บทที่ 2587 งั้นคุณกลัวผมไหม?

พอได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่บริเวณโดยรอบพากันชะงักงัน

“คุณชวี่เทียน….คุณกง….”

คนของหยางหัวพูดขึ้นและมองไป

“ถ้าให้คนไม่รู้เรื่องรู้ราวมารับผลกระทบ พวกเราจะมีหน้าไปเจอประธานหลินได้ยังไง? ประธานหม่าออกหน้า ผมจะต้องสนใจชีวิตนี้อยู่เหรอ? ไม่มีประธานหลิน ผมตายไปตั้งนานไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบละ ถือว่าเป็นการตอบแทนประธานหลินก็แล้วกัน!”

ชวี่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พูดได้ไม่เลว! พวกเราได้รับความเมตตาจากประธานหลินตั้งมากมาย ฉันมีวันนี้ได้ ก็เพราะประธานหลินให้โอกาส ในเมื่อเป็นแบบนี้ เวลานี้ฉันก็ควรที่จะออกหน้า!”กงซีหยุนเองก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทุกคนไม่ปฏิเสธ สายตาทุกคู่มองมาที่ทั้งสามคนเต็มไปด้วยความเคารพ

ชายชุดคลุมหรี่ตามอง จู่ๆก็เขย่งกระโดดกระโจนมาตรงหน้าของพวกหม่าไห่

“บัดซบ! คุณคิดจะทำอะไร?”

“หยุด!”

คนของหยางหัวเดือดดาลมาก ทั้งหมดกระโจนเข้าหา หมายจะขวางชายสวมชุดคลุมไว้

โจวเซวียนหลงตะคอกขึ้นว่า“คุณเห็นพวกเราเป็นอะไร?”

ทันใดนั้น คนของกองกำลังหลงเซวียนก็พุ่งไปข้างหน้า

ยอดฝีมือล้อมรอบไว้ พร้อมปล่อยพลังมหาศาลออกมาหมายจะบีบชายชุดคลุมให้ถอย

อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของชายสวมชุดคลุมนั้นแข็งแกร่งกว่าของสื่อหลงเทียนอยู่หลายเท่ามาก การเคลื่อนไหวร่างกายของเขารวดเร็วราวกับสายฟ้า เหมือนการพลิกฝ่ามือ พลังที่ท่วมท้นทำให้ทุกคนต้องล่าถอยได้

มีเพียงโจวเซวียนหลงที่สามารถเข้าใกล้พลังของฝ่ายตรงข้ามได้

แต่การเข้าใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

เขาเหงื่อแตกพลักๆ ตลกตะลึงพรึงเพริด

นี่คือคนตำแหน่งไหนของลัทธิปีศาจสวรรค์? ทำไมพลังถึงน่ากลัวแบบนี้?

ไม่สนละ!

โจวเซวียนหลงตะคอกเสียงดัง ฝ่ามือพิฆาตตบออกไป พร้อมพูดขึ้นว่า“หม่าไห่ พวกคุณรีบถอยเร็วเข้า!”

พวกหม่าไห่รู้แผนการของฝ่ายตรงข้ามทันที จากนั้นพากันถอยหลัง และคนของหยางหัวล้อมรอบพวกเขาไว้อย่างแน่นหนา

แต่ไร้ประโยชน์

“พวกคุณคุ้มกันได้เหรอ?”

ชายชุดคลุมสีแดงหัวเราะเสียงดังลั่น ฝ่ามือกลายเป็นหมัดพุ่งไปทางฝ่ามือของโจวเซวียนหลงอย่างรุนแรง

ปัง!

พลังมหาศาลโจมตีออกไป

พลังของโจวเซวียนหลงถูกพัดหายไปในทันใดและพลังอันน่าสะพรึงกลัวยังคงโจมตีโจวเซวียนหลงอย่างต่อเนื่อง เขาลอยกระเด็นและล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนแขนข้างหนึ่งแทบจะหัก

“ห๊ะ?”

ทุกคนสีหน้าตกตะลึง

ทหารของกองกำลังหลงเซวียนรีบยกปืนขึ้น

แต่ลูกกระสุนตามไม่ทันความเร็วของชายชุดคลุมเลย

ชั่วพริบตาเดียวเขาก็แทบจะกวาดล้างเข้าไปในฝูงชนได้ และเขาได้กวาดล้างกองกำลังหลายพันนายในครั้งเดียว เขากระแทกคนลอยออกไปหลายสิบคน บางคนถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมและสลบไป

เวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว ข้างกายหม่าไห่ก็โล่งโจ้ง

เขาใช้มือข้างหนึ่งกดที่ไหล่ของหม่าไห่ จากนั้นสะบัดไป

ฟิ้ว!

หม่าไห่ลอยไปทางสื่อหลงเทียน

จากนั้นชายสวมชุดคลุมก็ไปตามจับชวี่เทียนกับกงซีหยุน

มองเห็นฉากนี้ ทุกคนสีหน้าลำบากใจอย่างมาก

“ปล่อยพวกเขา!”

โจวเซวียนหลงกุมไหล่แล้วลุกขึ้นยืน แผดคำรามออกมา

“สามนาที ผมต้องเห็นซูเหยียนกับฉินไป่ซง ถ้าไม่เห็นพวกเขา ผมจะฆ่าตัวประกันหนึ่งพันคนนี้ก่อน จากนั้นจะจัดการหม่าไห่ กงซีหยุนกับชวี่เทียน! พวกคุณคิดเองละกันว่าจะเอายังไง!”

ชายชุดคลุมพูดขึ้น

“คุณ…..”

โจวเซวียนหลงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

คนของหยางหัวแต่ละคนสีหน้าอึมครึม

“เริ่มนับเวลาตอนนี้เลย! จำไว้นะ พวกคุณมีเวลาแค่สามนาที ถ้าผมยังไม่เห็นคนมา ที่นี่จะกลายเป็นลานประหาร!”ชายชุดคลุมพูดขึ้น

สามนาที?

ให้ไปเอาซูเหยียนกับฉินไป่ซงมาเหรอ? มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ต่อให้ทั้งสองจะรีบมาที่นี่ตอนนี้ สามนาทีก็ทำไม่ได้หรอก

ทำยังไงดี?

ทุกคนสีหน้ารีบร้อน กระวนกระวายใจอย่างมาก