บทที่ 26 หลินหยางที่แท้จริง (๒)

"ได้ คุณย่า ผมจะเข้าไปเรียกคุณชายหม่าเดี๋ยวนี้!" ซูกังพูด

"ฉันไปเองดีกว่า!" ซูเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม หลังจากนั้นเดินออกจากห้องไป

ผ่านไปสักพัก คุณชายหม่าเดินตรงเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดของเขา ส่วนซูเป่ยเดินตามอยู่ด้านข้าง

"หลินหยาง คุณหมายความว่ายังไง? ก่อกวนงานเลี้ยงของตระกูลหม่าเหรอ? ใจกล้าไม่เบา!"

หม่าฟงหรี่ตาเดินตรงเข้ามา คนยังมาไม่ทันถึงแต่เสียงมาถึงก่อนแล้ว

"คุณชายหม่า รีบไล่คนคนนี้ออกไปเถอะ! ซูเป่ย ไอ้สุนัขตัวนี้มันถึงขั้นกล้าตบฉัน รีบเอาคืนเลย!" จางหยูฮุ้ยเหมือนคว้าโดนต้นหญ้าช่วยชีวิต เธอกระโดดออกมาแล้วตะโกนทันที

ท่าทางของเธอไม่ต่างอะไรกับผีบ้า

ซูเป่ยขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "คุณช่วยเงียบหน่อย อย่าทำตัวเหมือนผีบ้า ทำอะไรของคุณ? คุณชายหม่าก็อยู่นี่แล้ว!"

"แต่ว่าไอ้สารเลวหลินหยางมันกล้าตบฉัน ไอ้คนไร้ค่าคนนี้มันกล้าตบฉัน?" จางหยูฮุ้ยยังโวยวายไม่เลิก ซูเป่ยทำได้แต่ลากเธอไปด้านข้าง

งานเลี้ยงหยุดชะงัก สายตาของทุกคนหันมามองทางนี้

หม่าฟงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "หลินหยาง ผมรู้สึกว่าผมจะไม่ได้เชิญคุณมาใช่หรือเปล่า? ตามหลักแล้วผมควรจะโยนคุณออกไป คุณไม่ใช่แขกของผม แต่คุณถึงขั้นทำร้ายแขกสำคัญของผมในงานเลี้ยงของผม ดังนั้นผมคงจะปล่อยให้คุณเดินออกจากงานเลี้ยงแบบนี้ไม่ได้!"

"ฮืม? คุณคิดจะทำยังไง?" หลินหยางถาม

"คุกเข่าลงขอโทษจางหยูฮุ้ย หลังจากนั้นกลิ้งออกไปจากงานเลี้ยง แล้วผมจะปล่อยคุณไป จำไว้ กลิ้งออกไป!" หม่าฟงหรี่ตาลงแล้วพูด

เขาต้องการทำให้คนทั้งเมืองเจียงเฉินรู้ว่าหลินหยางไร้ค่ามากแค่ไหน เขาต้องการให้ซูเหยียนเห็นภาพนี้ เธอจะได้รู้ว่าสามีที่ไร้ประโยชน์ของเธอปกป้องเธอไม่ได้!

สีหน้าของซูเหยียนเริ่มซีดขาว

"เรื่องนี้ผมคงจะทำให้ไม่ได้" หลินหยางส่ายหัวปฏิเสธ

"น่าสนใจ!" หม่าฟงยิ้มแล้วยิ้มอีก "หลินหยาง แต่ผมว่าคุณไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าหากคุณปฏิเสธ เกรงว่าสัญญาของตระกูลซูคงจะต้องพิจารณาใหม่"

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของซูเหยียนเปลี่ยนไปทันที

คนของตระกูลซูที่อยู่ในฝูงชนตัวสั่นไปหมดแล้ว

นี่มันเป็นสัญญาที่ตัดสินความอยู่รอดของตระกูลซูเลยนะ!

"หลินหยาง! แกคิดจะบีบคั้นตระกูลซูให้ตายหรือยังไง?"

มีเสียงพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธดังออกมาจากฝูงชน เห็นเพียงคุณนายซูเดินตรงเข้ามา ในแววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธ เธอกำลังจ้องมองมาทางหลินหยางและซูเหยียน

"คุณย่า…" ซูเหยียนเริ่มลนลาน

"อย่ามาเรียกฉันว่าคุณย่า! ฉันไม่มีหลานสาวอย่างเธอ!" คุณนายซูโกรธจนกระแทกไม้เท้า เธอพูดด้วยความโกรธ "ซูเหยียน วันนี้ถ้าเธอไม่สั่งให้หลินหยางทำตามที่คุณชายหม่าบอก เธอไสหัวออกจากตระกูลซูได้เลย ตระกูลซูของเราจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธออีก"

"คุณย่า!" ในแววตาของซูเหยียนนองไปด้วยน้ำตาและความปวดใจ

ตระกูลซูกำลังบีบบังคับเธอให้ไม่มีทางเลือก!

"เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว คุณนาย ทำไมต้องทำให้เรื่องมันแย่ถึงขนาดนี้? อันที่จริงก็ไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้น" หม่าฟงยิ้มแล้วยิ้มอีก "หลินหยางทำร้ายคนเป็นเรื่องที่ผิดแน่นอนอยู่แล้ว แต่ผมคิดว่ามันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาคนเดียว หรือไม่เอาแบบนี้ ซูเหยียน พวกเราไปนั่งข้างใน จะได้คุยไปด้วยดื่มไปด้วย คุณลองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังอย่างละเอียดสักรอบ แบบนี้เป็นยังไง?"

ซูเหยียนได้ยินคำพูดประโยคนี้เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน

มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้?

ทุกคนที่อยู่โดยรอบแอบยิ้ม

อันที่จริงมีผู้คนไม่น้อยที่รู้เป้าหมายการจัดงานเลี้ยงของคุณชายหม่า เพียงแต่ทุกคนรู้อยู่ในใจไม่มีใครพูดออกมาก็เท่านั้น

"คุณชายหม่าเป็นคนจิตใจกว้างขวาง น่ายกย่อง!" คุณนายซูพูดชม หลังจากนั้นหันไปตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ซูเหยียน ยังไม่รีบทำตามที่คุณชายหม่าพูด? เข้าไปขอโทษคุณชายหม่าข้างใน!"

"คุณย่า จะทำแบบนี้จริงเหรอ?" ซูเหยียนโกรธจนร่างกายสั่นเทา

"ถ้าไม่อยากขอโทษ ก็สั่งให้หลินหยางคุกเข่าขอโทษป้าสามของเธอ หลังจากนั้นกลิ้งออกไป!" คุณนายซูตะคอก

"ใช่ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! ไอ้สุนัขข้างถนน ถึงขั้นกล้าตบฉันเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาตบฉัน?" จางหยูฮุ้ยตะโกนด้วยความโกรธ

"ใช่แล้ว เป็นแค่ลูกเขยที่เข้ามาของตระกูลซู ก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง ถึงขั้นกล้าทำตัวอวดดีเลยเหรอ? ไม่ดูสารรูปของตัวเองบ้างเลยเหรอ?" ซูจางหยางก็เบียดออกมาจากฝูงชนแล้วพูดจาด่าทอ

"ลองฉี่แล้วส่องดูเงาของตัวเองด้วย!" ซูเหม่ยซินพูด

"คุกเข่า!" คุณชายหม่าตะคอกเสียงดัง

"คุกเข่า!"

"คุกเข่า!"

คนที่เหลือก็เริ่มทยอยกันตะโกนด้วยความโกรธ

สถานการณ์ดูเหมือนจะเริ่มเสียการควบคุมแล้ว

คนบางคนที่ไม่รู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไงหยิบโทรศัพท์ออกมากำลังตัดสินใจจะโทรแจ้งตำรวจดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายโดนเพื่อนของเขาห้ามเอาไว้

เรื่องในวันนี้พุ่งเป้าไปที่หลินหยางคนเดียว แจ้งความทำไม? เมื่อคุณชายหม่าอารมณ์ดี ทุกคนก็จะมีความสุข

ในขณะเดียวกันทุกคนที่อยู่โดยรอบกำลังใช้สายตาที่ติดตลกมองหลินหยาง

คุณชายหม่าและซูหยางต่างก็หาเรื่องหลินหยาง

สีหน้าของซูเหยียนเริ่มซีดขาว แทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว

แต่เธอก็จับมือของหลินหยางเอาไว้แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา "หลินหยาง พวก…พวกเรากลับบ้าน…พวกเรากลับบ้าน!"

ไม่มีใครช่วยเธอ

ซูเหยียนในตอนนี้คิดเพียงอย่างเดียวคืออยากกลับบ้าน…

"ไม่! ไม่ต้องกลับ!"

ในส่วนลึกแววตาของหลินหยางมีมนต์ขลังปรากฏขึ้น เขายิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ผมจะไม่ให้คุณหนีปัญหาอีกแล้ว!"