าปากค้างและคำราม

อีกสี่คนตัวสั่นและจ้องมองกุยอีด้วยความงุนงง

"ศิษย์พี่ใหญ่..."

"ในเมื่อเราไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ผมหวังว่าเราจะตายอย่างมีเกียรติและดำเนินชีวิตตามความคาดหวังของผู้นำเพื่อทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จและค่อยจากโลกนี้ไป…" กุยอีพูดเสียงแหบและนัยน์ตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

ทั้งสี่คนเข้าใจเจตนาของเขาในทันที แววตาของพวกเขาสั่นอย่างบ้าคลั่ง และพวกเขาทั้งหมดก็จ้องมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า

หลังจากนั้นไม่นาน สุ่ยปันหลานก็พูดออกมาก่อน แต่เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชะตากรรมของพวกเราจะเป็นแบบนี้..."

"ประมาทเกินไป ประมาทเกินไปจริงๆ" ชายผมหงอกพูดเสียงแหบ แต่น้ำตากลับไหลอาบใบหน้า

"การได้ร่วมเป็นร่วมตายกับทุกคน ผมไม่เสียใจเลย!" เหยียนเจินคำราม

อีกคนไม่พูด แต่กัดนิ้วข้างหนึ่งของเขาแล้วกดส่วนที่หักลงกับพื้น