บทที่ 2597 ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของอาณาจักรมังกร

"วูบ! !"

บนเตียงผ่าตัด หลินหยางได้ดึงเข็มสุดท้ายออกและจากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและจากนั้นก็ถอยหลังไปสองก้าวและทรุดลงกับโต๊ะที่อยู่ข้างหลังอย่างอ่อนล้า

ทหารที่อยู่บนเตียงผ่าตัดคนนี้ได้พ้นขีดอันตรายแล้ว

ทว่าหลินหยางกลับไม่ได้รู้สึกดีใจแต่อย่างใด

การสู้รบต่อสู้ครั้งนี้มีทหารจำนวนมากต้องบาดเจ็บและล้มตายลง แม้ว่าความสามารถทางการรักษาของเขาจะน่าทึ่งและไม่ธรรมดามากแค่ไหนก็ยากที่จะช่วยคนอื่นๆ ได้

และสิ่งที่ทำให้หลินหยางรู้สึกเจ็บปวดก็คือ ทหารบางส่วนกลับไม่ได้รับการรักษาในเวลาที่ควร ทำให้ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเสียดาย

เขาได้นำสมุนไพรหายากที่เก็บสะสมไว้ทั้งหมดออกมารักษาผู้คน แต่ก็ไม่สามารถรักษาคนจำนวนมากได้

"จะว่าไปแล้ว ทักษะการรักษาของผมยังไม่ดีพอ!"

หลินหยางยกมือขึ้นอย่างยากลำบากและมองไปที่เข็มเงินที่จับอยู่พร้อมกับกดลงสู่ร่างกาย

ติงต่อง!

ขณะนี้เอง เสียงกระดิ่งหน้าห้องผ่าตัดก็ดังขึ้น

หลินหยางมองไปที่ประตู

จากนั้นก็เห็นฉินไป่ซงผลักประตูเปิดออกพร้อมกับใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามา

นั่นก็คือว่านจิ้นซงนั่นเอง!

ปกติหากไม่มีเหตุการณ์ฉุกเฉินอะไร ใครก็ห้ามเข้ามารบกวนในห้องผ่าตัด แม้ว่าการผ่าตัดจะเสร็จสิ้นลงแล้ว ทว่าว่านจิ้นซงกลับเดินเข้ามาด้วยความร้อนใจ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่อะไรแน่

"แม่ทัพว่าน เกิดอะไรขึ้น?" หลินหยางดึงเข็มเงินออกและถามเสียงเบา

"แม่ทัพหลิน ผมจำเป็นต้องบอกอะไรกับคุณเรื่องหนึ่งว่าจากวันนี้ไป กองกำลังทหารที่ปักหลักอยู่ที่เจียงเฉินจำเป็นต้องออกไป!" ว่านจิ้นซงกล่าวเสียงแหบแห้ง

"อ้อ? มีภารกิจอื่นเข้ามาอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางถามด้วยความสงสัย

ว่านจิ้นซงไม่พูดอะไร ทว่ากลับยื่นประกาศหนึ่งให้กับหลินหยาง

หลินหยางรับมาพร้อมกับเปิดออกดูรูปถ่ายจำนวนหนึ่งด้วยแววตาเคร่งขรึม

"ลัทธิปีศาจสวรรค์บ้าไปแล้วเหรอ? พวกเขากำลังประกาศสงครามกับอาณาจักรมังกร!"

"ถ้าคนของเราถูกฆ่าตายในลัทธิปีศาจสวรรค์ อาจกล่าวได้ว่าปีศาจบางตัวอาจบ้าไปแล้ว แต่ศีรษะของพวกเขาถูกส่งไปที่เมืองหลวง ดังนั้นจึงสามารถสรุปได้ว่านี่คือความต้องการของลัทธิปีศาจสวรรค์ สันนิษฐานว่าเจ้าลัทธิของลัทธิปีศาจสวรรค์ได้บำเพ็ญเพียรสำเร็จ และมั่นใจว่าเขาสามารถแข่งขันกับอาณาจักรมังกรได้ ดังนั้นเขาจึงทำการเคลื่อนไหวที่บ้าคลั่งเช่นนี้!" ว่านจิ้นซงกล่าว "ตอนนี้ผู้นำระดับกำลังหารือเกี่ยวกับวิธีจัดการกับปัญหาของ ลัทธิปีศาจสวรรค์ ฉะนั้นกองกำลังทั้งหมดต้องกลับไปที่กองทัพเพื่อรอคำสั่ง ผมเองก็จำเป็นต้องไปที่เมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการประชุม แม่ทัพหลิน ทางเจียงเฉินนี้ เกรงว่าคงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ!"

"อืม!" หลินหยางพยักหน้าและกล่าว "หากต้องการให้ผมช่วยเหลืออะไรก็บอกผมให้ทุกเมื่อ"

"คุณพูดมาแบบนี้ผมก็วางใจได้ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วง อาณาจักรมังกรถือเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และไม่มีทางเกรงกลัวอะไร? การที่เจ้าลัทธิแสดงออกอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ ไม่นานเขาจะได้รับผลกรรมที่ทำลงไป! เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอะไร!"

ว่านจิ้นซงหัวเราะและจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับแสดงความเคารพให้หลินหยางอย่างนอบน้อมและจากนั้นก็หันหลังเดินออกไป

ฉินไป่ซงที่ได้ยินเหตุการณ์ทั้งหมดก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา

"อาจารย์ เจ้าหน้าที่รัฐของอาณาจักรมังกรจะออกไปแบบนี้จริงเหรอ? แล้วเจียงเฉิน...จะยังปลอดภัยไหม?"

"ไม่ต้องเป็นห่วง เจียงเฉินจะปลอดภัยกว่าเมื่อก่อนเท่านั้น เพราะลัทธิปีศาจสวรรค์จะไม่มีเวลามาสนใจเราในตอนนี้" หลินหยางกล่าว "เริ่มตั้งแต่วันนี้ไป ความสามารถที่แท้จริงของอาณาจักรมังกรจะปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คนในโลกศิลปะการต่อสู้ทุกคน!"

ฉินไป่ซงดูเหมือนจะเข้าใจแต่สุดท้ายก็ไม่เข้าใจ ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

"ผมต้องไปพักผ่อนแล้วล่ะ!"

หลินหยางถอนหายใจและรู้สึกว่าตัวเองมีแรงขึ้นมากกว่าเดิมแล้ว จากนั้นจึงคิดจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

แต่ขณะนี้เอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและขมวดคิ้ว

ปิงชางจุนเป็นคนโทรเข้ามา

ต้องรู้ว่า ปิงชางจุนถูกหลินหยางส่งไปตรวจสอบเรื่องของนักปราชญ์เย่เหยียน

หรือว่า...มีข่าวคราวอะไร?

หลินหยางรีบรับโทรศัพท์ทันทีโดยไม่ลังเล

"อาจารย์!"

น้ำเสียงของปิงชางจุนทุ้มต่ำ

"ปิงชางจุน มีเบาะแสอะไรแล้วใช่ไหม?" หลินหยางรีบถาม

"ข้อมูลที่ได้มามีไม่มากนัก จนถึงตอนนี้รู้เพียงตำแหน่งที่ตั้งของตำหนักเทียนเสินเท่านั้น ดูเหมือนว่า...จะไม่ได้อยู่ในอาณาจักรมังกร..." ปิงชางจุนกล่าว

"ไม่อยู่ในอาณาจักรมังกร? หรือว่าจะอยู่นอกอาณาจักร?"

"ใช่ครับ อยู่นอกอาณาจักรจริง และยังเป็นสถานที่นอกอาณาเขตของทุกประเทศอีกด้วย" ปิงชางจุนกล่าว

"ไม่อยู่ในการดูแลของทุกประเทศ?"

หลินหยางขมวดคิ้วและจู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้พร้อมกับถามออกไป "คุณหมายถึงพื้นที่ที่เรียกว่าอาณาจักรสีดำนอกชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักรมังกร?"

"ใช่ครับ อาณาจักรสีดำ แต่จากผลการสอบสวนของฉัน สถานที่นั้นไม่ได้เรียกว่าอาณาจักรสีดำในมุมของนักปราชญ์เย่เหยียน ทว่ามันกลับถูกเรียกว่า...ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย!"

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย?"

หลินหยางตกตะลึง เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน