บทที่ 2560 ทุ่มสุดตัว

การปฏิบัติอย่างง่ายดายของเทียนเจียวสูงสุดได้ทำลายผู้แข็งแกร่งแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไปสิบกว่าคน

คนเหล่านี้ หากจะหยิบยกออกมา ก็สามารถที่จะต่อสู้ กับคนระดับเฉินจ้านและจงเจิ้นได้

แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าเทียนเจียวสูงสุด พวกเขาต่างก็เทียบไม่ได้แม้แต่หมูหมา กระทั่งเทียบไม่ได้แม้แต่มดที่อยู่บนพื้น เพราะถึงอย่างไรมดก็ยังสามารถหลบหนีไปได้อย่างรวดเร็ว แต่พวกเขา กระทั่งวิ่งก็ยังไม่มีโอกาสได้วิ่ง และถูกฆ่าตายไปในจุดนั้น โดยไร้ศพ

เวลานี้ ทุกคนถูกทำให้ตกใจกลัว จนไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะลงมือกับเทียนเจียวสูงสุดเลย

"หวู่เหม่ย!"

เทียนเจียวสูงสุดกล่าวอย่างนิ่งๆ

"อีกสักครู่นำคนทั้งหมดที่หลบหนีจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หรือพวกที่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยไม่มีอะไรน่าจดจำ มาชำระบัญชีทีละคน!" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวอย่างนิ่งๆ

"รับทราบค่ะ!"

หญิงชุดแดงคำนับ

"เอาล่ะ ได้เวลาชำระบัญชีของพวกคุณแล้ว!"

เทียนเจียวสูงสุดมองไปยังว่านจิ้นซงอย่างเย็นชา แล้วกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า: "ว่านจิ้นซง! จงเจิ้น! เฉินจ้าน! ใครให้พวกคุณเหยียบเข้ามาในดินแดนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฉัน?"

ประโยคง่ายๆ แต่แฝงไปด้วยความกดดันไม่มีที่สิ้นสุด

ความรู้สึกของบรรดาผู้คนที่ยืนอยู่ต่างก็เปลี่ยนเป็นยากลำบาก ลมหายใจในแต่ละครั้งต้องใช้แรงทั้งหมด

เฉินจ้านก็เช่นเดียวกัน แต่เมื่อนึกถึงเหล่าพี่น้องของตนเองที่ตายบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ความโกรธเคืองภายในใจก็เอาชนะความกลัวในทันที

"ดินแดนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของคุณอย่างนั้นเหรอ? นี่คือพื้นที่ของแดนมังกร! กลายเป็นของคุณไปตั้งแต่เมื่อไรกัน?"

เฉินจ้านตะโกนเสียงลั่น

"หืม?"

เทียนเจียวสูงสุดหันตัวกลับมาเล็กน้อย แล้วมองไปยังเฉินจ้านอย่างเย็นชา

เฉินจ้านไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย แตะโกนต่อไปอีกว่า: "ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของคุณทำตัวไม่มีขื่อมีแป ฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ และยังต้องการที่จะเป็นศัตรูกับทางการอีก ทำตัวอันธพาลไปเรื่อย! วันนี้ก็ยังต่อต้านหลักกฎหมายอีก! สังหารทหารของกองทัพกองกำลังมังกรของฉันไปจำนวนมากมายขนาดนี้! ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพวกคุณทำผิดบาปอย่างมหันต์! ฉันได้รับคำสั่งให้มาเอาตัวคุณไป มีปัญหาอะไรไหม?"

"แม่ทัพเฉิน ไม่ต้องพูดอีกแล้ว!"

สีหน้าของว่านจิ้นซงเคร่งขรึม แล้วเอียงหน้าไปกล่าวทันที

"แม่ทัพว่าน ฉันไม่ได้พูดอะไรผิด! คนอย่างฉันไม่กลัวตาย! ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าฉัน แล้วมันเป็นยังไงเหรอ? นี่คือทัศนคติของฉัน! คือทัศนคติของทหารกองกำลังมังกรทุกนาย! ฉันรู้ดีว่า หลังจากที่เขาเพิ่มพลังแล้ว ทัศนคติของเขาจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน แต่พี่น้องของฉันที่เสียเลือดไปจำนวนมากเช่นนั้นมันบอกฉันว่า ฉันจะไม่มีวันก้มหัวโดยเด็ดขาด ถึงแม้จะสู้ไม่ได้! ฉันก็ยังต้องเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา ถ้าหากจะสู้ ก็สู้แค่ตาย!"

เฉินจ้านส่งเสียงคำรามอย่างโกรธเดือดดาล

เสียงนี้ ราวกับดาวตกในค่ำคืนอันมืดมิด ทำให้ผู้คนในที่แห่งนั้นต่างก็ตกตะลึง และฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อยจากพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเทียนเจียวสูงสุด

ทันใดหญิงชุดแดงก็กล่าวด้วยความโมโหว่า: "ไอ้สารเลว! เฉินจ้าน! แกคิดว่าแกเป็นใครกัน? แกคิดว่าแกกำลังพูดกับใครอยู่ห๊ะ? แกกำลังพูดอยู่กับเทพผู้สูงส่ง! คนธรรมดาอย่างแก กล้าพูดจายั่วยุเทพเหรอ? แกรนหาที่ตายหรือยังไง?"