บทที่ 2553 บ้าไปแล้ว

ทุกคนรีบวิ่งไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อจงเจิ้นกำลังจะให้กองทัพทหารพร้อมโจมตี เขาก็หยุดกะทันหัน

ในขณะนี้ ไหล่เขาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เลือดได้ไหลกลายเป็นสายน้ำแล้ว

ศพของรองแม่ทัพจางและเหล่าทหารต่างนอนอยู่บนพื้นอย่างกลาดเกลื่อน

ไม่รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

บนร่างกายไร้วิญญาณของทุกคนต่างมีบาดแผล

ทุกคนตายในสนามรบ!

เมื่อเห็นฉากที่น่าสลดใจดังกล่าว เฉินจ้านก็ตกตะลึง

จงเจิ้นก็ตกตะลึงเช่นกัน

ว่านจิ้นซงหลับตา และกำหมัดแน่นด้วยร่างกายสั่นเทา

เหล่าทหารของกองทัพชายแดนใต้และลู่เย่ยังคงนิ่งเงียบ

ร่างกายของหญิงชุดแดงเต็มไปด้วยเลือด เธอยืนอยู่บนไหล่เขา มองไปยังกองกำลังใหญ่ที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยรอยยิ้ม

เฉินจ้านถอดหมวกออก ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างกายสั่นเทา

“พี่น้อง ข้าขอโทษ ข้ามาช้า ข้ามาช้า... ข้าขอโทษสำหรับพวกนาย ข้า...ข้าควรจะตายไปพร้อมกับพวกนาย ข้าขอโทษ...”

เฉินจ้านพูดพึมพำ จนแทบจะสำลัก

ในชีวิตนี้เขาไม่เคยเสียน้ำตาเลย

แต่วันนี้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ

เขาเข้าใจดีกว่าว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวแต่เช็ดน้ำตา

“พี่ๆน้องๆ รอก่อน ข้าจะช่วยล้างแค้นให้เจ้า!! พวกมันต้องชดใช้ด้วยเลือด!”

ดวงตาของเฉินจ้านกลายเป็นสีแดง เขากัดฟันแน่น พร้อมกับจ้องมองไปยังร่างที่อยู่บนไหล่เขาอย่างโกรธเกรี้ยว

“ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว แต่น่าเสียดายที่เจ้ามาช้า! ท่านผู้นำของเรากำลังจะประสบความสำเร็จในการขึ้นสวรรค์และกลายเป็นเทพเจ้าและผู้ปกครองโลกนี้ เจ้ามนุษย์ไม่สามารถทำอะไรกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเราได้อีกต่อไป ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ...” หญิงชุดแดงหัวเราะอย่างมีชัย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

ตอนนี้เธอยืดเวลาได้มานานสองวันกว่าแล้ว

ด้วยความก้าวหน้าของผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียว ไม่นานเขาก็ใกล้จะขึ้นไปได้สำเร็จ

ด้านข้างของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยังมีมนุษย์เลือดที่แข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว มากเกินพอที่จะหยุดกองทัพนี้ได้ไม่กี่ชั่วโมง

เมื่อกองกำลังเหล่านี้ไปถึงภูเขาศักดิ์สิทธิ์ มันก็สายเกินไปแล้ว

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ชนะแล้ว!

มันเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์

หญิงชุดแดงรู้สึกว่าความพยายามของเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมานั้นคุ้มค่ามาก

เธอจะติดตามผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียว อยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ไปด้วยกัน!

“หุบปาก!!”

เฉินจ้านคำรามด้วยความโกรธ อยากจะฉีกผู้หญิงคนนั้นออกเป็นชิ้นๆเสียเดี๋ยวนี้

“เจ้ามันเป็นคนไร้กฎหมายและฆ่าอย่างป่าเถื่อน! ไม่มีการให้อภัยสำหรับอาชญากรรม คนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์! สมควรถูกฆ่า! สมควรถูกฆ่า!”

เฉินจ้านคำราม และไม่ได้สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับหญิงชุดแดงอีก ดังนั้นเขาจึงชักปืนออกมายิง

ปัง ปัง ปัง

ปืนพ่นไฟออกมาราวกับระบายความโกรธของเฉินจ้าน

แต่สุดท้าย กระสุนเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรหญิงชุดแดงได้ เหมือนเป็นแค่การสะกิดไปที่ผิวของนางก็เท่านั้นเอง

เมื่อเห็นอย่างนั้น เฉินจ้านก็ทิ้งปืนพกของเขา พร้อมกับชักดาบของเขาแล้วพุ่งตรงไปหาหญิงชุดแดง

“เริ่มได้!”