บทที่ 2579 สิ้นสุดแล้ว

เทียนเจียวสูงสุดระเบิดตัวเอง ทำให้ทั่วทุกพื้นที่พากันเกิดปฏิกิริยากันอย่างต่อเนื่อง

ผืนดินสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง เปลือกโลกเคลื่อนที่ไม่หยุด กระทั่งพื้นที่บางแห่งก็ถูกการระเบิดนี้ทำให้เปลี่ยนแปลงสภาพไป

สั่นคลอนรุนแรงเป็นวงกว้าง

พวกทหารทุกคนที่มึนงงอยู่นั่นล้วนถูกแผ่นดินที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงทำให้นิ่งอึ้ง

“ป้องกัน! รีบป้องกัน!”

ว่านจิ้นซงหันกลับมาอย่างรีบร้อน พูดเสียงดังก้อง

เหล่าทหารเอาอาวุธป้องกันออกมาอย่างกระตือรือร้นในทันที พุ่งเข้าไปหาว่านจิ้นซง สร้างวงล้อมป้องกันอย่างรวดเร็ว

ส่วนนักศิลปะการต่อสู้ทั้งหลายที่มาล้อมวงดูการสู้รบที่ดุเดือดอยู่ไกลๆ แต่ละคนก็วิ่งวุ่นวายไปทุกพื้นที่อย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

เทียนเจียวสูงสุดระเบิดตัวเองทำให้เกิดความน่ากลัวเช่นนี้เสียนี่กระไร? มันก็ราวกับว่าวันสิ้นโลกได้เดินทางมาถึงแล้ว

สายพลังแต่ละสายในที่แห่งนี้ ล้วนไม่ใช่สิ่งที่นักศิลปะการต่อสู้สามารถต้านทานได้

ทุกคนทำได้เพียงวิ่งหนีสุดชีวิต หลบออกไปอย่างหวาดกลัวจากสถานที่ที่ไม่สนผิดถูกนี้

และในเวลานี้

พรึ่บ!!

ด้านเส้นขอบฟ้า แสงเงินแสงทองสายหนึ่งพลันพุ่งเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แทรกสวบเข้าไปในปากถ้ำนั่น

และหลังจากแสงเงินแสงทองเข้าสู่ปากถ้ำ ไฟแห่งความทำลายล้างที่เดิมทีเคลื่อนไหวอยู่ก็พลันลดน้อยลงอย่างนับไม่ถ้วน

หลินหยางที่ยังกำลังปล่อยพลังป้องกันอยู่นั้นก็ขมวดคิ้ว มองแสงเงินแสงทองนั่นอย่างประหลาดใจ

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ใช้พลังฟ้าดินครอบคลุมร่างกายตนเอง ลอยบินพุ่งออกไป กระโดดเข้าปากถ้ำ ตามหาเงาร่างของเทียนเจียวสูงสุด

ปากถ้ำในเวลานี้ได้กลายเป็นพื้นที่พังพินาศผืนหนึ่งไปแล้ว เนื้อที่รอบด้านถูกไฟแห่งความทำลายล้างก่อความเสียหายขยายออกไปหลายเท่าตัว

เขาไปตามหาต้นตอของไฟแห่งความทำลายล้าง แต่กลับเห็นศพที่ไม่เป็นรูปทรงศพหนึ่งนอนอยู่

ไม่ใช่เทียนเจียวสูงสุดแล้วจะเป็นใคร?

ร่างศพในเวลานี้แห้งกรังแตกระแหง ไร้ซึ่งจิตวิญญาณแล้ว

นี่คือผลลัพธ์ของการปล่อยพลังทั้งหมดในร่างกาย เรียกว่าระเบิดตัวเอง และก็เป็นเพียงการปล่อยพลังทั้งหมดในร่างกายไปทำลายทุกอย่างรอบทิศทางอย่างไม่มีการแบ่งแยก นี่เป็นสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้

มองสารรูปของเทียนเจียวสูงสุดในตอนนี้ หลินหยางถอดถอนใจอย่างอดไม่ได้

ยุคหนึ่งของผู้ปราดเปรื่อง

ผู้ปราดเปรื่องอันดับหนึ่ง อสูรร้ายที่ทำให้คนทั้งโลกตื่นตระหนก วันนี้กลับมีจุดจบเช่นนี้...

นี่ใครจะสามารถนึกถึงได้?

ตัวหลินหยางเองก็นึกไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

ที่จริงเดิมทีเขาก็คิดจะโจมตีเทียนเจียวสูงสุด แต่หลังจากเข้าสู่สนามประลองการต่อสู้ ก็เบนเข็มในทันที เปลี่ยนเป็นเก็บพลังแห่งสวรรค์ในสนามประลองการต่อสู้

ความจริงเขาก็ได้โกหกเทียนเจียวสูงสุด เดิมทีเขาก็ไม่ได้บรรลุถึงระดับเซียนเหรินอย่างที่พูด หลินหยางในตอนนี้ ยังห่างไกลจากเทพเซียนบนดินเพียงก้าวเดียว

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงก้าวเดียว แต่ความกว้างของก้าวนี้ก็กว้างมาก บางทีชาตินี้ตนเองก็ไม่อาจบรรลุได้

สาเหตุที่โกหกเทียนเจียวสูงสุด ว่าตนเองฝึกจนบรรลุระดับนั้นแล้ว ก็เพียงแค่อยากให้จิตใจของเขาเสียสมดุล ทำให้การป้องกันทลายลง

เทียนเจียวสูงสุดเป็นคนที่หยิ่งในตนเองอย่างที่สุด เขาย่อมทนไม่ได้ที่จะให้คนอื่นเก่งกว่าตนเอง เพียงปรากฏคนแบบนี้ขึ้นมา เขาจะต้องทำเรื่องใหญ่โตแน่นอน ถึงเวลานั้นก็จะต่อกรได้ง่ายมาก

และก็เห็นในจุดนี้พอดี หลินหยางถึงได้แสดงออกไปอย่างยอดเยี่ยมแบบนั้น ความเย่อหยิ่งอย่างบ้าคลั่งนั่น ก็ทำให้เขาเกิดความดูถูก ไม่อาจอยู่ร่วมโลกเดียวกัน

ความจริงหากจิตใจของเทียนเจียวสูงสุดสามารถยืนหยัดต่อไปได้ ก็จะมีการต่อสู้กับหลินหยางอีกครั้งหนึ่ง พรสวรรค์ของหลินหยางมีมากกว่าเทียนเจียวสูงสุดจริงๆ แต่การฝึกของเทียนเจียวสูงสุดในหลายปีมานี้ไม่อาจพูดได้ว่าเก่งกาจก็เก่งกาจเลย แม้หลินหยางจะสะสมพลังแห่งสวรรค์บนทางขึ้นสู่สวรรค์ได้มากอย่างเพียงพอ คิดจะเหนือกว่าเขาก็ยังไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

เพียงแต่น่าเสียดาย เทียนเจียวสูงสุดมองจุดนี้ได้ไม่ชัดเจน

เขาไม่ได้พ่ายแพ้ให้กับพรสวรรค์ของหลินหยาง แต่แพ้ให้กับความเย่อหยิ่งในตนเอง ในใจตนเอง...

ไม่ว่าจะอย่างไร ในที่สุดก็จบสิ้นแล้ว!

หลินหยางหายใจลึก ยกมือทำให้ร่างศพนั่นสลายไป หลังจากนั้นหมุนตัว เดินออกไปจากสถานที่แหลกเละแห่งนี้...

เห็นการเคลื่อนไหวของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นิ่งสงบลง ทุกๆคนล้วนถอนหายใจออกมาอย่างเต็มลม

“จบแล้วใช่ไหม?”

“น่า... จะจบแล้ว...”

“เมื่อกี้เหมือนวันโลกแตกเลย น่ากลัวมาก...”

“ใช่ๆ แต่แค่ไม่รู้ว่าแม่ทัพหลินชนะ หรือว่าเทียนเจียวสูงสุดชนะแล้ว...”

ทุกคนเบิกตาโต มองไปยังถ้ำแห่งนั้น