บทที่ 2491 สู้อย่างสุดความสามารถ

"เป็นไปไม่ได้...นี่..ไม่มีทางเป็นไปได้...."

หญิงชุดแดงตัวสั่นสะท้านและเธอไม่อาจเชื่อได้

ความแข็งแกร่งของหลินหยางนั้นชัดเจนสำหรับเธอหลังจากที่เธอเผชิญหน้ากับเขาก่อนหน้านี้

ความเร็วแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลินหยางจะมีได้เลย!

"ความแข็งแกร่งของบุคคลนี้จะต้องเพิ่มระดับขึ้นแน่นอน! ต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน! !"

หญิงชุดแดงตระหนักได้ทันที

เธอจับจ้องไปที่รอยบนดาบที่น่าสะพรึงกลัวบนหน้าอกของหลินหยางด้วยดวงตาที่แข็งทื่อ

"คุณใช้วิธีการอะไรกันแน่?"

"อยากรู้เหรอ?"

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น จากนั้นค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้น

หญิงชุดแดงมองเข้าหามันและตัวแข็งทื่อทันที

ในมือของหลินหยางถือกล่องเพชรและกล่องนั้นได้ถูกเปิดอยู่

"คุณ....หรือว่าคุณได้รับมรดกของนักปราชญ์ฝานเทียน" หญิงชุดแดงร้องเสียงหลง

"ใช่แล้ว! มรดกของนักปราชญ์นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ แม้ว่ากระบวนท่ามากมายของเขาจะเป็นกระบวนท่าต้องห้าม แต่ตอนนี้ การใช้กระบวนท่าต้องห้ามเหล่านี้เพื่อจัดการกับคุณนั้นเหมาะสมที่สุด!" หลินหยางพูดเสียงแหบพร่า

"เป็นไปไม่ได้!"

หญิงชุดแดงคำราม "มรดกของนักปราชญ์ฝานเทียนนั้นมีความเร้นลับอย่างมาก คุณจะเรียนรู้มันอย่างง่ายดายได้อย่างไร แม้ว่าคุณมีพรสวรรค์มากเพียงใดหรือไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้ทักษะเหล่านี้ได้ในช่วงเวลาสั้นๆ! อย่าหลอกฉันหน่อยเลย! คุณต้องใช้วิธีการอื่นแน่นอน!"

หลินหยางส่ายหน้าและไม่ได้อธิบายต่อ

ในเวลานี้ การไม่อธิบายถือเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

แน่นอนว่าหญิงชุดแดงรู้สึกไร้การควบคุมเล็กน้อย

ในการรับรู้ของเธอ การจะฝึกฝนกระบวนท่าต้องห้ามของนักปราชญ์ฝานเทียนในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ได้ เกรงว่าแม้แต่เทียนเจียวสูงสุดแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่สามารถทำได้

ถ้าหลินหยางสามารถควบคุมกระบวนท่าต้องห้ามที่เป็นมรดกของนักปราชญ์ฝานเทียนได้จริง นั่นก็หมายความว่าพรสวรรค์ของเขาแข็งแกร่งกว่าเทียนเจียวสูงสุด

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน! พรสวรรค์ของเทียนเจียวสูงสุดไม่มีใครเทียบได้ ไม่มีใครในโลกนี้ดีกว่าเขา! สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!"

ริมฝีปากของหญิงชุดแดงสั่นสะท้าน

เธอไม่สนใจว่าหลินหยางได้รับมรดกของใคร สิ่งที่เธอสนใจคือพรสวรรค์ ตอนนี้กลับมีใครบางคนที่เหนือกว่าเทียนเจียวสูงสุดจริงๆ

หลินหยางไม่พูดอะไรและก้าวไปข้างหน้า

หญิงชุดแดงแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราด "ถ้าอย่างนั้น! วันนี้คุณต้องตาย!"

"คุณก็ลองดูว่าใครจะตาย" หลินหยางกล่าว

"ฆ่า!"

หญิงชุดแดงตะคอกและพากำลังพุ่งเข้าไป

ควับ ควับ ควับ....

บรรดาชายชุดดำต่างพุ่งเข้าใส่หลินหยางเพื่อจัดการ

หลินหยางจับดาบด้วยมือข้างเดียวขึ้นมาขวางอยู่กลางหน้าอก ร่างกายของเขาขยับเล็กน้อย แต่ดาบไม่ขยับ จากนั้นก็มีใบมีดจำนวนมากพุ่งออกจากร่างกายของเขา ตัดทะลุไปที่ร่างสีดำที่กำลังใกล้เข้ามาราวกับพายุ

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก...

ร่างจำนวนมากตกลงมาในอากาศทันทีและถูกใบมีดเฉือนเป็นชิ้นเล็กชิ้นๆ และเสียชีวิตอย่างอนาถ

ดวงตาของหญิงชุดแดงเย็นชา และดาบในมือของเธอกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าใส่คอของหลินหยาง

"สายฟ้าแนวราบ!"

หลินหยางยกฝ่ามืออีกข้างหนึ่งขึ้นกลางอากาศ

ตู้ม!

สายฟ้าระเบิดสาดไปทุกทิศทุกทางและกลายเป็นตาข่ายสายฟ้าขนาดใหญ่ที่บีบให้หญิงชุดแดงหันหลัง

แต่หญิงชุดแดงไม่ยอมถอย เธอจับดาบอย่างรวดเร็วด้วยนิ้วที่เรียวยาวของเธอพร้อมกับระเบิดออกด้วยความแรงเหมือนคลื่นกระแทกที่เจาะตาข่ายสายฟ้า จากนั้นดาบในมือของเธอก็ฟันไปทางหลินหยางอย่างรวดเร็ว

เงาดาบนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาหาเขา เหมือนสัตว์ร้ายที่ขย้ำหลินหยาง

แต่ขณะเดียวกันหลินหยางก็ยกดาบขึ้นเพื่อรับการโจมตี

แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง...

เสียงดาบดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ...

บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงระเบิดเมื่อใบมีดกระทบกัน

การปะทะกันทุกครั้งจะเกิดรอยทำลายล้างบนดาบจำนวนมากออกมาและส่งผลกระทบไปทั่ว