บทที่ 2614 มีแผนการของตัวเอง

เหมือนกับที่หลินหยางพูดจริงๆ!

ผู้เฒ่ารองฉีจึงเข้าใจว่า เจ้าหนุ่มคนนั้นที่มาจากนอกดินแดน มีวิธีรักษาฉีสุ่ยซินจริงๆ

เขาจึงหันไปมองทันที และต้องการจะพูดอะไรบางอย่างกับหลินหยาง แต่ทว่าหลังจากหันไปมอง ก็ไม่เห็นเงาของหลินหยางแล้ว

"เจ้าหนุ่มคนนั้นล่ะ?" ผู้เฒ่ารองฉีกล่าวอย่างตกตะลึง

อ้ายหร่านก็ตอบสนองขึ้นมา มองซ้ายมองขวา ไม่เห็นร่องรอยของหลินหยาง จึงตอบสนองขึ้นมาว่า อีกฝ่ายได้จากไปแล้ว

ชัดเจนว่าหลินหยางไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่หุบเขาฉีเฟิงมากนัก ในเมื่อหมดหวังที่จะได้เซียวเหยาเสินส่านแล้ว จึงจะเดินทางไปยังตำหนักเทียนเสินโดยตรง เพื่อจัดการเรื่องของเทียนเจียวสูงสุดก่อนแล้วค่อยว่ากัน

"อารอง ตอนนี้คุณคงจะไม่สงสัยทักษะทางการแพทย์ของหลินหยางแล้วใช่ไหมคะ? ?"

อ้ายหร่านจ้องมองผู้เฒ่ารองฉี แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"นี่กลายเป็นว่าฉันผิดเหรอ" คุณอารองฉีทอดถอนใจ ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ยัยหนู แทนที่จะไปขอโทษสหายหลินแทนฉัน รีบให้เขากลับมาเร็วเข้า"

"ถ้าหากคุณอารองอยากกล่าวขอโทษจากใจจริง ฉันก็จะไปบอกกับเขาให้ แต่ตามที่สัญญา คุณจะต้องเอาเซียวเหยาเสินส่านให้เขา!"

"เซียวเหยาเสินส่าน?"

ผู้เฒ่ารองฉีลังเลใจ มองขวดเซรามิกในมือ คล้ายกับอาลัยอาวรณ์

อ้ายหร่านขมวดคิ้วทันที: "อารอง คุณคงจะไม่ต้องการผิดสัญญาหรอกใช่ไหม?"

"เซียวเหยาเสินส่านคือตัวแทนของหุบเขาฉีเฟิงของฉัน ถ้าหากให้ไปง่ายๆ เช่นนี้ มันก็จะมีผลกระทบต่อชื่อเสียงของหุบเขาฉีเฟิงของฉัน เซียวเหยาเสินส่านนี้ ฉันจะต้องพิจารณาสักหน่อย....." ผู้เฒ่ารองฉีกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"อารอง คุณคงจะไม่คิดว่าคนได้ถูกช่วยชีวิตให้รอดแล้ว ก็คงจะไม่ปฏิเสธตามอำเภอใจใช่ไหมคะ? ฉันขอบอกคุณเลยนะว่า เมื่อครู่นี้หลินหยางบอกว่า ถ้าหากรอหลังจากน้องสุ่ยซินฟื้นขึ้นมาแล้ว และให้ความร่วมมือกับการติดตามผลการรักษา น้องสุ่ยซินก็จะรักษาหายขาดได้ และตระกูลฉีเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของน้องสุ่ยซิน ทำให้พรสวรรค์ของเธอฟื้นคืนกลับสู่สภาพเดิม ครั้งนี้ก็จะไม่เสียดายที่จะใช้พลังและกำลังคนจำนวนมากเพื่อไปเอา'ดอกคุนเผิง'มา แต่ทว่าบัดนี้เพื่อเซียวเหยาเสินส่าน กลับเสียแรงโดยเปล่าประโยชน์ นี่ก็คือแผนการของตระกูลฉีของพวกคุณเหรอ? ช่างน่านับถือจริงๆ!" อ้ายหร่านทอดถอนใจ ในสายตาแสดงความดูถูกเหยียดหยาม

ผู้เฒ่ารองฉีจึงนึกถึง ก่อนหน้านี้หลินหยางได้เคยพูดเช่นนี้จริงๆ

ถ้าหากบอกว่าใช้เซียวเหยาเสินส่านสามารถรักษาฉีสุ่ยซินให้หายได้จริงๆ เช่นนั้นตระกูลฉีก็จะลังเลใจเหรอ?

"ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้วยัยหนู เร็วเข้า รีบเอาเซียวเหยาเสินส่านไป คุณรีบไปเชิญหลินหยางกลับมา เพื่อให้เขารักษาสุ่ยซิน เร็วเข้า!" ผู้เฒ่ารองฉีรีบกล่าว

แต่ทว่าอ้ายหร่านสะบัดแขนเสื้อโดยตรง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า: "อารอง เซียวเหยาเสินส่านนี้ คุณเอาไปให้หลินหยางเองเถอะ ส่วนการเชิญหลินหยางมารักษา ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน หุบเขาฉีเฟิงของพวกคุณ จัดการแก้ปัญหาเองเถอะ!"

พูดจบ อ้ายหร่านก็กระโดดลงจากภูเขา แล้วไล่ตามหลินหยางไป

คนตระกูลฉีทุกคนต่างก็ยืนทึ่มทื่ออยู่บนยอดเขา ภายในใจสับสนอลหม่าน......

อ้ายหร่านเชื่อว่า คนตระกูลฉีจะต้องเสียใจเป็นอย่างมากแน่นอน

ถึงอย่างไรที่พวกเขามีเหตุผลมากมายขนาดนี้ ก็เพื่อที่จะสามารถรักษาฉีสุ่ยซินให้หาย

แต่ทว่าเพราะความโลภและความหยิ่งยโสของพวกเขา จึงทำให้พลาดโอกาสทองนี้ไป

แค้นเคืองขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่ทว่าอ้ายหร่านไม่สนใจ

ถึงแม้ตระกูลอวี่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหุบเขาฉีเฟิง

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นผลมาจากการหาเรื่องใส่ตัวของคนตระกูลฉี

อ้ายหร่านไล่ตามไปตลอดทาง ประมาณสิบกว่านาที จึงไล่ตามหลินหยางทัน

"หมอเทวดาหลิน ช้าก่อน!" อ้ายหร่านตะโกนกล่าว

หลินหยางจึงหยุดฝีเท้าลง และหันกลับไปมอง

"คุณอ้ายหร่าน คุณมาทำอะไรเหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งเลยนะคะ ฉันคาดไม่ถึงเลยว่าคนตระกูลฉีจะปฏิบัติต่อคุณเช่นนั้น เมื่อครู่นี้ที่น้องสุ่ยซินฟื้นขึ้นมา คนตระกูลฉีก็รู้สึกเสียใจ จึงขอร้องให้ฉันเชิญคุณกลับไป แต่ว่าถูกฉันปฏิเสธ ฉันคิดว่าหากต้องการเชิญคุณกลับไป ก็ควรจะเป็นคนของหุบเขาฉีเฟิงมาเชิญด้วยตัวเอง ที่ฉันมานี้ ก็เพียงเพื่อมากล่าวขอโทษคุณโดยเฉพาะ" ใบหน้าของอ้ายหร่านกล่าวอย่างรู้สึกผิด

"คุณอ้ายหร่านมีกะจิตกะใจแล้ว ครั้งนี้ถือว่าฉันเข้าไปยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเอง! จุดประสงค์ที่ฉันมาที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตายก็คือต้องการจะจัดการเทียนเจียวสูงสุด ระหว่างทางเสียเวลามากเกินไปแล้ว พวกเราจะต้องรีบเดินทางไปยังตำหนักเทียนเสิน!" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ตกลง!"