บทที่ 2492 เทียนเจียวสูงสุดมาเยือน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของหลินหยาง หญิงชุดแดงก็หน้านิ่งและไม่รู้ว่าควรตอบยังไง

"ผมจะบอกอะไรให้ ในเมื่อผมเลือกที่จะเป็นศัตรูกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพวกคุณ ผมก็ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น ผมรู้ว่าเทียนเจียวสูงสุดแข็งแกร่งไม่มีใครเทียบได้และความสามารถของเขาก็น่าทึ่งจนไม่มีใครในเทียนเจียวเทียบได้ แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเหนือคนอื่นทั้งหมดบนโลกนี้"

"ในเมื่อวันนี้ผมกล้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว นั่นก็หมายความว่าผมตัดสินใจแล้วว่าจะต่อสู้กับเขาอย่างดุเดือดจนรู้แพ้รู้ชนะ และคุณก็ต้องชดใช้กับสิ่งที่คุณทำเอาไว้ทั้งหมด!"

หลินหยางคำรามและยกดาบในมือขึ้น

แววตาของหญิงชุดแดงแดงก่ำพร้อมกับกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด "คุณหลิน พวกคุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกคุณทำ เจียงเฉินจะต้องมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน หยางหัวจะต้องพังทลายอย่างไม่เหลือซาก! คุณคอยดูเถอะ! คอยดู!"

"ถ้างั้นผมก็จะสู้กับภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างเอาเป็นเอาตายกันไปข้างหนึ่งและแม้ต้องสู้จนวินาทีสุดท้าย ผมก็จะทำให้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต้องถูกทำลายจนราบคาบและสับเทียนเจียวสูงสุดให้ละเอียดเป็นพันๆ ชิ้น! พร้อมกับกำจัดคุณไปให้สิ้นซาก! ให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

หลินหยางคำรามอย่างเกรี้ยวกราดและเหวี่ยงดาบในมือ

"อ๊า! !"

หญิงชุดแดงกรีดร้องพร้อมกับลุกขึ้นและพุ่งเข้าใส่หลินหยางอย่างเต็มกำลัง

วินาทีนี้ เธอสู้อย่างสุดชีวิต

ต่อให้ต้องตายเธอจะต้องสับเนื้อของหลินหยางออกมาให้ได้

ทว่าหลินหยางในตอนนี้จะกลัวสิ่งนี้อย่างนั้นเหรอ?

ดาบวิเศษหงเหมิงฟันไปที่ศีรษะของหญิงชุดแดง

แต่ในช่วงเวลาที่สำคัญนี้เอง

"หมอเทวดาหลิน! คุณกล้า?"

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดได้ดังขึ้นภายนอกตำหนัก

เสียงนี้มีพลังทะลุทะลวงที่รุนแรงราวกับว่ากระทบกับวิญญาณโดยตรง

หลินหยางหายใจเข้าแน่นและยังมองเห็นได้ไม่ชัดเจน เขาก็เห็นแสงดาบทะลุภูเขา ทะลุเข้าไปในสุสาน เข้าไปในตำหนักและกระแทกอย่างรุนแรงบนดาบวิเศษหงเหมิงที่อยู่ในมือของหลินหยาง

แกร๊ง!

แรงกระแทกทำให้คมดาบหักเหและฟาดเข้าใส่บริเวณด้านข้างหญิงชุดแดงโดยตรง และหั่นผมของเธอขาดกว่าสามนิ้ว

จู่ๆ หญิงชุดแดงก็รีบถอยห่างและมองออกไปนอกภูเขาด้วยความดีใจ

"โอรสสวรรค์!" เธอตะโกนเสียงดัง

หลินหยางมองออกไปนอกภูเขาเหนือตำหนักและพูดอย่างเย็นชา "เทียนเจียวสูงสุด? ?"

"กลับมา!"

เสียงจากอีกฟากหนึ่งของภูเขาดังขึ้นอีกครั้ง

หญิงชุดแดงไม่รีรอและรีบถอยหนีออกไปทางด้านนอกของสุสาน

"คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ?"

หลินหยางรีบไล่ตามไปทันที

แต่ขณะนี้เอง

ควับ ควับ ควับ...

จากนั้นก็มีแสงดาบจำนวนมากที่ตัดเข้ามาจากนอกภูเขา ทะลุผ่านภูเขาและเข้าไปในตำหนัก

แต่แสงดาบเหล่านี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่หลินหยาง ทว่ากลับเพ่งตรงไปที่ซูหยู ซึ่งยังคงนอนอยู่บนพื้น

ท่ามกลางความกดดัน หลินหยางทำได้เพียงร่นถอยและคอยตั้งรับ

หลังจากแสงดาบแตกสลาย หญิงชุดแดงก็หนีออกไปนอกภูเขาแล้ว

"หมอเทวดาหลิน เราจะยังได้พบกันใหม่อีกครั้งแน่นอน! คุณเป็นคนที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันเคยพบมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และคุณก็เป็นคนที่ฉันอยากฆ่ามากที่สุดด้วย คราวหน้า ฉันจะปลิดชีวิตคุณด้วยมือของฉันเอง!"

เสียงจากนอกภูเขาแสดงถึงเจตนาสังหารและครอบงำอย่างไม่รู้จบ

"ผมยังคงยืนยันคำเดิม ตราบใดที่ผมยังไม่ตาย ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีวันสงบสุข จากนี้ไป ไม่ใช่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของคุณที่จะริเริ่มตามหาผม! ผมจะริเริ่มโจมตีและทำลายภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของคุณ ตราบเท่าที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะทำลายภูเขาศักดิ์สิทธิ์ให้ราบเป็นหน้ากลองและฆ่าพวกคุณทุกคน!" หลินหยางคำรามด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

"หมายความว่าคุณคิดจะท้าทายผมอย่างนั้นเหรอ?" เสียงจากภายนอกภูเขาถามอย่างเฉยเมยหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

"ในมุมมองของคุณ มันอาจเป็นความท้าทาย ในมุมมองของผม มันคือการประกาศสงคราม"

"น่าขำ แค่มดตัวเล็กๆ กลับกล้าหาญมากขนาดนี้? ในสายตาของผม คุณเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา มีร่างกายที่ไม่เป็นอมตะ ทว่าคุณกลับท้าทายเทพเจ้าได้ยังไง?" เสียงที่ดังภายนอกภูเขากล่าวอย่างไม่แยแสและได้ครอบคลุมภูเขาทั้งลูกในทันที

หลินหยางเองก็ถูกครอบงำด้วยรัศมีอันสูงสุดนี้

ในขณะนั้น สิ่งมีชีวิตทั้งหมดรอบภูเขาต่างตื่นตระหนก