บทที่ 2609 เซียวเหยาเสินส้าน

ในที่สุดอ้ายหร่านก็แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ

เธอรีบหันกลับไปมองหลินหยางด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"คุณอ้ายหร่าน ได้ยินว่าคุณรู้ทักษะเข็มเงินรักษาชีวิต! ได้โปรดรีบขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อใช้ทักษะวิชาเข็มวิเศษรักษาชีวิตให้คุณหนูของเราด้วยเถอะ!" ชายวัยกลางคนคุกเข่าลงกับพื้นและร้องตะโกนเสียงสะอื้น

"วิชาเข็มวิเศษรักษาชีวิตนี้ อันที่จริงคนในตระกูลของฉันมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ทักษะนี้ น่าเสียดายที่ฉันไม่รู้ เพราะตระกูลของฉันฝึกฝนเพียงทักษะเข็มฆ่าคนเท่านั้น ส่วนทักษะวิชาเข็มวิเศษรักษาชีวิตนั้นก็ไม่ได้รับการสืบทอดอีก คนวัยหนุ่มสาวล้วนไม่รู้ทักษะวิชานี้และไม่เคยฝึกฝนมัน หากพวกคุณมาหาฉัน...เกรงว่าคงหาผิดคนแล้วล่ะ..." อ้ายหร่านถอนหายใจ

"อะไรนะ?"

ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างจ้องมองอ้ายหร่านอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็พูดเสียงสั่น "งั้นก็หมายความว่า...คุณหนูของผมคงต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา?"

"ไม่ขนาดนั้น...ฉันยังมีอีกวิธีหนึ่ง เอางี้ คุณกลับไปก่อนแล้วบอกพวกเขาว่า พาน้องสุ่ยซินไปอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยก่อน แล้วเตรียมเครื่องมือให้พร้อม ฉันจะรีบไปช่วย" อ้ายหร่านกล่าว

"คุณอ้ายหร่านรู้ทักษะการรักษา?" ชายวัยกลางคนถามด้วยความตื่นเต้น

"ลองดูสักครั้งก็ได้!"

"ตกลง! ตกลง! งั้นเราจะรอคุณอ้ายหร่านอยู่บนยอดเขา บุญคุณครั้งนี้พวกเขาไม่มีวันลืมเป็นอันขาด!"

ชายวัยกลางคนกล่าวและจากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับก้มโขกศีรษะให้อ้ายหร่าน หลังจากนั้นก็วิ่งกลับขึ้นไป

"คุณช่วยได้เหรอ?"

หลินหยางหันไปมองอ้ายหร่าน

"ช่วยไม่ได้ แต่ฉันคิดว่าคุณมีวิธีช่วยชีวิตเธอ" อ้ายหร่านรีบหันหลังกลับและจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างเคร่งขรึม

"ผมยังไม่บอกเลยว่าผมช่วยได้" หลินหยางกล่าวอย่างไม่แยแสพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผมแค่ดูออกว่าเป็นหญ้าร้อยลวง แต่ผมไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับสรรพคุณของสมุนไพรชนิดนี้เลย สิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับสมุนไพรชนิดนี้ล้วนมาจากสารานุกรมทั้งสิ้น ตอนนี้คุณกลับบอกให้ผมลงมือปฏิบัติจริงอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันไม่ได้พูดเล่น หมอเทวดาหลิน ฉันพูดจริง" อ้ายหร่านกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"แต่คุณกำลังเอาชีวิตของน้องสาวคุณมาเสี่ยง" หลินหยางส่ายหน้า

"หมอเทวดาหลิน ในเมื่อคุณเห็นความผิดปกติของน้องสาวของฉัน นั่นก็หมายความว่าคุณมีทางรักษา ฉันขอโทษให้กับความไม่รู้ของฉันก่อนหน้านี้ ขอเพียงคุณยอมยื่นมือช่วยชีวิตน้องสาวของฉัน" อ้ายหร่านรีบแสดงความเคารพด้วยท่าทางนอบน้อมและจริงจัง

หลินหยางส่ายหน้า "คุณอ้ายหร่าน ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรักษา แต่เพราะผมเองก็ไม่แน่ใจ! ถ้ารักษาหายก็ดีไป แต่หากรักษาไม่ได้ คนของหุบเขาฉีเฟิงจะต้องโทษผม ถึงตอนนั้นจะไม่เป็นปัญหาใหญ่เหรอ?"

"ฉันจะเป็นคนรับรองคุณเอง"

"แต่ทำแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรกับผม? ผมไม่รักษาดูจะสบายใจเสียกว่า แต่หากรักษากลับต้องมีปัญหา แบบนี้ทำไมผมต้องเอาตัวเองไปเกี่ยวข้องด้วย?" หลินหยางส่ายหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม

อ้ายหร่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและจากนั้นก็เงยหน้า "ถ้าฉันขอให้หุบเขาฉีเฟิงมอบอะไรบางอย่างเพื่อเป็นสิ่งตอบแทน คุณจะยอมไหม?"

"ตอนนี้ผมเพียงต้องการจัดการเรื่องเทียนเจียวสูงสุด เรื่องอื่นไม่มีอะไรน่าดึงดูดผมเลยแม้แต่นิดเดียว!"

"แต่หากเป็นสิ่งที่มีประโยชน์และสำคัญมากกับการเดินทางมาครั้งนี้ของคุณล่ะ?"

หลินหยางตกใจ "ของอะไร?"

"หมอเทวดาหลิน คุณเคยได้ยินเซียวเหยาเสินส้านไหม?" อ้ายหร่านกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"เซียวเหยาเสินส้าน? มันคืออะไร?" หลินหยางทำหน้างุนงง

อ้ายหร่านกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของหุบเขาฉีเฟิงที่ไม่มีใครเหมือน! าหกใช้สิ่งนี้คุณจะสามารถปิดจุดฝังเข็มทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น!"

"อะไรนะ?"

หลินหยางแทบร้องเสียงหลง

ปิดจุดฝังเข็มทั้งหมด?

นั่นหมายความว่าแม้แต่จุดอ่อนบนร่างกายก็จะถูกปิดกั้นด้วยเช่นกัน!

สำหรับคนปกติแล้วสิ่งนี้ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไร

แต่ในดินแดนแห่งนี้ที่มีหมออยู่จำนวนมากกลับถือเป็นยาวิเศษ

เพราะมียานี้ ฤทธิ์ของการฝังเข็มทั้งหมดของอีกฝ่ายจะไม่มีผลใดๆ และยังสามารถต้านทานพิษบางส่วนได้อีกด้วย!

แบบนี้ต่อให้หลินหยางต้องเผชิญหน้ากับนักปราชญ์เย่เหยียนก็อาจพอมีโอกาสชนะได้!

เย่เหยียนมีทักษะการแพทย์ทางการต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้ หากสามารถทำลายทักษะวิชาเข็มเงินของอีกฝ่ายได้ก็เท่ากับชนะไปแล้วกว่าครึ่ง! การจะฆ่ากำจัดเทียนเจียวสูงสุดก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร!

"มี...ยาวิเศษนี้อยู่จริงเหรอ?"

หลินหยางแววตาเปล่งประกายและมองไปที่อ้ายหร่าน

"ถ้าหมอเทวดาหลินไม่เชื่อ ฉันจะให้คนของหุบเขาฉีเฟิงนำเซียวเหยาเสินส้านออกมาแสดงให้คุณเห็น" อ้ายหร่านกล่าว