บทที่ 2580 ยังไม่ตาย

หลินหยางคือหนึ่งในผู้บัญชาการแดนมังกร

แต่ในฐานะผู้บัญชาการ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มีประสบความสำเร็จมากมายนัก สิ่งที่โดดเด่นที่สุดจากในบรรดาทหารเหล่านี้ก็คือการต่อสู้ในดินแดนซากุระ

การต่อสู้ในครั้งนั้น เป็นที่จับตามองของทั่วโลก

แต่นอกจากนี้ ก็ไม่มีผลจากการต่อสู้อื่นๆ อีก

ถ้าหากอาศัยแค่เพียงสิ่งนี้ และต้องการแลกกับความเคารพของเหล่าทหารทุกคน มันก็เป็นเรื่องยากจริงๆ

แต่ในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารของทางชายแดนตอนใต้หรือลู่เย่ ล้วนเลื่อมใสศรัทธาต่อหลินหยางเป็นอย่างมาก

ไม่ใช่เหตุผลอื่นใด

เพราะหลินหยางสามารถช่วยชีวิตทหารทุกคนรวมถึงพวกเขาด้วย!

ถึงแม้จะเป็นเพียงความหวังอันริบหรี่ แต่ความหวังอันริบหรี่นี้ ก็ไม่อาจใช้ความสำเร็จมาทดแทนได้

ใครจะไม่อยากมีชีวิตที่ดีล่ะ?

ใคร จะไม่คาดหวังให้คนที่อยู่ข้างๆ กายมีชีวิตที่ดีล่ะ?

และหลินหยาง ก็คือคนที่นำความหวังนี้มาให้พวกเขา

และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงกล้าที่จะมุ่งหน้าไปอย่างองอาจ กล้าหาญไม่กลัวตาย

เพราะพวกเขารู้ว่า จะต้องมีคนมาช่วยชีวิตพวกเขาอย่างแน่นอน!

"พี่น้องทุกท่านรีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า!"

หลินหยางรีบพยุงให้ทหารทุกคนลุกขึ้น

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยน้ำตาของเหล่าทหารแต่ละคน ภายในใจของหลินหยางก็รู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก

เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าว่า: "พี่น้องทุกท่านไม่ต้องเป็นกังวลใจไป ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถ เพื่อช่วยให้พี่น้องเหล่านั้นที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่ง! ฉันขอสัญญากับพวกคุณทุกคนที่อยู่ที่นี่!!"

"ขอบคุณแม่ทัพหลินเป็นอย่างยิ่ง!"

ทุกคนกล่าวด้วยน้ำเสียง และอารมณ์ที่ตื่นเต้น

ว่านจิ้นซงมองดูโดยรอบแล้ว บนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแสดงอาการยิ้มเจื่อนๆ

เขารู้ดีว่า นับตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าจะเป็นทหารทางชายแดนตอนใต้หรือลู่เย่ คนที่สามารถตัดสินใจได้จริงๆ คงจะไม่ใช่แค่หนึ่งคนแล้ว......

"แม่ทัพว่าน! แม่ทัพหลิน! ตอนที่จัดการทำความสะอาดสนามรบพวกเราจับคนคนนี้ไว้ได้ ดูเหมือนว่าผู้นี้จะเป็นผู้นำระดับสูงแห่งผู้เขาศักดิ์สิทธิ์ แม่ทัพใหญ่ทั้งสองท่านได้โปรดลงโทษด้วยครับ!"

เวลานี้ ทหารคนหนึ่งได้วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน เข้ามาคารวะต่อหลินหยางและว่านจิ้นซงอย่างกระหืดกระหอบ

"หืม? ใครกัน?"

ว่านจิ้นซงรีบกล่าวถาม

ก็เห็นเพียงคนคนนั้นโบกมือ

ทหารสองคนที่อยู่ด้านหลังจึงลากคนคนหนึ่งที่สวมชุดสีแดงขมุกขมัวมายังด้านหน้า

เพียงหลินหยางเห็น ก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่ใครที่ไหน คือหญิงชุดแดงคนนั้น! หวู่เฉิงเหม่ย!