บทที่ 2490 สังเวย?

"เลือดจับตัวกันเป็นหนึ่งและพุ่งตัวขึ้นไปบนฟ้าโดยปราศจากความไตร่ตรอง..."

หลินหยางจ้องมองที่ตัวอักษรนั้นและพึมพำออกมาอย่างขนหัวลุก

นี่คือกระบวนท่ารักษาชีวิตรอดของนักปราชญ์ หากใช้กระบวนท่านี้จะรวบรวมพลังอันทรงพลังในช่วงเวลาสั้นๆ และยกระดับตัวเองให้อยู่ในสถานะที่เหนือขึ้นในทันที

ทว่ากระบวนท่านี้ไม่สามารถกระตุ้นใช้งานโดยคนทั่วไปได้ เนื่องจากข้อกำหนดเบื้องต้นสำหรับการเริ่มกระบวนท่านี้คือการเสียสละหัวใจของตัวเอง

คนเราจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีหัวใจ?

อย่างไรก็ตาม นักปราชญ์ฝานเทียนมีวิธีการที่ยอดเยี่ยมสามารถควักเอาหัวใจของผู้อื่นได้อย่างง่ายดายและโอนไปยังตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ

อาศัยวิธีนี้ นักปราชญ์ฝานเทียนจะใช้ทักษะรักษาชีวิตนี้ทุกครั้งที่เกิดวิกฤต โดยยอมสละหัวใจของเขาเพื่อแลกกับทักษะที่ทรงพลัง และเมื่อทักษะนี้ไป เขาจะเอาหัวใจของศัตรูทันเวลาสำหรับการใช้งานของเขาเอง

"พันพิภพยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์มากมาย มีกระบวนท่าแปลกประหลาดเช่นนี้ยังมีได้ น่าทึ่งจริงๆ หากใช้วิธีการนี้ อาจจะขับไล่หญิงชุดแดงและพวกออกจากที่นี่ได้ก็เป็นได้"

หลินหยางครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และหยิบเข็มเงินขึ้นมาทันทีพร้อมกับแทงไปที่ร่างกายของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่มีหัวใจอื่นมาแทนที่เขาในตอนนี้ แต่ด้วยทักษะทางการแพทย์ของเขา แม้ว่าเขาจะสูญเสียหัวใจ เขาจะไม่ตายในตอนนี้ เมื่อเขากลับไปที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี เขาจะสามารถทำหัวใจขึ้นใหม่ได้โดยอาศัยยาวิเศษเหล่านั้น

จะรอช้าอีกต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องรีบดำเนินการโดยเร็วที่สุด

ในขณะที่กระตุ้นไฟประหลาดหลากสีนั้น หลินหยางก็ถือเข็มเงินพร้อมที่จะเริ่มเสียสละหัวใจของเขาตามคาถาที่ปรากฏขึ้น

แต่ในขณะที่เขากำลังจะแทงเข็มแรก มือของเขาก็แข็งทื่อโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เดี๋ยวก่อน! แค่เสียสละหัวใจ พลังที่ได้รับจะสามารถขับไล่หญิงชุดแดงและพวกได้จริงเหรอ?"

"ด้วยพลังนี้เพียงอย่างเดียว จะไม่เกิดข้อผิดพลาดได้จริงเหรอ?"

"ถ้าทำตามวิธีของนักปราชญ์ฝานเทียนโดยการสละหัวใจจะได้รับพลังมหาศาล แล้วหากเสียสละอย่างอื่นล่ะ? ตับ? ปอด? ไต? อื่นๆ ล่ะ?"

"อวัยวะภายในมีพลังไร้ขีดจำกัด และปลดปล่อยพลังแห่งหัวใจอย่างเดียวคงไม่พอ"

"ในเมื่ออยากจะลองดู งั้นก็ลองดูหมดหน้าตักเลยแล้วกัน!"

ดวงตาของหลินหยางน่ากลัว เขาตัดสินใจในใจและหยิบดาบมังกรหงเหมิงขึ้นมาจากบนพื้นและฟันไปที่หน้าอกของเขาโดยไม่ลังเล

...

คนที่อยู่ข้างนอกต่างพากันเฝ้าดู

หญิงสวมชุดแดงนั่งขัดสมาธิและหลับตาลง เหมือนกำลังฟื้นพลังของตัวเอง

"กำแพงไฟประหลาดเบาลงแล้ว!"

ขณะนี้เอง ชายชุดดำคนหนึ่งก็ร้องอุทานออกมา

"อ้อ?"

หญิงชุดแดงลืมตาขึ้นและมองไปข้างนอก

จากนั้นก็เห็นไฟประหลาดหลากสีที่ปิดช่องบูชายัญกลับอ่อนลงมาก มีพลังน้อยกว่าเมื่อก่อนมากและบางฉากในช่องบูชายัญก็สามารถมองเห็นได้โดยบุคคลภายนอก

ผู้คนต่างสูดหายใจเข้าและรีบมองเข้าไปข้างใน

จากนั้นก็เห็นร่างที่ขุ่นมัวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นอีกด้านของไฟประหลาดหลากสีและมีร่างเล็กๆ นอนอยู่ข้างๆ เขา

นี่คือหลินหยางและซูหยูไม่ใช่เหรอ?

"ดูเหมือนว่าพลังชีวิตของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว" หญิงในชุดแดงยิ้มเบาๆ "ฉันเดาว่าอีกไม่กี่นาทีไฟประหลาดหลากสีก็จะสลายไป!"

เมื่อได้ยินเสียง ชายในชุดดำก็ยกดาบขึ้นพร้อมกันเพื่อเตรียมตั้งท่าโจมตีและจ้องไปที่ร่างที่อยู่เบื้องหลังไฟประหลาดหลากสีอย่างตั้งใจ

"ฟังนะ เดี๋ยวพวกคุณเข้าไปแล้วห้ามฆ่าใครเด็ดขาด แค่จับพวกเขาให้ได้เท่านั้น! หมอเทวดาหลินหมดแรงก็เหมือนเสือไร้ฟันที่ไม่น่ากลัวแต่อย่างใด แค่ควบคุมเขาให้ได้เท่านั้น ฉันจะค่อยๆ สับเนื้อของน้องสาวเขาเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเขา!" หญิงชุดแดงยิ้มด้วยแววตาชั่วร้าย

"รับทราบ!"

ทุกคนร้องตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกัน

ควับ!

ในเวลานี้มีเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน

จากนั้นเขาก็เห็นไฟประหลาดหลากสีที่หน้าหลุมดับลงทันที

ไฟประหลาดหลากสีดับลงแล้ว!

กำแพงไฟที่ปิดกั้นทางเข้าพิธีบูชายัญนั้นหายไป และผู้คนก็ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงรีบวิ่งเข้าไป

อย่างไรก็ตาม ฉากหลังของกำแพงไฟนั้นค่อนข้างแปลกและต่างไม่กล้าเข้าไปอย่างผลีผลาม

จากนั้นก็เห็นเลือดเอ่อนองอยู่เต็มบริเวณบูชายัญ

ซูหยูนอนจมกองเลือด เหมือนว่าเธอหมดสติไปโดยไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด

ส่วนหลินหยางกำลังนั่งขัดสมาธิบนพื้นโดยหันหลังให้กับทุกคน

ดาบมังกรหงเหมิงที่อยู่ข้างๆ เขาถูกแทงแบบเฉียงลงบนพื้น แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือคมดาบมังกรหงเหมิงนั้นเต็มไปด้วยเลือด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?