บทที่ 2561 สู้

สถานการณ์บนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาในทันที

สถานการณ์ตึงเครียด บรรยากาศกดดันเป็นอย่างยิ่ง

ใครต่างก็ไม่คาดคิดว่า เทียนเจียวสูงสุดจะอำมหิตเด็ดขาดเช่นนี้ กล้าลงมือกับคนที่มีสถานะอย่างเช่นเฉินจ้านนี้

หน้าอกของเฉินจ้านถูกเจาะทะลุ ในปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ดวงตาเบิกโพลง มองไปยังเทียนเจียวสูงสุดที่อยู่ตรงหน้า

เขาพยายามที่จะยกดาบหักที่อยู่ในมือขึ้นมา ต้องการจะฟันเข้าไปยังเทียนเจียวสูงสุด เพื่อทำการต่อสู้ครั้งสุดท้าย แต่อาการบาดเจ็บสาหัสทำให้เขาไม่มีพละกำลังมากสักแค่ไหน

"เทียนเจียวสูงสุด! คุณต้องการจะเปิดสงครามกับแดนมังกรจริงๆ เหรอ? ?" ว่านจิ้นซงแผดคำราม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา

"ฉันเพิ่มพลังจนกลายเป็นเทพแล้ว จะสามารถถูกคุณสบประมาทได้อย่างไร? เทพไม่อาจถูกทำให้อับอายได้ เหตุผลนี้พวกคุณไม่เข้าใจเหรอ? ในเมื่อคนคนนี้กล้าพูดกับฉันเช่นนี้ ฉันจะเอาชีวิตเขาแล้วเป็นยังไงเหรอ? นอกเสียจากพวกคุณจะใช้อาวุธนิวเคลียร์ ไม่เช่นนั้นหากต้องการจะฆ่าฉัน ก็คงจะเป็นไปไม่ได้! ฉันจะบอกความจริงกับพวกคุณให้ว่า วันนี้ถ้าหากสมัครใจ คนของสองกองทัพใหญ่ของพวกคุณ เกรงว่าจะไม่มีใครสามารถออกไปจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ ฉันสังหารเฉินจ้านไปคนหนึ่ง จะนับประสาอะไร?" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวด้วยเสียงที่ไม่พอใจ

"แก....."

"ฟังนะ ฉันเองก็เป็นคนของแดนมังกร ฉันจะไม่ฆ่าพวกคุณ แล้วจะออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทันที นอกจากนี้ ฉันจะต้องพูดคุยกับผู้บังคับบัญชาสูงสุดของพวกคุณ! ไม่เช่นนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะต่อสู้ ก็มีความหวาดกลัวที่ไหนกัน?" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวอีก

ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยการใช้อำนาจบาตรใหญ่และไม่ลังเลใจ

เขาในเวลานี้ ก็คือสวรรค์ ก็คือเทพ!

ดูถูกเหยียดหยาม ไม่สนใจสิ่งโดยรอบ

ดวงตาของหญิงชุดแดงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและศรัทธา จ้องมองไปยังเทียนเจียวสูงสุด และหัวใจก็เต้นแรงไม่น้อย

นี่จึงเป็นวีรบุรุษภายในความคิดและมุมมองของเธอ

ไม่สนใจกองกำลังเป็นหมื่นเป็นพัน ไม่หวั่นกลัวขุนเขาทั้งห้า

ว่านจิ้นซงกัดฟันแน่น

แต่เขาไม่ใจร้อน

บัดนี้เทียนเจียวสูงสุดได้เพิ่มพลังสำเร็จแล้ว ความแข็งแกร่งที่เขาแสดงให้เห็นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่อาวุธในมือของทหารเหล่านี้สามารถต้านทานได้จริงๆ

ไม่ว่าเครื่องบินหรือปืนใหญ่ใด ไม่สามารถสั่นสะเทือนเขาได้ ปืนเหล่านี้ที่อยู่ในมือ เกรงว่าจะไม่อาจเจาะทะลุผิวหนังของเขาได้

พ่ายแพ้แล้ว!

พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง!

ถึงแม้ว่านจิ้นซงจะอยากต่อสู้เป็นอย่างมาก

แต่เขาก็ไม่อยากจะทำการต่อสู้อย่างไร้ความหมาย และต้องสังเวยชีวิตทหารของตนเองไปโดยเปล่าประโยชน์

ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด เขาไม่อาจใช้อารมณ์ได้ เขาจะต้องประเมินการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ หากจะสู้รบก็จะต้องสู้ด้วยความมั่นใจ ถ้าหากไม่มีแผนการอันจะได้ชัยชนะ และต้องเสียเลือดไปโดยเปล่าประโยชน์ เช่นนั้นก็เป็นเพียงการทำให้ความไร้ประสิทธิภาพของเขาเด่นขึ้นเท่านั้น

"แม่ทัพว่าน...."

จงเจิ้นกัดฟัน แล้วหันไปจ้องมองว่านจิ้นซงทันที

เพียงแค่ว่านจิ้นซงออกคำสั่ง เขาก็ยินดีที่จะนำเหล่าทหารพุ่งเข้าไป แล้วต่อสู้จนถึงที่สุด

แต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็น ก็คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและจนปัญญาของว่านจิ้นซง

ความเจ็บปวดและไม่ยินยอมซึมออกมาจากในดวงตาคู่นั้น.....

"แม่ทัพจง ดูท่า พวกเราจะต้องถอยทัพแล้ว......."