บทที่ 2489 หลบหนี

"ใช่ ผมกำลังข่มขู่คุณอยู่ทำไมเหรอ? มีปัญหาเหรอ?" หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"น่าขำ ก็แค่กล่องธรรมดาหนึ่งกล่อง คุณคิดว่าฉันแคร์มากอย่างนั้นเหรอ? คุณคิดจะทำอะไรก็เชิญเลย" หญิงชุดแดงกล่าวอย่างไม่แยแส

"กล่องธรรมดา? คุณคิดว่าผมโง่อย่างนั้นเหรอ? คิดว่าผมไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในกล่องอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น "ถ้าผมเดาไม่ผิด ในกล่องนี้คงมีมรดกตกทอดของนักปราชญ์ฝานเทียน ตำราสู่จุดสูงสุดอยู่ในกล่องนี้ใช่ไหม?"

หญิงชุดแดงได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็กลับเป็นเหมือนเดิม "เดา? พูดแบบนี้เรื่องทั้งหมดก็เป็นเพียงจินตนาการของคุณอย่างนั้นเหรอ?"

"ก็ไม่ใช่คาดเดาขึ้นทั้งหมด ผมเองก็รู้เรื่องค่ายกล ทำให้พอดูออกอยู่บ้าง ค่ายกลยักษ์นี้ดูเหมือนจะซับซ้อนอย่างมาก แต่อันที่จริงทั้งหมดเป็นไปตามหลักการเก้าตำหนักแปดทิศ ละจุดสุดท้ายทั้งหมดอยู่ที่จุดใต้ฝ่าเท้าของผม นั่นก็คือในกล่องเพชรนี้ ถ้าผมทำลายมัน เกรงว่าพวกคุณคงไม่สามารถขึ้นไปสู่ความเป็นอมตะไปได้ตลอดชีวิตที่เหลือของพวกคุณแน่นอน" หลินหยางกล่าว

หญิงสวมชุดแดงจ้องตาเขม็งและกล่าวอย่างเย็นชา "เป็นอมตะ? นี่เป็นเรื่องเหลวไหลแค่ไหนกัน? คุณคิดว่าพวกคุณให้ความสำคัญอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร! วันนี้สิ่งสำคัญของฉันคือการทรมานคุณ คุณอยากทำลายก็ทำลายได้เลย อย่าคิดว่าเราจะเสียดายอะไร!"

"ในเมื่อไม่สนใจ งั้นก็แล้วแต่ ตอนนี้ผมไม่สามารถช่วยชีวิตน้องสาวของผมได้อีกแล้ว คุณอยากฆ่าเธอก็ฆ่าได้เลย อยากทรมานอะไรผมก็ทำได้ตามสบาย นั่นเป็นเรื่องของพวกคุณ คุณฆ่าคนของคุณ ผมทำลายกล่องของผม เราต่างไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน" หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"อ้อ? คุณหมายความว่ายังไง? หรือคุณคิดจะยืนดูเราฆ่าน้องสาวคุณต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นเหรอ?" หญิงชุดแดงกล่าว

"ไม่ใช่ว่าผมไม่ต้องการช่วยเธอ แต่ผมไม่สามารถช่วยเธอได้จริงๆ ฉะนั้นคุณอยากฆ่าก็ฆ่าเลย"

"คุณไม่เสียดายเหรอ? ฮึ คุณอย่าคิดเล่นตลกแสร้งทำเป็นไม่สนใจ หากคิดจะเล่นตลกแบบนี้ คุณหลอกเราไม่ได้หรอก!" หญิงชุดแดงกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดและทันใดนั้นก็ชักดาบออกมาและเหวี่ยงออกไป

ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งของซูหยูก็ถูกตัดขาด

เลือดไหลสาดกระเซ็นจำนวนมาก

หัวใจของหลินหยางเต้นแรงและไม่อาจควบคุมสีหน้าได้ แต่ไม่นานเขาก็รีบควบคุมสติและไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา พร้อมกับหยิบดาบในมือขึ้นมาและฟันไปที่กล่องนั้นอย่างไม่ลังเล

"หยุดเดี๋ยวนี้! !"

หญิงชุดแดงเห็นเข้าก็รีบตะโกนเสียงดัง

"ทำไม? กลัวเหรอ?" หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณไม่สนใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ เหรอ?" หญิงชุดแดงกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

"คุณคิดให้ดี เธอไม่ใช่ภรรยาของผม เธอเป็นแค่น้องสาวของภรรยาผม เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องภรรยาผมเท่านั้น หรือต้องให้ผมสละชีวิตตัวเองเพื่อเธออย่างนั้นเหรอ? ผมอาจจะมีความผูกพันกับเธออยู่บ้าง แต่ผมก็ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย! อีกอย่างตอนนี้ผมก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ต่อให้คุณสับเธอเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น ผมเองก็ไม่มีทางไหนจะช่วยเธอได้ ผมว่าเธอเองก็น่าจะเข้าใจผมอยู่!" หลินหยางกล่าว

หญิงชุดแดงเงียบ

เวลาผ่านไปเธอก็ถอนหายใจและกล่าว "ดูเหมือนว่าหากไม่จับตัวภรรยาของคุณมา คุณก็คงไม่รู้สึกถึงความทรมานสินะ"

"ตอนนี้ คนที่ควรรู้สึกทรมานก็คือคุณ!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ยกดาบขึ้นอีกครั้งก็ฟันไปที่กล่องอย่างโหดเหี้ยม

หญิงชุดแดงพุ่งตัวเข้าใส่หลินหยางอย่างไม่รีรอ

ความเร็วของเธอไปถึงขั้นสูงสุดและพยายามพุ่งใส่หลินหยางเพื่อหวังจะหยุดการกระทำของเขาลง

และในช่วงเวลาสำคัญนี้เอง

วูบ!

หลินหยางกลับจับกล่องนั้นและหันไปหาหญิงชุดแดงทันที

หญิงชุดแดงสูดหายใจเข้าและรีบยกดาบในมือขึ้นเพื่อรับมือ

"อะไรกัน?"

หญิงชุดแดงแสดงสีหน้าเปลี่ยนไป

จากนั้นก็พบว่าหลินหยางกลับไม่ได้ต้องการโจมตีไปที่ตัวเอง แต่กลับต้องการช่วยซูหยูที่อยู่ข้างหลังของเธอ!

"ขัดขวางเขาไว้!" หญิงชุดแดงหันไปตะโกนเสียงดัง

ทว่าทั้งหมดกลับไม่ทันเสียแล้ว

แกร๊ง!

หลินหยางยกดาบขึ้นจนเกิดเงาดาบนับพันและทันใดนั้นเองก็ฟันไปที่คนชุดดำสองคนที่ยืนเฝ้าซูหยูพร้อมกับคว้าตัวซูหยูออกมาจากค่ายกลนั้น

เขาอุ้มซูหยูที่กำลังสลบและรีบถอยหนีออกไป

หญิงชุดแดงและคนชุดดำจำนวนหนึ่งต่างรีบพากันไล่ตามออกไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยางมองไปทั้งซ้ายและขวา ทว่ากลับไม่มีที่ให้หลบได้เลย และท่ามกลางความกดดันต่างๆ นานา เขาทำได้เพียงหลบเข้าไปในสถานที่ประกอบพิธีบูชายัญ

ทางเข้าพิธีบูชายัญไม่ใหญ่มาก ทว่ากลับมีกับดักอยู่เต็มไปหมด

หลินหยางพาซูหยูเข้าไปและพบกับปุ่มกับดักที่อยู่ข้างใน จากนั้นจึงเปิดการทำงานขึ้น ทำให้โซ่เหล็กขนาดใหญ่สองเส้นพุ่งมาที่แขนของเขา

หลินหยางรีบฟันมันให้ขาด

จากนั้นก็มีลมแปลกประหลาดก็พัดเข้ามาอีกครั้ง

หลินหยางสูดหายใจเข้าและเตรียมจะป้องกันตัว จากนั้นก็เห็นหญิงชุดแดงและพวกไล่ตามเข้ามาได้ทัน

"จุดไฟ!"

หลินหยางตะโกนเสียงดัง

ไฟที่น่าสะพรึงกลัวลุกขึ้นทันทีกลายเป็นกำแพงไฟแทรกซึมไปทั่วบริเวณ

คนในชุดดำสองคนที่อยู่หน้าสุดต่างไม่ทันตั้งตัวและชนเข้ากับกำแพงไฟจนหลอมละลายทันที

"หืม?" หญิงชุดสีแดงหยุดทันทีพร้อมกับจ้องมองที่เปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัว เธอขมวดคิ้ว "ไฟประหลาดหลากสี...แถมยัง... มีมากกว่าหนึ่งชนิด!"

ความร้อนที่แผดเผาทำให้พื้นที่หลอมละลาย

ผู้คนต่างไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะถึงไม่โดนเผาก็สามารถหลอมละลายเพราะอุณหภูมิสูงได้

"เราไม่สามารถฝ่าเปลวเพลิงนี้ไปได้!"

คนในชุดดำยกกำปั้นขึ้นกล่าว

"ไฟประหลาดหลากสีนี้ทรงพลังมาก เป็นธรรมดาที่พวกคุณไม่สามารถฝ่ามันไปได้"

หญิงชุดสีแดงมองและพูดอย่างเฉยเมย "แต่ไม่เป็นไร เป็นไปไม่ได้ที่จะคงความรุนแรงของไฟประหลาดหลากสีเช่นนี้ไว้หากไม่มีพลังอันแข็งแกร่ง เราแค่ต้องรอ ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะกระตุ้นไฟประหลาดหลากสีไปได้ตลอด อีกอย่างบริเวณประกอบพิธีบูชายัญยังมีกับดักเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยอยู่จำนวนมาก การที่หมอเทวดาหลินจะต้องสูญเสียพละกำลังอย่างมาก คอยดูเถอะ อีกไม่นานไฟประหลาดก็จะมอดลง และเขาก็จะหมดเรี่ยวแรงลง ถึงตอนนั้น พวกเขาจะกลายเป็นเนื้อบนเขียงของเราและเราจะทำอะไรก็ได้ตามที่เราต้องการ"

"ฉลาดหลักแหลมมาก!"

ทุกคนต่างยกกำปั้นขึ้นทันที

หญิงชุดแดงหรี่ตาและโบกมือพร้อมกับพูดว่า "พิธีบูชายัญในวันนี้ดำเนินไปตามปกติและรออยู่ที่นี่"

"รับทราบ!"