บทที่ 2502 ภูเขาเทวดาของข้าจะไม่ไร้เทียมทานได้อย่างไร?

หลินหยางรีบช่วยไช่ผิงอันอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามไช่ผิงอันไม่ยอมลุกขึ้นและคลานเข่าไปหาหลินหยางพลางร้องไห้ "หมอเทวดาหลิน ไอ้สารเลวพวกนั้นนั้นบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทรมานแม่ของของข้าสาหัสจนนางกำลังจะตาย ตอน

แรกข้าจะใช้โอกาสตอนสถานการณ์กำลังวุ่นวายวันนี้ช่วยแม่ข้าออกมา แต่หลังจากที่หนีออกจากคุกใต้ดินได้ ก็ถูกคนในภูเขาศักดิ์สิทธิ์พบตัวเข้า หลังจากที่แม่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องข้าไว้

แล้วก็ถูกคนในภูเขาศักดิ์สิทธิ์จับตัวไปอีกครั้ง ตอนนี้จะเป็นหรือตายก็ไม่รู้ ขอร้องล่ะท่านหมอเทวดาหลิน ไช่ผิงอันคนนี้ยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต!"

หลังจากพูดจบ ไช่ผิงอันก็กระแทกหน้าผากลงกับพื้นอย่างแรง น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดใจ

หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึมทันที "เจ้ารีบตามข้าไปช่วยคน"

"ขอรับ!"

ไช่ผิงอันเช็ดน้ำตาและตามหลินหยางไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทันที

ในขณะนี้ การสู้รบที่เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์ได้คลอบคลุมไปยังไหล่เขา

แม้ว่าผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะทรงพลังมาก แต่ก็ผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แดนมังกรที่มุ่งหน้ามายังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้มีจำนวนมากเกินไป จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดคนเหล่านี้ภายใต้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์โดยอาศัยกองกำลังป้องกันเพียงอย่างเดียว

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เหมือนจะถูกเจาะทะลวง

แต่ในขณะนี้

ฟ้าว!

ลำแสงสีฟ้าตกลงมาจากยอดเขาศักดิ์สิทธิ์และเข้าสู่สนามรบบนไหล่เขา

บูม!

หลังจากที่ลำแสงสีฟ้าตกลงมา มันก็ปล่อยคลื่นกระแทกที่น่าสะพรึงกลัวออกมา และผู้คนจำนวนมากก็ปลิวหายไป

"ใครกัน?"

มียอดฝีมือตะโกนเสียงดัง

หลังจากที่ฝุ่นตกลงสู่พื้น ผู้คนก็เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินปรากฏขึ้นในจุดที่ลำแสงสีฟ้าตกลงมา

ในชั่วพริบตา มีคนเป็นสิบคนเสียชีวิตด้วยน้ำมือของชายหนุ่ม

เมื่อเห็นวิธีการเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัว

"วิชาดาบเช่นนี้...ไม่ดีแล้ว! คนผู้นี้คือมือดาบของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ชิงหยา!"

“อะไรนะ? เขาคือชิงหยาเหรอ?

"ชิงหยาผู้ปราบยอดฝีมือทั้งสองของศิลปะการต่อสู้แดนมังกรในวันนั้นน่ะเหรอ?"

“ต้องเป็นคนนั้นแน่นอน!”

เมื่อเสียงเงียบลง ความประหลาดใจบนใบหน้าทุกคนก็เพิ่มมากขึ้น

เมื่อชิงหยาเข้าร่วมสนามรบ สถานการณ์การต่อสู้ก็เปลี่ยนไปทั้งหมด

ความมั่นใจของยอดฝีมือบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่เมื่อชิงหยาปรากฎตัวขึ้น ยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้เหล่านั้นก็ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำจนฝีมือถดถอย โดยเฉพาะความขลาดเขลา

“ข้าจะจัดการกับชิงหยา เจ้ารีบโจมตีภูเขาศักดิ์สิทธิ์และรีบไปช่วยชีวิตผู้คนให้เร็วที่สุด!”

ในเวลานี้ชายฉกรรจ์หลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนกระโดดออกมาฆ่าพวกเขาทีละคน

“ไอ้พวกหนูไร้สมองกล้ามาเผชิญหน้ากับข้าเหรอ”

ชิงหยาเย้ยหยัน ถือดาบสั้นและแกว่งไกวไปรอบๆ ม้วนใบมีดนับพันเล่มและฟันไปที่ ยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้เหล่านั้น

ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้ไม่ธรรมดาจริงๆ พวกเขาใช้กระบวนท่าต่างๆเพื่อปัดป้อง จึงสามารถต่อสู้กับชิงหยาได้หลายกระบวนท่า เมื่อรวมกับเรื่องที่ว่ามีจำนวนมากกว่า พวกเขาจึงสามารถถ่วงเวลาชิงหยาไว้ได้

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนอื่นๆก็เริ่มมีกำลังใจและเริ่มโจมตีโต้กลับทันที

สถานการณ์หยุดชะงักอีกครั้ง

“ว่าไง? ชิงหยา ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าเราแข็งแกร่งแค่ไหนสินะ?”

"อย่าดูถูกคนอื่น ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าไม่ได้ไร้เทียมทาน!"

ความมั่นใจของทุกคนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และพวกเขาต่อสู้และฆ่าฟัน

"ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของข้า จะอไม่ไร้เทียมทานได้อย่างไร?"

ชิงหยาหรี่ตา มีความมืดมนอยู่ลึกๆในดวงตา "เดี๋ยวข้าจะแสดงให้พวกเจ้าดูว่าไร้เทียมทานเพียงใด!"

"อะไรนะ?"

ยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้เหล่านี้สูดหายใจเข้าลึกๆ

แต่สสายตาจับจ้องไปที่ ชิงหยาที่กำลังสะบัดดาบสั้นในมือ

บูม!

สายฝนมีดที่พรั่งพรูเหมือนคลื่นที่สาดซัดเข้าหาทุกคน

หลังจากที่ทุกคนจับเงาดาบได้ ชิงหยาก็ถอยห่างออกไปสิบเมตรแล้ว ถือมีดพาดหน้าอก ริมฝีปากพึมพำ และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลัง ราวกับว่าเขากำลังกระตุ้นอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของทุกคนก็มืดมนขึ้น

“ระวัง เขากำลังจะกระตุ้นการเคลื่อนไหวบางอย่าง!”

“อย่าปล่อยให้เขาทำสำเร็จ ฆ่าเขาซะ!”

"ไปเร็ว!"

ยอดฝีมือต่างก็โจมตีด้วยท่วงท่าสังหารอันรุนแรงอย่างมุ่งมั่น เข้าโจมตีโจมตีชิงหยา

อย่างไรก็ตาม ชิงหยาไม่ได้ขยับตัวเลยแม่แต่น้อย และยังคงหลับตาเพื่อรวบรวมสมาธิ ดาบสั้นในมือระเบิดเป็นแสงสีฟ้าพร่างพราวในขณะนี้ ซึ่งดูน่าพิศวงลึกลับและไม่ธรรมดา