บทที่ 2552 กองกำลังเสริม

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพลังความแข็งแกร่งของเธอจะถูกคนโง่เหล่านี้ทำลาย!

เป็นไปไม่ได้!

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ดวงตาของหญิงชุดแดงเบิกกว้าง เธอรีบใช้พลังอุดรอยร้าวที่ปรากฏขึ้น

โดยไม่คาดคิดว่าในเวลานั้นจู่ๆ ก็มีทหารคนหนึ่งยื่นมือเข้ามาทำลายรอยร้าวอย่างบ้าคลั่ง

“ออกไป! พวกเจ้าไม่ต้องการมือกันแล้วเหรอ?”

หญิงชุดแดงโกรธจัดและรีบเร่งใช้พลังบีบมือที่โผล่เข้ามา

ถึงแม้นิ้วมือจะถูกบดขยี้ แต่อีกฝ่ายยังคงไม่ยอมปล่อย ตรงกันข้ามเมื่อคนอื่นเห็นสิ่งนี้พวกเขาต่างรีบวิ่งเข้าไปและยื่นมือเพื่อฉีกรอยร้าวนั่น

ด้วยความสามัคคีของทหาร รอยร้าวเริ่มกว้างขึ้นทีละเล็กทีละน้อย

พลังความแข็งแกร่งของหญิงชุดแดงที่ใช้อุดรอยร้าว กลับใช้ไม่ได้ผล!

“ไม่…ไม่มีทาง…พวกเจ้าจะทำอะไร? ออกไป! ออกไป…”

หญิงชุดแดงเริ่มประหม่า

เมื่อมองไปที่นักรบที่ดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวรอบตัว นี่เป็นครั้งแรกที่ทำให้เธอรู้สึกกลัว

ความกลัวที่เกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ!

แม้ว่าคนเหล่านี้จะอ่อนแอกว่าเธอมาก แต่ความกล้าและความดื้อรั้นของพวกเขาทำให้ผู้คนรู้สึกสั่นสะเทือนจากจิตวิญญาณได้

แม้ว่าหญิงชุดแดงจะหวาดกลัว แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยอมแพ้แบบนี้

เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เป็นเกาะป้องกันค่อยๆ ถูกทำลายลง หญิงชุดแดงก็กัดฟันสีเงินของเธอทันที ด้วยเจตนาที่ดุร้ายและความอาฆาตปรากฏบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับคำรามว่า "พวกเจ้ารนหาที่ตาย! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

พูดจบนางก็ทำลายเกาะป้องกันออก และพุ่งตรงไประเบิดทหารเหล่านี้โดยตรง

ความแข็งแกร่งของเธอนั้นมหาศาล เพียงแค่หนึ่งฝ่ามือนั่นคือหนึ่งการโจมตี ราวกับตบทีเดียวจากภูเขาถึงทะเล ความแข็งแกร่งนั้นไม่อาจจินตนาการได้

แม้ว่าเหล่าทหารจะเดือดดาล แต่พวกเขาก็เป็นคนมีเลือดเนื้อ ดังนั้นพวกเขาจะต่อสู้กับหญิงชุดแดงได้อย่างไร?

ดังนั้น ภายใต้การสังหารอย่างบ้าคลั่งของหญิงชุดแดง ทหารก็ล้มตายลงทีละคน

แต่นักสู้เหล่านี้กลับไม่ได้ยอมแพ้

รูปแบบการต่อสู้ที่ไม่เกรงกลัวของพวกเขายังก่อให้เกิดอันตรายอย่างมากต่อหญิงชุดแดง

เธอถูกตีที่ด้านหลัง เอว และหน้าท้อง และแม้แต่มีดสั้นก็บาดเข้าที่แขนของเธอ

เลือดสดหยดลงมาอาบเสื้อผ้าสีแดงเข้มของเธอ

หญิงชุดแดงไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องมาจนตรอกต่อหน้าผู้คนหมู่มากแบบนี้ นางยิ่งรู้สึกโกรธมาก นางจึงโบกมืออย่างโหดร้ายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

“พวกเจ้ามันรนหาที่ตายเอง วันนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าตายโดยไม่ต้องฝังศพ!”

“ฆ่ามัน!”

“อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”