บทที่ 2495 ไร้มโนธรรม

หลังจากออกจากห้อง หลินหยางรีบไปที่ห้องวิจัยที่ชวี่เจิ้งอยู่

ในตอนนี้ชวี่เจิ้งและคนอื่นๆ ยังคงพัฒนาแม่พิมพ์อาวุธที่ส่งไปเมื่อสองวันก่อน เตรียมผลิตอาวุธ ผลิตอาวุธจำนวนมากที่ใช้รับมือกับนักรบโดยเฉพาะ แน่นอนว่าโครงการนี้ได้รับการลงทุนอย่าง

เป็นทางการจากแดนมังกร เป็นโครงการที่เป็นทางการ

บูม!

หลินหยางผลักประตูเปิดออก

คนข้างในตกใจ

“หมอเทวดาหลิน?”

เมื่อเห็นหลินหยางยืนอยู่ที่ประตูท่าทางเหนื่อยหอบและเหงื่อแตกพลัก ชวี่เจิ้งก็รู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรอีกแล้วแน่ๆ ดังนั้นจึงรีบวางสิ่งที่กำลังทำอยู่และไปพบเขา

"อะไรทำให้ท่านมาถึงที่นี่?"

"ชวี่เจิ้ง ช่วยฉันทำบางสิ่งที นี่มันเป็นเรื่องด่วน" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม จากนั้นหยิบผ้าย้อมสีในสุสานของ นักปราชญ์ฝานเทียนออกมาและกางมันลงบนพื้น

“หมอเทวดาหลิน นี่คืออะไรน่ะ?” ซวี่เจิ้งมองซ้ายทีขวาทีอย่างสงสัย

"ค่ายกลใหญ่"

“ค่ายกลใหญ่?” ซวี่เจิ้งตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมาดังๆ “หมอเทวดาหลิน ฉันก็เป็นแค่นักวิจัยวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่พวกท่านที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ฉันไม่รู้เรื่องค่ายกลอะไรพวกนี้

หรอก ท่านให้งานเช่นนี้กับฉันนี่ก็เหมือนให้คนเย็บผ้าไปหั่นเขียงหมู วิชาต่างๆต้องอาศัยทักษะและความเชียวชาญ！ฉันทำไม่เป็น”

“ถ้าอย่างนั้นนายวาดออกมาได้ไหม?” หลินหยางถาม

"วาดภาพ? ใครๆ ก็วาดได้ทั้งนั้น"

"แค่นั้นก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ"

“แค่วาดตามภาพไปก็ได้แล้วงั้นเหรอ?” ซวี่เจิ้งผงะไปครู่หนึ่ง คิดว่าหูฝาดไป จึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “ถ้าเช่นนั้น หมอเทวดาหลิน ท่านตามหาฉันทำไม? หากท่านไปหาคนที่มีพื้นฐานด้านการวาดภาพจะดีกว่าไหม?”

"แค่วาดตามภาพ แล้วก็ยังไม่เสร็จ! ฉันอยากให้นายวาดในตำแหน่งพิเศษอีกที่หนึ่ง" หลินหยางกระซิบ

"ตำแหน่งพิเศษ? ตำแหน่งอะไร?"

ชวี่เจิ้งรีบถาม

หลินหยาง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและจู่ๆก็วางของในมือลงบนโต๊ะ

ชวี่เจิ้งผงะไปครู่หนึ่งแล้วจ้องมองไปที่สิ่งของบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจ พูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง

.....

เมื่อหลินหยางเดินออกจากห้องวิจัย เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ขั้นต่อไปก็ขึ้นอยู่กับชวี่เจิ้งแล้ว"

แม้ว่าจะไม่มียาเหาะต้าหวู่ แต่ของสิ่งนี้ ก็ยังคงเป็นอาวุธนักฆ่า ดังนั้นไม่รู้ว่ามันจะมีประสิทธิภาพแค่ไหน

หวังว่าจะเป็นอยางที่คาดหวังไว้นะ

หลินหยางพึมพำ ตั้งใจจะไปพักผ่อนให้เต็มที่

ในตอนนี้ ชวี่เทียนรีบวิ่งมาพร้อมกับจดหมายในมือ

หลินหยาง ตกใจและรีบรับมันมาทันที

“นี่ได้มาจากไหน?”

“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์” ชวี่เทียนกล่าว

หลินหยางเปิดซองทันทีโดยไม่พูดอะไร

ข้างในเป็นลายมือของ ไช่ผิงอันลูกชายของเซียนเจิ้นเยว่

ไช่ผิงอันอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เขาสามารถรวบรวมข้อมูลให้หลินหยางได้

ตอนนี้ทุกข้อความจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์มีค่าดังหนึ่งพันทองสำหรับหลินหยาง

หลินหยางเปิดหนังสือ ภายในเวลาสั้นๆ สีหน้าของเขาก็ดูเศร้าหมองลงมาก แม้แต่มือที่ถือจดหมายอยู่ก็สั่นเทา

ชวี่เทียนตกตะลึง

เขามองเห็นความไม่อยากจะเชื่อและความเศร้าโศกในดวงตาของหลินหยางได้อย่างชัดเจน