ตอนที่ 2541
บทที่ 2546 โจมตี
October 21, 2026
คลื่นเลือดซัดสาดกระจายเต็มไปทั่วทุกทิศทุกทาง
ทำให้เหล่าทหารล้วนตกตะลึง พร้อมกับตั้งแนวป้องกันอย่างฉับพลันเพื่อต้านทานการโจมตี
ขณะที่คลื่นเลือดกระเด็นใส่บนร่างกายของพวกเขา พวกเขาก็เพิ่งเห็นว่ามันเป็นเพียงแค่คลื่นอากาศที่กระเด็นออกมาจากคู่ต่อสู้เมื่อเขาเติมพลัง และมันไม่มีผลร้ายแรงเลย!
“ตื่นตกใจไปเอง”
“อย่าตกใจ พวกเขาแค่แกล้งแสดงว่ามันแข็งแกร่ง!”
ผู้คนต่างแสดงปฏิกิริยาและพูดคุยกัน
แกล้งแสดงว่าแข็งแกร่ง?
แต่บางคนกลับไม่คิดอย่างนั้น พยายามสูดดมกลิ่นคาวๆเข้าไป มันเป็นกลิ่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด และพลังที่บรรจุอยู่ภายในนั้นเยือกเย็นเป็นพิเศษ
“รองแม่ทัพจาง มีบางอย่างผิดปกติ”
ท่านทหารที่อยู่ใกล้ๆพูดกับรองแม่ทัพจางด้วยเสียงทุ่มต่ำ
รองแม่ทัพจางก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน
เขาตระหนักดีว่าคนเหล่านี้เป็นกองกำลังหลักของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ที่มาขัดขวางให้พวกเขาล่าช้า
กองกำลังหลักของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกองกำลังมังกรและตระกูลทรงพลังอีกนับร้อย แต่ทำไมพวกเขาถึงมารวมตัวกันที่นี่? ทำไมไม่ใช้ค่ายกลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อมาก่อกวนรองแม่ทัพจางและคนอื่นๆ?
รองแม่ทัพจางรู้ว่านี่เป็นการถ่วงเวลาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อทำให้แน่ใจว่าผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียวสูงสุดสามารถขึ้นไปบนสวรรค์ได้สำเร็จ
ตราบใดที่การขึ้นสู่สวรรค์สำเร็จ คนเหล่านี้จะไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป เมื่อผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียวประสบความสำเร็จแล้วไม่ว่าคนเหล่านี้จะมีสักกี่คน ก็ไม่ช่วยอะไร
แต่ที่น่าแปลกคือพวกเขาไม่ได้คิดจะป้องกันอะไรเลย แต่กลับเลือกที่จะมาสกัดกั้นอยู่ระหว่างทางขึ้นภูเขา
มันน่าแปลกมาก!
นอกจากนี้ บนร่างกายของคนเหล่านี้เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด รูม่านตาของพวกเขาเหมือนปีศาจ ลมหายใจและการแสดงออกของพวกเขาผิดแปลกไปจากคนปกติอย่างมาก
“หยุดเดินเดี๋ยวนี้! อย่าโจมตีโดยไม่ได้รับคำสั่งของข้า!”
รองแม่ทัพจางตะโกนเสียงดังทันที
“หยุดเดิน!”
“อย่าโจมตีโดยไม่ได้รับอนุญาต!”
กองกำลังมังกรหยุดเดินทันทีและยืนมองดูแถวของร่างกายเปื้อนเลือดที่บนไหล่เขาอย่างระแวดระวัง
แต่ผู้คนของเหล่าตระกูลนับร้อยต่างนั้นพางุนงง
“ท่านรองแม่ทัพจาง ทำไมท่านถึงสั่งให้หยุดโจมตี? คนเหล่านั้นต่างหมดแรงแล้ว และนี่คือเวลาที่ดีที่สุดที่เราจะจัดการกับพวกมันได้! ถ้าท่านไม่ลงมือจัดการตอนนี้ ท่านจะรอถึงเมื่อไหร่?” ผู้รับผิดชอบของเผ่ารีบก้าวเท้าไปข้างหน้า พร้อมตะโกนพูดกับรองแม่ทัพจางอย่างใจจดใจจ่อ
“ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับกลุ่มคนเหล่านี้! มันเป็นปัญหาใหญ่! ข้ากังวลว่านั่นจะเป็นกับดัก ข้าต้องตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนที่จะลงมือ!” รองแม่ทัพจางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ท่านรองแม่ทัพจาง ศัตรูอยู่ตรงหน้าท่านแล้ว และท่านสามารถจะทำลายมันได้ด้วยเพียงแค่การดีดนิ้วของท่าน ถ้าหากพลาดโอกาสนี้ไปจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ท่านจะชี้แจงกับกองกำลังมังกรอย่างไร” ผู้รับผิดชอบกล่าวหารองแม่ทัพจางทันที
“ข้าต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของทหารทุกคน และข้าก็รับผิดชอบในการต่อสู้ในศึกครั้งนี้ ความบ้าบิ่นนั้นไม่ใช่ความกล้าหาญ! ข้าต้องรับผิดชอบทุกอย่างอย่างมีเหตุผล!” รองแม่ทัพจางพูดด้วยเสียงทุ้ม
“ข้ออ้าง! ข้าดูแล้วท่านน่าจะขี้ขลาดมากกว่า!” ผู้รับผิดชอบพูดตะคอก “ในเมื่อท่านรองแม่ทัพจางไม่กล้าลงมือ เอาล่ะ พวกข้าจะจัดการเอง! พวกเจ้าตามข้ามา ไปฆ่าเหล่าลูกศิษย์ทั้งหมดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั่น !เพื่อล้างแค้นให้กับคนที่เรารัก!”
“ฆ่ามัน! !”
พูดจบ ผู้รับผิดชอบก็พาคนที่แข็งแกร่งของเขาตรงไปที่ไหล่เขา
“ปีนขึ้นไป!”
“สนับสนุนหัวหน้าตระกูลเสวีย!”
“ฆ่ามัน!”
เหล่าทหารต่างโห่ร้องไล่ตามกัน ตะเกียกตะกายเพื่อให้ไปถึงที่ไหล่เขาก่อน
“ท่านรองแม่ทัพ เราจะอย่างไรดี? พวกเราจะยืนดูเฉยๆเหรอ?”
เหล่ารองแม่ทัพต่างๆเริ่มพากันถามรองแม่ทัพจางด้วยความร้อนรน
ใบหน้าของรองแม่ทัพจางนิ่งขรึม พร้อมกับกำหมัดแน่น จริงๆแล้วเขาอยากที่นำกองกำลังเข้าโจมตีด้วย
แต่ด้วยท่าทางที่แปลกๆ ของอีกฝ่ายทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ถ้าเกิดมันเป็นกับดักขึ้นมา แล้วจะทำอย่างไร?
“หัวหน้าจาง! อย่ากลัวไปเลย! กองกำลังเขตแดนใต้และลู่เย่อยู่ด้านหลัง จะไปกลัวเป็นกับดักทำไม? ถ้าเรามัวแต่รอจนกว่าพี่น้องจากกองกำลังเขตแดนใต้และลู่เย่จะมาถึง มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะให้พวกเขามีส่วนร่วมในการรบ”
“ถูกต้อง หัวหน้าจาง เราไม่สามารถหยุดยืนดูเฉยๆได้นะ พี่น้องของเราเสียเลือดเสียเนื้อมากขนาดไหนที่จะมาถึงจุดนี้ได้ ถ้าเราปล่อยให้พวกเขาได้คุณงามความดีไป พี่น้องของพวกเราจะยอมได้อย่างไร?”