บทที่ 2608 เขาสู้ผมไม่ได้จริงๆ

"นี่... เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมดอกคุนเผิงถึงบานเต็มที่ตอนนี้?"

"ทำไมถึงไม่เหมือนเวลาที่เราคาดการณ์เอาไว้?"

"หรือว่าเราคำนวณเวลาผิด?"

คนของหุบเขาฉีเฟิงต่างรู้สึกประหลาดใจ

ทว่าผู้เฒ่ารองฉีกลับไม่สนใจพร้อมกับกล่าว "เร็วเข้า! รีบเด็ดยาเร็วเข้า!"

"ครับ!"

ฉีหยางพยักหน้าพร้อมกับเดินเข้าไปพร้อมกับคนอีกจำนวนหนึ่ง

ยาสมุนไพรระดับนี้ไม่สามารถเด็ดลงมาอย่างง่ายดาย และจำเป็นต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอาจเกิดผลกระทบต่อฤทธิ์ยาได้

และขณะที่ทุกคนกำลังเด็ดอยู่นั้นก็มียอดฝีมือโผล่เข้ามาจากทั่วทุกทิศ

เห็นได้ชัดว่ายอดฝีมือเหล่านี้ได้มาถึงนานแล้ว

ทว่าพวกเขากลับไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นและรอให้คนของหุบเขาฉีเฟิงเด็ดสมุนไพรก่อนจึงจะปรากฏตัวออกมา แบบนี้จะทำให้ลดเวลาการเก็บยาได้และยังได้สมุนไพรนี้หนีไปได้อย่างง่ายดาย!

"รีบเข้าไปจัดการและคอยปกป้องยาวิเศษ! เร็วเข้า!"

ผู้เฒ่ารองฉีรีบพาเหล่ายอดฝีมือเข้าไปรับการโจมตีด้วยความโกรธ

จากนั้นก็เกิดการต่อสู้ขึ้นมาทันที

หลินหยางและอ้ายหร่านที่ลงเขาไปก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

"ดูเหมือนว่าบริเวณโดยรอบจะมียอดฝีมือแอบซุ่มตัวอยู่ไม่น้อย" อ้ายหร่านกล่าว

"คุณมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวต่อหุบเขาฉีเฟิง คุณไม่คิดไปช่วยเหรอ?" หลินหยางถาม

"ไม่จำเป็น หุบเขาฉีเฟิงตั้งรับอย่างเต็มกำลัง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเตรียมการอย่างดีแล้ว คนชั่วที่อยู่บนหุบเขาเหล่านั้นไม่มีทางแย่งชิงดอกวิเศษคุนเผิงไปได้แน่นอน ไม่ต้องห่วงหรอก"

อ้านหร่านกล่าวพร้อมกับเดินต่อไป

เป็นไปตามคาด การเคลื่อนไหวบนหุบเขาดำเนินต่อไปเพียงไม่กี่นาที และจากนั้นก็หยุดลง

จากนั้นแสงสีรุ้งที่เจิดจ้าเปล่งประกายออกมาก็มลายหายไป

"ดอกไม้ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว แผนการของหุบเขาฉีเฟิงนับว่าสำเร็จแล้ว" อ้ายหร่านกล่าว

หลินหยางกลับมองไปที่หุบเขาที่ยิ่งใหญ่อยู่นานก่อนจะหันหลังกลับ "คุณอ้ายหร่าน ฉีสุ่ยซินสำคัญไหมสำหรับคุณ?"

"นับว่าเป็นคนที่เติบโตมาด้วยกันและไม่ต่างอะไรกับน้องสาว ถามว่าสำคัญไหมก็คงสำคัญระดับหนึ่ง" อ้ายหร่านกล่าว

"เหรอ? แล้วถ้าผมช่วยชีวิตเธอได้ คุณจะตอบแทนผมยังไง?" หลินหยางถามอีก

เมื่อพูดจบ อ้ายหร่านก็ขมวดคิ้วและหันไปมองเขา "หมอเทวดาหลิน คุณหมายความว่ายังไง?"