บทที่ 2547 ผิวหนังทองแดงกระดูกเหล็ก

กลุ่มคนที่พุ่งไปข้างหน้าไม่ใช่เหล่าทหารที่ถูกเกณฑ์มา แต่เป็นกลุ่มคนที่แข็งแกร่งของกองทัพ

ครั้งนี้เป็นการต่อสู้กับกลุ่มภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หลายคนต้องการที่จะฆ่าผู้ที่แข็งแกร่งบางคนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อสร้างชื่อเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้คนในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ถูกผลักดันให้หมดหวังและกลายเป็นจุดจบของการต่อสู้ ผู้ที่แข็งแกร่งจากตระกูลต่างๆแต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะแข่งขันกันเพื่อจะชนะ

เพราะมีแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นที่พวกเขามั่นใจว่าจะสามารถฆ่าปรมาจารย์ยอดฝีมือของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ อย่างไรก็ตามผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นบาดเจ็บและหมดแรงไปนานแล้ว

ถ้าพูดตามหลักเหตุผล การโจมตีในครั้งนี้ก็สามารถจัดการและฆ่าผู้ที่แข็งแกร่งจำนวนนี้ได้

แต่...การโจมตีของพวกเขากลับไม่สามารถแม้แต่จะเฉือนเนื้อของคู่ต่อสู้ได้เลย

“มันไม่ใช่แล้ว! มันไม่ใช่แล้ว!”

รองแม่ทัพจางสั่นสะท้านไปทั้งตัว และตระหนักได้ทันทีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น พร้อมตะโกนขึ้นอย่างกระวนกระวาย: “ถอย! ถอยกลับเดี๋ยวนี้!”

แต่ตอนนี้มันก็สายเกินไปที่จะถอยกลับแล้ว

กลุ่มคนข้างหน้าจ้องตากว้างและรีบยกดาบขึ้นอีกครั้งหวังที่จะฆ่า

แต่วินาทีต่อมา

พรึบ พรึบ พรึบ…

ร่างสีเลือดแดงที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาได้เหยียดแขนออกและพุ่งตรงไปที่หัวใจของพวกเขา

แควก!

แควก!

แควก…

เสียงของเนื้อเยื่อที่ถูกฉีกออกจากกันดังขึ้น

คนที่อยู่ด้านหลังมองเห็นเพียงหัวใจของคนที่อยู่ด้านหน้า ซึ่งถูกเจาะโดยแขนที่น่าสะพรึงกลัวของเหล่าชายผู้แข็งแกร่งเหล่านั้น มือจับไปที่หัวใจสีแดงสดและควักออกมาในทันที

หัวใจถูกควักออกมา

เหล่าทหารเบิกตากว้าง สีหน้าของพวกเขาหวาดกลัว และมองไปยังเหล่าผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความไม่น่าเชื่อ

เหล่าผู้แข็งแกร่งที่ควักหัวใจออกมา ก็เอาหัวใจที่อยู่ในมือเข้าปากแล้วกลืนกินเข้าไปเหมือนผักผลไม้

ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็กินหมด

เมื่อหลายคนเห็นก็ต่างพากันขนหัวลุก และอาเจียนออกมาทันที

เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์เดินตรงมาหาพวกเขาอย่างไร้ความรู้สึก พร้อมกับดวงตาสีแดงดั่งเลือด

ฉากนี้ทำให้เหล่าตระกูลนับร้อยต่างพากันตกตะลึง

ผู้คนต่างสั่นสะท้านและไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกต่อไป มีแต่จะถอยกลับ

“รูปแบบการป้องกัน ยิง!”

รองแม่ทัพจางตะโกนสั่ง

ทหารของกองกำลังมังกรตั้งแถวป้องกันทันที ยกปืนขึ้นและยิงไปยังผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างดุเดือด

ปัง ปัง ปัง ปัง…

ลูกกระสุนหนาทึบพุ่งสูงขึ้นราวกับเม็ดฝน

แต่การยิงผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังคงเหมือนกับการยิงเข้ากับกำแพงทองแดงหรือกำแพงเหล็ก กระสุนสาดประกายไฟแต่ไม่สามารถทะลุผ่านเข้าสู่ร่างกายของพวกเขาได้

คนเหล่านี้ดูเหมือนมีผิวหนังทองแดงและกระดูกเหล็ก มันกลายเป็นร่างกายที่ไม่สามารถทำลายได้!

“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้?”

รองแม่ทัพจางรู้สึกตกตะลึง

“ท่านรองแม่ทัพจาง! ท่านต้องลองหาวิธีอื่นแล้ว!”

คนที่รับผิดชอบตื่นตระหนกและตะโกนใส่รองแม่ทัพจาง ขณะที่กำลังถอยกลับ

“ถ้ากระสุนไม่สามารถทำอะไรได้ ก็ลองใช้พลังของปืนใหญ่!”

รองแม่ทัพจางกัดฟันและคำราม : "เล็งเป้าหมาย เล็งไปยังศัตรูแถวหน้า และเตรียมยิง!!"

เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด...

รถปืนใหญ่ค่อยๆหมุนกระบอกปืน และเล็งไปที่ผู้ที่แข็งแกร่งแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์!

“ยิง!”

รองแม่ทัพจางตะโกนสั่ง

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!…

ปืนใหญ่หนักหลายสิบคันปล่อยลูกระเบิดพร้อมกัน