บทที่ 2596 ความเห็น

คนที่ปรากฏบนหน้าจอคือเซียนเจิ้นเยว่ที่ถูกคุมขัง แต่เธอถูกทรมานอย่างหนักจนมือและเท้าของเธอถูกตัดขาดและมีสภาพไม่เหมือนมนุษย์ ตา จมูกและหูของเธอถูกตัดและควักออกมาทั้งหมด และแม้แต่หน้าอกของเธอก็มีรอยช้ำ และถูกผ่าออกจนมองเห็นอวัยวะภายในชัดเจน

"พวกเขาฉีดยาพิเศษเข้าไปในร่างกายของเซียนเจิ้นเยว่ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตาย เพื่อให้เธอสามารถทนต่อความเจ็บปวดไม่รู้จบได้ตลอดเวลา เราไม่กล้าลงมือทำอะไรโดยพลการ เรากังวลว่าถ้าเราเคลื่อนย้ายเซียนเจิ้นเยว่ เธอจะตายทันที ดังนั้นฉันจึงอยากถามคุณว่าเราควรจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี?" ม่านซาหงกล่าว

"คนเหล่านี้เทียบกับพวกคนของลัทธิปีศาจสวรรค์แล้วเป็นยังไงบ้าง?" หลินหยางวางโทรศัพท์ลงและถามอย่างใจเย็น

"มันไม่ต่างจากปีศาจ และถือเป็นผู้นำในหมู่ปีศาจ อันที่จริงคนแบบนี้เรียกว่ามนุษย์ไม่ได้อีกแล้ว" ม่านซาหงส่ายหน้า

แม้ว่าเธอจะโหดร้าย แต่เธอก็ไม่มีทางทำอย่างเทียนเจียวสูงสุด

นั่นไม่ใช่การทรมานผู้คน แต่เป็นการทำให้ตัวเองเป็นที่น่ารังเกียจ!

"บอกให้หลิวหรูซือไปที่นั่นและให้เธอรักษาอาการบาดเจ็บของเซียนเจิ้นเยว่ตรงจุดนั้นเพื่อช่วยชีวิตเธอ จากนั้นส่ง เซียนเจิ้นเยว่มาที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีเพื่อพักฟื้น" หลินหยางพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

"ตกลง!"

ม่านซาหงพยักหน้าแล้วออกไปพร้อมกับโทรศัพท์ของเธอ

แต่ในขณะนี้ มีอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ประตู

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองและขมวดคิ้ว

คนที่มาคือซูเหยียนที่ไม่ได้เจอเขามานาน

ข้างๆ ของเธอยังมีลั่วเฉียนอีกคน

ซูเหยียนถือดอกไม้และผลไม้เข้ามาในห้อง เมื่อเห็นหลินหยางที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

ส่วนลั่วเฉียนก็น้ำตาคลอ ทว่าเพื่อรักษาบรรยากาศไว้ เธอจนฝืนไม่ได้น้ำตาไหลออกมา

"ฉินเยว่ คุณออกไปข้างนอกก่อน เพื่อนผมมาเยี่ยมน่ะ ขอให้ผมได้พูดคุยกับเพื่อนของผมเป็นการส่วนตัวหน่อย"

หลินหยางหันไปกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อืม"

ฉินเยว่พยักหน้าและเมื่อซูเหยียนเดินผ่านก็พยักหน้าเล็กน้อย แต่ภายในกลับมีความอิจฉาอยู่เล็กน้อย

ใช่ เธอดูออกว่าผู้หญิงคนนี้สวยงามมาก สวยมากจนเธอรู้สึกละอายใจ

ไม่แปลกที่พี่หลินไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรต่อฉัน ที่แท้เขาก็รู้จักผู้หญิงที่สวยงามมากคนหนึ่งนี่เอง...

"ประธานหลิน ไม่ได้รบกวนคุณใช่ไหม?"

ซูเหยียนเดินไปข้างหน้าและวางกระเช้าดอกไม้และผลไม้ลง

"ประธานซูเดินทางมาขนาดนี้ จะพูดว่ารบกวนได้ยังไง?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เห็นประธานหลินดูสดใสแบบนี้ ฉันก็รู้สึกหายห่วง"

"ประธานซู คุณไม่ได้ไปเที่ยวหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลับมาล่ะ?" หลินหยางถามด้วยความสงสัย

สถานการณ์ในเมืองเจียงเฉินค่อนข้างปั่นป่วน ฉะนั้นเขาจึงสั่งให้ลั่วเฉียนพาซูเหยียนออกไปจากเจียงเฉิน ทำไมจู่ๆ ซูเหยียนถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?

ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอย่างมาก

"เพราะเสี่ยวเหยียนอยากจะกลับมาจนใจจะขาด" ลั่วเฉียนถอนหายใจและมองไปที่หลินหยางด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย "หมอเทวดาหลิน เสี่ยวเหยียนรู้ทุกอย่างแล้ว รู้ว่าคุณสั่งให้ฉันพาเธอออกไปจากเจียงเฉิน ฉะนั้น..."

"อ๋อเหรอ..." หลินหยางเงียบ

"ประธานหลิน ขอบคุณที่คุณทำเพื่อฉันทุกอย่าง ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่ฉันหวังว่าคุณจะดูแลและใส่ใจสุขภาพร่างกายของคุณเอง คุณอย่าคอยนึกถึงแต่คนอื่นมากเกินไป บางครั้งเราก็ต้องเห็นแก่ตัวบ้าง" ซูเหยียนสะอื้น

"ผมรู้แล้ว"

หลินหยางพยักหน้า

"เอาล่ะ ฉันจะไม่พูดอะไรมาก คุณพักผ่อนให้มากๆ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว..."

ซูเหยียนสูดหายใจเข้าและจากนั้นก็หันหลังเดินออกไป

แต่ขณะนี้เอง หลินหยางก็เอ่ยปากขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน เสี่ยวเหยียน!"

"ประธานหลิน ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ?" ซูเหยียนหันไปถาม

หลินหยางนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งและจากนั้นก็ถามขึ้นมา "คุณซู ไม่ทราบว่าคุณคิดยังไงกับคุณหลินหยาง...สามีของคุณ?"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของซูเหยียนก็เปลี่ยนไปและเงียบอยู่ครู่หนึ่ง และจากนั้นก็เธอออกไปโดยไม่พูดอะไร

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

"คุณก็..."

ลั่วเฉียนเขม่นตาใส่เขาและจากนั้นก็รีบวิ่งออกไป

หลินหยางพักฟื้นอยู่ในสถาบันการแพทย์อยู่สามวันและจากนั้นก็อยู่ไม่ติด

เพราะมีเรื่องให้จัดการมากมาย ทำให้เขาไม่สามารถนอนอยู่เฉยๆ ที่นี่ได้อีกต่อไป

หลังจากการพักฟื้นเสร็จสิ้นลง เขาก็เข้าสู่การรักษาผู้คนอีกครั้ง

ภายในลัทธิปีศาจสวรรค์

ด้านหน้าของภูเขาโครงกระดูกขนาดใหญ่

ผู้หญิงคนหนึ่งคุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้อย่างไม่หยุดยั้งขณะหันหน้าไปที่ภูเขาโครงกระดูก

เมื่อสังเกตอย่างละเอียด จะเห็นว่าน้ำตาที่ผู้หญิงหลั่งออกมานั้นเป็นน้ำตาแห่งสายเลือด

ในขณะนี้ ด้านบนของภูเขาโครงกระดูกถูกล้อมรอบด้วยอีกาจำนวนนับไม่ถ้วน ส่งเสียงร้องแสบแก้วหู

หลังจากนั้นแสงสีดำบนภูเขาก็เจิดจ้าและวิญญาณที่ไร้ชีวิตยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป

ความอ้างว้างที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ