บทที่ 2496 ผู้คนต่างโกรธแค้น

ชวี่เทียนทำตามคำแนะนำของหลินหยางทันทีและเริ่มสั่งให้คนสร้างข่าวลือและแพร่กระจายข่าวออกไป

เพียงชั่วพริบตา ข่าวใหญ่สองข่าวก็แพร่สะบัดไปทั่วทั้งอาณาจักรมังกร

"ประกาศๆ เทียนเจียวสูงสุดพร้อมด้วยผู้แข็งแกร่งกว่าหมื่นคนสร้างสถานที่ที่ทำให้คนสามารถทะยานขึ้นไปสู่สวรรค์ได้ สถานที่แห่งนี้ถูกปกปิดว่าเป็นสนามประลองการต่อสู้! ประกาศๆ...."

"อะไรนะ? เทียนเจียวสูงสุดสร้างสถานที่ที่สามารถขึ้นไปบนสวรรค์ได้? จริงหรือเปล่า?"

"สถานที่แบบนี้จะสร้างขึ้นมาได้ยังไง?"

"ไม่มีทาง! นี่ต้องเป็นข่าวปลอมแน่ๆ จะมีสถานที่ที่สามารถให้คนขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ได้ยังไงกัน? ต้องมีใครจงใจปล่อยข่าวเท็จนี้ออกมาแน่ๆ!"

"ต้องใช่แน่ๆ"

"แต่ก่อนหน้านี้คนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้จับคนบริสุทธิ์ไปและเหมือนจะสร้างอะไรบางอย่าง คนของนิกายต่างๆ ก็ถูกเรียกให้เดินทางไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อสร้างอะไรบางอย่างขึ้นมา เหมือนฉันจะได้ยินว่าสร้างสนามประลองการต่อสู้อะไรสักอย่าง"

"สร้างสนามประลองการต่อสู้ ทำไมเทียนเจียวสูงสุดถึงต้องระดมคนจำนวนมากขนาดนั้น? คนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเขามีกว่าสามพันคนและแต่ละคนล้วนมีความสามารถไม่ธรรมดา ทำไมยังต้องไปบังคับให้คนอื่นมาสร้าง?"

"เกรงว่า...ต้องมีอะไรมากกว่านั้นอย่างแน่นอน"

"ใช่ สนามประลองการต่อสู้นี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ไม่อย่างนั้นเราไปดูหน่อยไหมจะได้พิสูจน์อะไรบางอย่าง"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือน"

ผู้คนภายนอกต่างวิพากษ์วิจารณ์กันต่างๆ นานา แม้ว่าข่าวนี้จะฟังดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไรนัก ทว่าเมื่อผนวกกับการกระทำหลายอย่างของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในช่วงนี้ก็ทำให้พอมีเค้าร่างความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม ความสนใจของทุกคนกลับไม่ได้อยู่ที่สิ่งนี้ เพราะข่าวอีกเรื่องก็ได้สร้างมุมมองความคิดใหม่ให้กับผู้คนในแวดวงศิลปะการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง

"ได้ยินหรือเปล่า? เทียนเจียวสูงสุดจะกำจัดยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งกว่าหมื่นคนที่สร้างสนามประลองการต่อสู้ขึ้นมาและใช้พวกเขาเป็นเครื่องสังเวยให้กับสนามประลอง!"

"ทำไมถึงเป็นแบบนั้น? นี่...เป็นไปได้ยังไง? ?"

"สนามประลองนั้นถูกเรียกว่าเป็นสนามประลอง แต่อันที่จริงคือสถานที่ในการขึ้นสู่สวรรค์ มันไม่ธรรมดาเพราะหากคิดจะสร้างสถานที่สามารถขึ้นสู่สวรรค์ได้จะต้องมีการบูชายัญ และยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งกว่าหมื่นคนก็คือเครื่องสังเวยที่ดีที่สุด!"

"เทียนเจียวสูงสุดจะต้องถูกพระเจ้าลงโทษ!"

"ชั่วช้าที่สุด! จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต!"

"ให้อภัยไม่ได้!"

"ไม่! ! แบบนี้นิกายของเราก็ถูกภูเขาศักดิ์สิทธิ์เหยียบย่ำทำลายล้างอย่างนั้นเหรอ? ?"

"นิกายของคุณ?"

"เมื่อครึ่งเดือนก่อน ผมได้เดินทางไปต่างประเทศและได้รับข่าวว่าคนในนิกายทั้งหมดถูกบีบบังคับให้ไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อสร้างสนามประลองการต่อสู้ให้กับเทียนเจียว ถ้าเป็นแบบนั้นแสดงว่าพวกเขาทั้งหมดก็จะกลายเป็นเครื่องสังเวย? ไม่ได้! ผมจะไปภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้เพื่อขอคำอธิบายจากปากของเทียนเจียวสูงสุด!"

"นายบ้าไปแล้วเหรอ? นายจะสู้เทียนเจียวสูงสุดได้อย่างนั้นเหรอ? ระวังจะถูกเขาฆ่าตายล่ะ!"

"แม้ว่าฉันต้องเสี่ยงชีวิต ฉันก็ยอม!"

"ผมไปด้วย!"

"ไร้มนุษยธรรมขนาดนี้! เทียนเจียวสูงสุดจะต้องได้รับผลกรรม!"

"เราทุกคนเป็นคนชอบธรรมจะปล่อยไปแบบนี้เหรอ? ทุกคนตามผมไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์! เราจะไปหยุดโศกนาฏกรรมนี้ไม่ให้เกิดขึ้น! เราไม่มีทางปล่อยให้เทียนเจียวสูงสุดทำอะไรที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้เด็ดขาด!"

"ไปภูเขาศักดิ์สิทธิ์!"

"ไปภูเขาศักดิ์สิทธิ์!"

ผู้คนต่างโห่ร้องตะโกนเสียงดังและคนจำนวนมากต่างมุ่งหน้าเดินทางมุ่งหน้าไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์

ทางภาครัฐของอาณาจักรมังกรเองก็ตกใจเช่นกัน

"คุณว่ายังไงนะ? เทียนเจียวสูงสุดแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะทำแบบนั้นจริงเหรอ? ?"

ภายในศาลาหนังสือ ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับเบิกตากว้างจ้องมองไปที่มู่ไท่หยวน

"คุณปู่ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแน่นอนครับ! คุณชวี่เทียนแห่งเจียงเฉินเป็นคนแจ้งมาทางกองทัพหลงเซวียน! ข่าวนี้ได้มาจากหมอเทวดาหลิน ไม่มีทางเป็นเรื่องเท็จแน่นอน!" มู่ไท่หยวนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ

"สารเลว! สารเลว!"

มู่ไท่จี๋โกรธจนตัวสั่นและถอนหายใจจ้องเขม็ง "ศัตรูกำลังใกล้เข้ามา! ทว่าภายในอาณาจักรมังกรเองกลับกำลังมีเรื่องเหลวไหลและน่าสลดใจแบบนี้เกิดขึ้น! หากรู้ไปถึงหูของอาณาจักรประเทศอื่นจะไม่ถูกหัวเราะไปทั่วหรอกเหรอ? เหลวไหล! เหลวไหลที่สุด!"

"คุณปู่ครับ ตอนนี้เราควรทำยังไงดีครับ?" มู่ไท่หยวนกล่าว "ภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั่นดูไม่ธรรมดา หลายปีมานี้เทียนเจียวสูงสุดก็คอยควบคุมดูแลภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แถมยังฝึกฝนยอดฝีมือไว้จำนวนมาก ผู้ที่มีความสามารถทั่วไปคงไม่อาจรับมือกับพวกเขาได้อย่างแน่นอน"

"เราไม่ได้เป็นตัวแทนของนิกายธรรมดาทั่วไป แต่เราเป็นตัวแทนของทั้งอาณาจักรมังกร! เป็นตัวแทนของทางภาครัฐ! เป็นผู้มีอำนาจ! พวกเขาจะเอาอะไรมารับมือกับเรา?" ชายชราตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

มู่ไท่หยวนได้แต่ก้มหน้าลง

"คุณปู่ คุณปู่อย่าโกรธเลยครับ..."

"ฟังนะ รีบไปหยิบโทรศัพท์ปู่มาเดี๋ยวนี้แล้วโทรไปรายงานเบื้องบนให้รับทราบ! ถ้าไม่สั่งสอนพวกคนแวดวงการศิลปะการต่อสู้เสียบ้าง คนเหล่านี้คงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เหนือคนอื่น ไม่รู้กฎรู้เกณฑ์อะไรทั้งนั้น! คราวนี้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะต้องถูกสั่งสอน!" ชายชราตะคอกด้วยความโกรธ

"ครับ!"

มู่ไท่หยวนดีใจและรีบหันหลังวิ่งออกไป

ไม่นานเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือรุ่นโบราณเครื่องหนึ่ง

ชายชรารีบคว้ามาและขณะที่กำลังเปิดเครื่องนั้นดูเหมือนว่าเขาจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กดเปิดเครื่องจนได้

ในโทรศัพท์มีเพียงเบอร์เดียวเท่านั้น

ชายชรารีบกดโทรออกทันที

เพล้ง! !

ถ้วยชาตกลงพื้นอย่างแรงและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

สาวใช้ที่อยู่รายรอบรีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยอาการตัวสั่น

คนที่ยืนอยู่ที่ประตูก็รีบคุกเข่าลงด้วยอาการตัวสั่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

"พวกแกทำอะไรกันอยู่? ทำไมข่าวถึงหลุดออกไปได้? ทำไมทำให้เป็นเรื่องใหญ่แบบนี้? ไร้ประโยชน์ที่สุด! ! พวกสวะ!"

ผู้หญิงในชุดสีแดงซึ่งมีผ้าพันแผลอยู่หลายแห่งนั่งอยู่ข้างเตียงและชี้ไปที่คนใช้ที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างด้วยความโกรธ

"นายท่าน...ได้โปรดใจเย็น เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเรื่องนี้ถูกแพร่กระจายออกไปสู่ภายนอกได้อย่างไร้เหตุผลแบบนี้" คนใช้พูดอย่างสั่นเทา