บทที่ 2480 น่าเวทนา

เทพอัคคีไม่เคยแยแสกับชีวิตและความตายมาโดยตลอดตั้งแต่เขาฝึกฝนจนมาถึงตอนนี้

ในมุมมองของเขา เพียงแค่เขาปลอดภัยดีและได้รับผลประโยชน์ เรื่องอื่นก็สามารถเสียสละได้

เส้นทางแห่งการฝึกฝนบ่มเพาะเต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตราย และทำให้จิตใจของผู้คนก็แยกจากกัน เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ได้รับอันตราย ทำให้เทพอัคคีเชื่อในปรัชญานี้เสมอมา นั่นก็คือเชื่อมั่นในตัวเองเท่านั้น!

เขาไม่เคยไม่ไว้ใจใครและไม่รู้สึกว่าจะมีใครที่มีความหวังดีออกมาจากในจริง

ในความคิดของเขาสิ่งที่เรียกว่าดีนั้นก็เพื่อจุดประสงค์บางอย่างเท่านั้น

แนวคิดที่มีมาอย่างยาวนานนี้ทำให้เทพอัคคีมีความเห็นแก่ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้ว่าหลังจากที่หลินหยางช่วยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้แนวคิดของเขาเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ในใจของเขาก็ยังมีการต่อต้านเล็กน้อย

เขาเลือกที่จะเชื่อหลินหยาง แต่เฉพาะหลินหยางเท่านั้น สำหรับคนอื่น ๆ เขายังไม่เชื่อ

แต่ตอนนี้เขาพบว่าแนวคิดของเขาดูเหมือนจะมีปัญหา

ที่แท้โลกใบนี้กลับมีคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นจริงๆ...

เทพอัคคีเฝ้าดูอย่างเงียบๆ

หลินหยางได้ยืนอยู่ตรงหน้ากุยอีแล้ว

ทุกคนจ้องมองที่หลินหยางอย่างว่างเปล่า

ในขณะนี้กุยอีได้ดูดซับพลังงานของจอมทัพทั้งสี่อย่างสมบูรณ์

ความโกรธของจอมทัพทั้งสี่เริ่มสลายไปแล้ว

เส้นชีพจรชีวิตของพวกเขาขาดสะบั้น และชีวิตของพวกเขาก็มอดไหม้แทบไม่เหลือ ไม่ว่าทักษะทางการแพทย์จะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้

พวกเขาลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก กลั้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายและจ้องมองไปที่กุยอี

"ทุกคนไม่ต้องกังวล ผมจะต่อสู้จนวินาทีสุดท้ายตามความประสงค์ของพวกคุณ แม้ว่าผมจะเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งนาที แต่เราจะเสร็จสิ้นภารกิจที่ผู้นำมอบหมายให้เราสำเร็จอย่างแน่นอน!"

กุยอีพูดด้วยเสียงแหบห้าวแล้วยกมือขึ้น ฝ่ามือของเขามีเปลวเพลิงและคลื่นสีน้ำเงินระลอกไม่สิ้นสุด

ใบหน้าของหลินหยางแน่นขึ้น

"ตอนนี้ สัมผัสได้ถึงพลังแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเราแล้วใช่ไหม!"

กุยอีกระทืบเท้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ตู้ม!

ทันใดนั้น พื้นดินที่กว้างใหญ่ก็ระเบิดออกและมือขนาดใหญ่ยื่นออกมาจับหลินหยาง

หลินหยางกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าทันทีและกระโดดข้ามไปหลายพันฟุตเพื่อหลีกเลี่ยงฝ่ามือที่น่ากลัวนี้

ทว่าเขายังไม่ทันได้หายเหนื่อย

โห่!

เสียงร้องของมังกรดังก้องไปในอากาศ

เมื่อมองขึ้นไป

ท้องฟ้าสลัวกลับมีมังกรห้าเล็บที่เกิดจากลมควบแน่นได้ม้วนตัวมาหาเขา

"สายฟ้า!"

หลินหยางตะโกนเสียงดัง จากนั้นสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็ฟาดลงมาและผ่านมังกรลมและชนกระแทกอาคารในระยะไกล

เดิมทีลมคืออากาศที่มองไม่เห็นและไร้เงา มันสามารถโจมตีจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ ได้อย่างไร?

ตู้ม!

มังกรลมที่น่าสะพรึงกลัวโจมตีหลินหยางอย่างหนัก

หลินหยางอาเจียนเป็นเลือด รู้สึกราวกับว่าหน้าอกของเขากำลังจะระเบิดและเขาก็ตกลงมาจากกลางอากาศ

แต่เมื่อเขากำลังจะตกลงพื้น กุยอีก็กระตุ้นการลงมืออีกครั้ง

"หมอเทวดาหลิน คุณจะต้องตกนรกไปพร้อมกับเราและถูกฝังไปพร้อมกับพวกเรา! !"