บทที่ 2497 ข่มขู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์?

ยอดฝีมือแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์บนถนนทางขึ้นภูเขาได้ยื่นคำขาด

ไม่มีใครกล้าสงสัยในความมุ่งมั่นของพวกเขา

ท้ายที่สุดแล้ว ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งใหญ่สูงส่งและความแข็งแกร่งก็ไม่ธรรมดา ดังนั้นพวกเขาจะสนใจความรู้สึกของผู้คนเหล่านี้ได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตาม เพียงคำพูดและเสียงตะโกนอย่างเดียว จะสามารถทำให้คนเหล่านี้ออกไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร?

เพราะญาติและเพื่อนของพวกเขายังคงอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์และอาจถูกข่มเหงได้ทุกเมื่อ

"เราเพียงขอร้องให้ญาติและเพื่อนของเรากลับออกมาอย่างปลอดภัยและไม่มีความคิดที่จะทำผิดต่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์และเทียนเจียวสูงสุดเลยแม้แต่นิดเดียว! ได้โปรดอนุญาตให้เราไปเข้าพบเทียนเจียวสูงสุดและอธิบายเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง หากเทียนเจียวสูงสุดยอมปล่อยคนของพวกเราออกมา พวกเราทั้งหมดจะออกไปจากที่นี่และไม่เข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่ก้าวเดียว!" กู่อี้เหมิงยกกำปั้นขึ้นกล่าวอย่างนอบน้อมและเคารพอย่างมาก

"คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ?" ชายคนนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น

"นายท่าน!"

"หนึ่ง!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงดังด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นอย่างไม่เกรงใจ

เหมือนไม่อยากพูดมากไปกว่านี้

"สอง!" ชายคนนั้นตะโกนขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยืนอยู่บนเนินเขาและก้มหน้ามองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้างล่าง

กู่อี้เหมิงขมวดคิ้วจ้องมองไปที่ชายคนนั้นอย่างเคร่งขรึมโดยไม่พูดอะไร

คนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ต่างพากันเดินเข้ามาและจับจ้องไปที่ชายคนนั้น

"ยังไม่ยอมออกไปเหรอ? นับสาม!"

แววตาของชายคนนั้นเริ่มโกรธเกรี้ยว จากนั้นยอดฝีมือที่อยู่ข้างๆ ก็ต่างเดินออกมาข้างหน้าพร้อมกับอาวุธในมือ

ดูจากท่าทางแล้ว เกรงว่าคงต้องลงมือแล้ว

และขณะนี้เองก็มีคนปรากฏตัวขึ้นจากทั่วทุกทิศทาง

พวกเขาโผล่มาจากทั้งป่าบริเวณใกล้เคียง ถนนเส้นเล็กๆ และทางลาดที่อยู่ใกล้เคียง

ทุกคนจ้องมองไปที่ยอดฝีมือเหล่านั้นจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนเนินเขา และทุกใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและการคิดจะเอาชนะอย่างถึงที่สุด

ยอดฝีมือของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ผงะทันที

จากนั้นก็เห็นผู้คนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ และหลังจากนั้นไม่นานก็มีผู้คนนับหมื่นมารวมตัวกันที่เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์

ตอนนี้ยอดฝีมือทั้งหมดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างตื่นตระหนก

พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ

พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีผู้คนเดินทางมามากมายขนาดนี้

ผู้คนนับหมื่นที่มีศิลปะการต่อสู้ ซึ่งหลายคนที่มีความแข็งแกร่งอย่างมากก็ต่างก็มารวมตัวกันที่นี่

มากันทำไมเนี่ย?

ต้องการทำสงครามกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?

เพียงแค่พวกเขาไม่กี่คน เกรงว่าคงไม่สามารถหยุดคนเหล่านี้ได้

"พวกคุณ....พวกคุณจะทำอะไร? ถอยออกไปเดี๋ยวนี้! ถอยออกไป!"

ยอดฝีมือจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งชักดาบที่เอวออกมาทันที พร้อมกับชี้ไปที่ผู้คนรอบตัวเขาและตะโกนเสียงดัง

อย่างไรก็ตาม คนรอบๆ ต่างไม่ขยับ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินคำพูดของชายคนนั้น

"สารเลว! หรือพวกคุณคิดจะเป็นศัตรูกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเรา? ผมจะบอกอะไรให้! ไม่มีศัตรูคนไหนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่มีจุดจบที่ดี! หากคิดเป็นศัตรูกับเรา ผมสาบานได้ว่าพวกคุณจะต้องจบชีวิตลงที่นี่อย่างแน่นอน!" ชายคนนั้นตะคอกออกไป

ทว่าคนที่รายล้อมต่างยังคงนิ่งเฉย

กู่อี้เหมิงยกกำปั้นขึ้นอีกครั้งและเดินไปกล่าวเคร่งขรึม "นายท่าน เราได้แสดงเจตจำนงในการเดินทางมาของเราไปอย่างชัดเจนแล้ว เราเพียงต้องการญาติและเพื่อนพี่น้องของเราคืนมา หากคุณไม่สามารถตัดสินใจได้ก็ขอให้เทียนเจียวสูงสุดเป็นผู้ตัดสิน ไม่งั้นเราไม่มีทางยอมแน่นอน หากจะต้องลงมือต่อสู้กันจริง ผมคิดว่าทุกคนที่นี่ก็คงไม่หวาดกลัวอย่างแน่นอน!"

"คุณ!"

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือดและตกตะลึงอย่างมาก

กู่อี้เหมิงคนนี้กำลังข่มขู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?

กล้ามาก?

กล้ามากที่พูดจาข่มขู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์

จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้!

ยอดฝีมือของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างตัวสั่นสะท้านด้วยความโกรธและดาบที่อยู่ในมือก็ต่างสั่นเทา

ทว่าพวกเขากลับไม่วู่วาม พวกเขารู้ดีว่าเพียงแค่พวกเขาคงไม่สามารถรับมือกับผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ได้ จากนั้นชายคนนั้นก็หันไปส่งสายตาให้กับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

คนที่อยู่ข้างๆ รีบหันหลังวิ่งขึ้นไปบนเขาทันที

ไม่นานยอดฝีมือของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากก็ต่างมุ่งหน้ามาที่นี่

มีจำนวนกว่าร้อยคนที่มารวมตัวกันที่ถนนบนภูเขา แต่ละคนต่างมองลงไปที่ผู้คนนับหมื่นที่เดินทางมา

"ดูเหมือนว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะไม่ยอมรับคำขออันน้อยนิดนี้ของเราสินะ" กู่อี้เหมิงถอนหายใจและกล่าวอย่างสิ้นหวัง

"ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จะปล่อยให้พวกคุณมาทำอะไรแปดเปื้อนได้ยังไง? ฟังนะ ตั้งแต่นี้ไปหากใครกล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว จะต้องถูกฆ่าตายอย่างปรานี!" ยอดฝีมือคนนั้นตะโกนเสียงดังพร้อมกับยกดาบขึ้นสูง

ยอดฝีมือของภูเขาศักดิ์สิทธิ์กว่าร้อยคนต่างยืนเรียงแถวหน้ากระดานและจับจ้องไปที่กลุ่มคนที่มาอย่างเย็นชา